Ο Λαζαρίδης «κόπηκε», ο Δένδιας χαμογελά – Τι κρύβει η απόφαση του Μαξίμου

– Χαίρετε, δεν σας κρύβω ότι η εβδομάδα που πέρασε με άφησε με αρκετά ερωτηματικά στο μυαλό, από αυτά που δεν λύνονται με ένα τηλεφώνημα. Έκανα, όμως, δυο-τρία, σε ανθρώπους που ξέρουν να διαβάζουν πίσω από τις ανακοινώσεις, και κάπου εδώ άρχισα να βάζω τα πράγματα σε μια σειρά. Ακολουθούν, λοιπόν, τα δέκα πιο πικάντικα της εβδομάδας, όπως τα άκουσα και όπως τα κατάλαβα.

Ο Λαζαρίδης «κόπηκε» και ο Δένδιας βγήκε νικητής

Δεν είναι τυχαίο, μου λένε, που το Μαξίμου αποφάσισε να κόψει τον Μακάριο Λαζαρίδη από εισηγητή του νομοσχεδίου του υπουργείου Άμυνας, μετά την επίθεση που εξαπέλυσε ουσιαστικά στον ίδιο τον Νίκο Δένδια. Αν διαβάσετε προσεκτικά την κίνηση, θα καταλάβετε ότι δεν είναι απλή διαχείριση εσωκομματικής έντασης. Είναι μήνυμα εξουσίας: ο υπουργός Άμυνας έχει βαρύτητα που το Μαξίμου δεν θέλει να αμφισβητήσει δημοσίως, ούτε καν έμμεσα.

Κι εδώ έρχεται το πιο ενδιαφέρον σημείο, αυτό που μου τόνισε ο φίλος μου: ο πρωθυπουργός δεν διστάζει να «θυσιάσει» ακόμα και ανθρώπους που τον στήριξαν στα πιο δύσκολα χρόνια του, στην πολιτική ερημιά. Ο Μακάριος Λαζαρίδης ανήκει, φαίνεται, σε αυτή την κατηγορία. Απίθανα πράγματα, έτσι; Η πίστη στα δύσκολα δεν εξασφαλίζει ασυλία στα εύκολα.

Η «Μακεδονομάχος» Ζωή στη ΔΕΘ

Στη συνέντευξη Τύπου που παραχώρησε στο πλαίσιο της ΔΕΘ την Πέμπτη, η Ζωή Κωνσταντοπούλου «φόρεσε» και πάλι τη γνωστή στολή της Μακεδονομάχου, χαρακτηρίζοντας τη Συμφωνία των Πρεσπών «αντισυνταγματική» και «προδοτική». Αν γινόταν κυβέρνηση, είπε, θα την καταργούσε. Δεν αναφέρθηκε ούτε μία φορά στη Βόρεια Μακεδονία με το συνταγματικό και διεθνώς αναγνωρισμένο όνομά της· προτίμησε το πιο βολικό «γειτονική χώρα».

Δεν ξέρω αν είναι πάγια πολιτική στρατηγική ή απλή συνήθεια πια, αλλά κάπου εδώ άρχισα να σκέφτομαι ότι η εθνικιστική ρητορική έχει γίνει το μόνιμο success story κάποιων πολιτικών, ανεξαρτήτως αν αλλάζει τίποτα στην πράξη.

Ο εκλογικός άγνωστος «χ» Ηλίας Κασιδιάρης

Στις 15 του μήνα αποφυλακίζεται ο Ηλίας Κασιδιάρης, έχοντας εκτίσει το σύνολο της ποινής του, και έχει ήδη προαναγγείλει ότι θα μετέχει στις εκλογές. Από όσα μου είπαν, η κυβέρνηση έχει ελάχιστα περιθώρια να σταματήσει την κάθοδό του — νομικά δεν υπάρχει κανένα κώλυμα να είναι υποψήφιος βουλευτής. Το μόνο σημείο όπου οι νομικοί ερίζουν είναι αν μπορεί να εμφανιστεί και ως αρχηγός κόμματος, λόγω της λεγόμενης «ονομαστικής ποινής».

Εποχή παράκρουσης, θα έλεγε κανείς, όταν το μεγαλύτερο ερωτηματικό της επόμενης εκλογικής αναμέτρησης δεν είναι ποιος θα κερδίσει, αλλά ποιος θα καταφέρει να κατέβει.

