Λοβέρδος υπερασπίζεται τη σύνεση στα καύσιμα, ο κόσμος πληρώνει το μάθημα

Άλλη μία συνέντευξη, άλλη μία δόση αυτοπεποίθησης από τον Κυριάκο Μητσοτάκη στην ΕΡΤ, με τα γνωστά υλικά: πλεονάσματα, σταθερότητα, δημοσιονομική τάξη. Η «ισχυρή Ελλάδα των πλεονασμάτων» επιστρέφει ως αφήγημα, την ώρα που η Ελλάδα των πολιτών μετράει τα κέρματα μέχρι το τέλος του μήνα. Το δημόσιο ταμείο χαμογελά, οι αγορές νιώθουν ασφαλείς, το χρέος αποπληρώνεται πρόωρα. Ο πολίτης, όμως, καλείται να περιμένει: να τελειώσει η μάχη με το χρέος, να ολοκληρωθεί η δημοσιονομική εποποιία, μέχρι τότε πληρώνει ό,τι έχει απομείνει να πληρωθεί —σούπερ μάρκετ, ενοίκιο, ενέργεια.

Πλεόνασμα εδώ, έλλειμμα αλλού

Η κυβέρνηση βλέπει τους αριθμούς, ο πολίτης βλέπει τις αποδείξεις, και ανάμεσά τους ανοίγεται ένα χάσμα που δεν το γεφυρώνει κανένα PowerPoint. Το ερώτημα δεν είναι αν η οικονομία παράγει πλεονάσματα, αλλά αν παράγει ανάσα. Όταν ένα κομμάτι της κοινωνίας νιώθει ότι κάθε μήνας είναι μια μικρή οικονομική πολιορκία, το δημοσιονομικό πλεόνασμα μοιάζει με κοινωνικό έλλειμμα που κανείς δεν καταγράφει επίσημα.

Το εσωκομματικό μήνυμα

Πέρα από την οικονομία, ο πρωθυπουργός φρόντισε να στείλει και πολιτικά μηνύματα προς το εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας. Για τον Κώστα Καραμανλή υπενθύμισε ότι δεν βρίσκεται πλέον στο Κοινοβούλιο. Για τον Αντώνη Σαμαρά ήταν πιο ευθύς: όσα είχε να πει, τα είπε — αν εκείνος αποφασίσει να φτιάξει κόμμα, ας τον ξαναρωτήσουν τότε. Η πόρτα παραμένει ανοιχτή, αλλά το μαγαζί έχει ιδιοκτήτη. Και όσο περισσότερο κάποιος διαβεβαιώνει ότι δεν είναι αναντικατάστατος, τόσο πιο καθαρά υπονοεί ότι η συζήτηση περί διαδοχής έχει ήδη ξεκινήσει, ανεξάρτητα από το πόσο θέλει να το παρουσιάσει ως ζήτημα που δεν τον αγγίζει σήμερα.

Ο Μητσοτάκης θέλει να εμφανίζεται ως εγγυητής της σταθερότητας, ο άνθρωπος που κρατά όρθιο το κράτος και σταθερό το τιμόνι. Όμως η πολιτική δεν είναι λογιστικό φύλλο. Είναι ο άνθρωπος στο ταμείο του σούπερ μάρκετ που κάνει τον λογαριασμό ξανά και ξανά, ο νέος που αναρωτιέται πότε θα φύγει από το πατρικό, η οικογένεια που περιμένει τον επόμενο λογαριασμό με αγωνία. Μπορεί το κράτος να πανηγυρίζει για το πλεόνασμα, αλλά όταν ο πολίτης αδειάζει την τσέπη του, το πλεόνασμα σταματά να ακούγεται σαν επιτυχία και αρχίζει να ακούγεται σαν ειρωνεία. Μήπως, τελικά, δεν παρακολουθούμε τη διαχείριση της ανόδου, αλλά τη διαχείριση της πτώσης;