Το 11% ως επιχείρημα: πώς το Μαξίμου διαλύει τον Ανδρουλάκη με ατάκες

Όταν η κυβέρνηση αποφασίζει να απαντήσει στον αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης όχι με επιχειρήματα αλλά με ποσοστά και αθλητικές μεταφορές, το μήνυμα είναι σαφές: δεν τον θεωρεί απειλή, τον θεωρεί υλικό για ατάκα. Ο Μάκης Βορίδης… συγγνώμη, ο Μάκης Φλωρίδης, αναφερόμενος στη γνωστή πλέον φράση του Νίκου Ανδρουλάκη περί «Μητσοτάκης ή Ερντογάν», έσπευσε να εξηγήσει γιατί ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ δεν τολμά να θέσει το δίλημμα στη φυσική του βάση.

Το επιχείρημα του 11%

Η λογική του υπουργού Επικρατείας είναι απλή έως στυγνή: αφού ο Ανδρουλάκης κινείται σε ποσοστά γύρω στο 11%, δεν έχει καν το πολιτικό κεφάλαιο να διεκδικήσει προσωπική αντιπαράθεση με τον πρωθυπουργό. Το δίλημμα «Μητσοτάκης ή Ανδρουλάκης» θα ακουγόταν, λέει έμμεσα ο Φλωρίδης, σχεδόν κωμικό.

Είναι μια ρητορική που δεν αμφισβητεί το περιεχόμενο της κριτικής Ανδρουλάκη για τον Ερντογάν, αλλά υποτιμά τον ίδιο τον φορέα της. Δεν λέει «κάνει λάθος», λέει «δεν έχει το βάρος να μιλάει». Είναι πολιτική επικοινωνία που στοχεύει στην αποδόμηση του αντιπάλου ως θεσμικού συνομιλητή, όχι στην αντίκρουση της θέσης του.

Ο Τζόρνταν του Μαξίμου

Στην ίδια γραμμή κινήθηκε και ο ίδιος ο πρωθυπουργός, ο οποίος επέλεξε το μπάσκετ για να σχολιάσει τη διεκδίκηση αυτοδυναμίας από το ΠΑΣΟΚ.

Η παρομοίωση με τον Μάικλ Τζόρνταν έχει τη δική της καυστική κομψότητα: παρουσιάζει την αυτοδυναμική βλέψη του ΠΑΣΟΚ ως φαντασίωση χωρίς αντίκρισμα στην πραγματικότητα, κάτι σαν προσωπική επιθυμία δίχως καμία σχέση με ικανότητα ή δεδομένα. Ο Μητσοτάκης προτιμά τη σάτιρα από τη σοβαρή αντιπαράθεση, γιατί ξέρει ότι κερδίζει εύκολα σε αυτό το πεδίο απέναντι σε έναν αντίπαλο με μονοψήφιο έως χαμηλό διψήφιο ποσοστό.

Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι αν αυτή η τακτική αντανακλά αυτοπεποίθηση εξουσίας ή φόβο συζήτησης επί της ουσίας. Ο ειρωνικός τόνος κρύβει άβολα ερωτήματα για την εξωτερική πολιτική, τη σχέση με την Τουρκία, τις σχέσεις εξουσίας που θέλει να αποφύγει η κυβέρνηση. Είναι πιο εύκολο να γελοιοποιήσεις τον αγγελιοφόρο παρά να απαντήσεις στο μήνυμα.

Η αντιπολίτευση ως θέαμα

Το αποτέλεσμα είναι μια πολιτική σκηνή όπου η κριτική στην κυβέρνηση αντιμετωπίζεται σαν καμπαρέ, με ατάκες που κάνουν καριέρα ανεξάρτητα από την ουσία τους. Η στρατηγική της γελοιοποίησης λειτουργεί όσο ο αντίπαλος παραμένει αδύναμος στα ποσοστά, όμως δεν λύνει τίποτα από τα ζητήματα που θέτει η αντιπολίτευση, απλώς τα θάβει κάτω από ένα χαμόγελο και μια ατάκα για μπάσκετ.