Ο «μαρτυριάρης» κύριος Μαρινάκης

Στην αντιπολίτευση δεν το λένε ανοιχτά, αλλά το πιστεύουν ακράδαντα: πως όσα είπε ο Παύλος Μαρινάκης για περιορισμό του επιδόματος ανεργίας στους δύο μήνες δεν ήταν καθόλου τυχαία, ούτε απλή «προσωπική άποψη». Είναι πεπεισμένοι ότι υπάρχει «κρυφή ατζέντα», μια τελική επίθεση σε δικαιώματα εργαζομένων που κερδήθηκαν δεκαετίες πριν. Ο Διονύσης Τεμπονέρας μίλησε μάλιστα για «μαρτυριάρη» κυβερνητικό εκπρόσωπο, θεωρώντας ότι αποκάλυψε ακούσια τα σχέδια της κυβέρνησης.

Αν δεν το πήρατε χαμπάρι, η φράση «προσωπική μου άποψη» στην πολιτική συνήθως σημαίνει «σας λέω κάτι που δεν τολμώ να το πω επίσημα ακόμα». Μένει να δούμε αν θα μείνει μόνο άποψη.

Πρόβα σταυρών η κόντρα Μαρινάκη – Κεραμέως

Κι εδώ έρχεται το πιο νόστιμο κομμάτι της ιστορίας. Η δήλωση του κυβερνητικού εκπροσώπου για το επίδομα ανεργίας δεν ήταν μόνο πολιτική τοποθέτηση, ήταν και πρόβα για τη σειρά εκλογής υποψηφίων στον Βόρειο Τομέα. Η Νίκη Κεραμέως χρειάστηκε δύο ημέρες για να απαντήσει, αλλά όταν το έκανε ήταν ξεκάθαρη: «δεν αποτελεί θέση του αρμόδιου υπουργείου, δεν αποτελεί θέση της Κυβέρνησης». Τον «άδειασε», με λίγα λόγια, δίχως περιστροφές.

Ο Παύλος Μαρινάκης το ήξερε ευθύς εξαρχής πως δεν είναι κεντρική γραμμή, γι’ αυτό και το τόνισε αρκετές φορές ως «προσωπική» άποψη. Μου λένε πως στο Μαξίμου η πρόταση έχει ήδη απορριφθεί, με βασικό επιχείρημα το πρόβλημα που θα δημιουργούσε στους εργαζόμενους του τουρισμού. Ο εσωτερικός ανταγωνισμός στον Β. Τομέα, πάντως, μόλις άρχισε, και οι δυο τους πολιτεύονται εκεί για πρώτη φορά μαζί.

Προβάδισμα Τσίπρα στη μεσαία τάξη

Στη δημοσκόπηση της GPO για το STAR υπάρχει ένα εύρημα που, όσο κι αν φαίνεται τεχνικό, έχει βαρύτητα: η ΕΛΑΣ προηγείται πλέον της ΝΔ στη στήριξη της μεσαίας τάξης, με 21,3% έναντι 20,8%. Είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται έστω και βραχεία κεφαλή του Αλέξη Τσίπρα σε αυτό το πεδίο, μετά από χρόνια συζήτησης για την πολύπαθη σχέση του με τη συγκεκριμένη κοινωνική ομάδα.

Το ίδιο κόμμα προηγείται και στην καταπολέμηση της διαφθοράς (20,9% έναντι 17,7%) και στην ενίσχυση του κοινωνικού κράτους (22,7% έναντι 21,7%). Δεν σας κρύβω ότι αν ήμουν στο Μαξίμου θα ανησυχούσα λιγότερο για τους αριθμούς και περισσότερο για την τάση.

Τα τρία δώρα του Απόλλωνα Καλαμαριάς

Στα πιο ανάλαφρα, ο Αλέξης Τσίπρας στάθηκε στο περίπτερο του Απόλλωνα Καλαμαριάς στη ΔΕΘ, όπου ο πρόεδρος του συλλόγου Φώτης Μπαλτίδης και ο υπεύθυνος μάρκετινγκ Γιώργος Δημητριάδης του χάρισαν φανέλα με το όνομά του και τον αριθμό «26» — συμβολισμός για το 1926 της ίδρυσης του Απόλλωνα και το 2026 της ΕΛΑΣ — μαζί με μια κόκκινη ποντιακή γραβάτα και μια μπάλα. Ο πρώην πρωθυπουργός θυμήθηκε τον αείμνηστο Χάρρυ Κλυνν, πρώην πρόεδρο του συλλόγου, με το γνωστό «Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ – Απόλλων Καλαμαριάς 0-3».

Μικρές στιγμές νοσταλγίας εν μέσω πολιτικής σκληρότητας, αλλά και αυτές έχουν την πολιτική τους αξία, αν αναλογιστεί κανείς πόσο μετράει η εικόνα σε μια ΔΕΘ.

Ο Αλέξης στο στόχαστρο του Δημήτρη

Ο Δημήτρης Κουτσούμπας δεν άφησε ασχολίαστη την πρόταση Τσίπρα για «πατριωτική εισφορά», μιλώντας για «αυτογελοιοποίηση». Πρόκειται, είπε, για προτάσεις που στηρίζονται σε δήθεν παγκόσμιες βάσεις δεδομένων, τη στιγμή που οι πραγματικά πλούσιοι έχουν χίλιους τρόπους να κάνουν τον πλούτο τους απροσπέλαστο. Άφησε μάλιστα ανοιχτό το ενδεχόμενο ένα τέτοιο περιουσιολόγιο να καταλήξει εργαλείο φορολόγησης των ενδιάμεσων εισοδημάτων.

Μπακαλίστικα λόγια θα πείτε, αλλά η αιχμή του ΚΚΕ δείχνει πόσο δύσκολο είναι να πείσεις κανέναν στα αριστερά σου ότι μια «πατριωτική εισφορά» δεν θα καταλήξει, τελικά, στην τσέπη των ίδιων των μεσαίων στρωμάτων.

Οι «λεγεωνάριοι» βλάπτουν τη ΝΔ

Η ανάγκη διαρκούς προεκλογικής επικοινωνίας οδήγησε αρκετούς κυβερνητικούς παράγοντες σε υπερβολές που, όπως έμαθα, ανησύχησαν το ίδιο το Μαξίμου. Ο υπουργός Δικαιοσύνης Γιώργος Φλωρίδης μίλησε για κίνδυνο «θερμού επεισοδίου» με την Τουρκία σε περίπτωση μη αυτοδυναμίας, αναφερόμενος στην κρίση στον Έβρο το 2020. Μαζί του συντάχθηκε και ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, θυμίζοντας τα Σεπτεμβριανά και υπονοώντας ιστορική αναλογία με σημερινούς κινδύνους.

Αναγκάστηκε τελικά ο ίδιος ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης να «τους μαζέψει», τονίζοντας ότι δεν υπάρχει κανένας κίνδυνος και ότι δεν πρέπει να δημιουργείται πανικός. Δεν σας κρύβω ότι όταν οι «λεγεωνάριοι» ενός κόμματος γίνονται πιο βασιλικοί από τον βασιλιά, το πρόβλημα δεν είναι μόνο επικοινωνιακό — είναι σοβαρότερο απ’ όσο δείχνει.

Η νέα αρχιτεκτονική ασφαλείας από τη Σαγκάη

Στο διεθνές παρασκήνιο, η σύνοδος κορυφής του Οργανισμού Συνεργασίας της Σαγκάης στο Μπισκέκ, με την παρουσία του Σι Τζινπίνγκ, του Βλαντιμίρ Πούτιν και του Ναρέντρα Μόντι, ανέδειξε τις φιλοδοξίες μιας εναλλακτικής παγκόσμιας τάξης πραγμάτων, με σαφή στήριξη προς το Ιράν απέναντι στην «παράνομη» επίθεση που δέχεται. Το ενδιαφέρον είναι πως το κείμενο συνυπογράφεται και από την Ινδία, χώρα φιλική προς Ισραήλ και ΗΠΑ.

Ενώ όλοι εδώ ασχολούμαστε με το ποιος θα είναι υποψήφιος πού και ποιος θα πει τι στη ΔΕΘ, στην άλλη άκρη του κόσμου σχεδιάζεται η επόμενη ημέρα της παγκόσμιας ισορροπίας δυνάμεων. Και κάπου εδώ σκέφτομαι ότι ίσως πρέπει να κοιτάμε λίγο πιο μακριά από τη μύτη μας.

Κι έτσι κλείνει μια ακόμα εβδομάδα παραδοσιακής ελληνικής πολιτικής παράδοσης: πολλά λόγια, λίγες πράξεις, και μια ΔΕΘ που κατάφερε να θυμίσει σε όλους πόσο μακριά είμαστε ακόμα από τις κάλπες — και πόσο κοντά, ταυτόχρονα, νιώθουν όλοι πως βρισκόμαστε.