Ο Richard Bookstaber είναι ο συγγραφέας του «A Demon of Our Own Design», με το οποίο το 2007 προειδοποιούσε για τη χρηματοπιστωτική κρίση του 2008. Το επερχόμενο βιβλίο του είναι το «A Risk Manifesto: Decisions in the Face of Material Events».

«Στην αρχή της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008, εργαζόμουν σε ένα hedge fund. Στο τέλος της, βρέθηκα στο Υπουργείο Οικονομικών των ΗΠΑ. Και στα δύο, συνεργάστηκα με ανθρώπους που μόλις είχαν αποφοιτήσει πριν από λίγα χρόνια. Το δράμα του 2008 ήταν ό, τι γνώριζαν για τις χρηματοπιστωτικές αγορές. «Θυμηθείτε τι συμβαίνει», τους είπα. «Δεν θα δείτε ποτέ ξανά κάτι τέτοιο». Τώρα όμως δεν είμαι τόσο σίγουρος. Ίσως δουν κάτι χειρότερο» αναφέρει σε άρθρο του στους New York Times.

Όπως αναφέρει, «έχουμε επιστρέψει σε μια περίοδο κινδύνου, γεμάτη με πιέσεις που έχουν οδηγήσει σε μεγάλες χρηματοπιστωτικές κρίσεις. Αυτή τη φορά, οι κίνδυνοι είναι διασκορπισμένοι σε κλάδους, αγορές και χώρες: η τεχνητή νοημοσύνη, η αγορά ιδιωτικού δανεισμού ύψους περίπου 2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, τα χρηματιστήρια, η Ταϊβάν και τώρα το Ιράν. Αυτοί οι κίνδυνοι αναλύονται ένας προς έναν. Τους κατανοούμε μεμονωμένα. Ωστόσο, αποτελούν διαφορετικά σημεία εισόδου στην ίδια υποκείμενη δομή — ένα σύνθετο και στενά διασυνδεδεμένο σύστημα, όπου η συγκεκριμένη πηγή πίεσης έχει μικρότερη σημασία από το πόσο γρήγορα μπορεί να διαδοθεί αυτή η πίεση».

«Εμφανίζονται ήδη ενδείξεις συστημικής πίεσης» όπως καταγράφει.

Ο ιδιωτικός δανεισμός

«Ας ξεκινήσουμε με τον ιδιωτικό δανεισμό, ο οποίος ήδη παρουσιάζει ανησυχητικά σημάδια. Τα τελευταία είκοσι χρόνια, η υποχώρηση των παραδοσιακών τραπεζών μετά τη χρηματοπιστωτική κρίση έχει αφήσει πολλές εταιρείες να εξαρτώνται όλο και περισσότερο από δανεισμό από θεσμικούς επενδυτές. Ωστόσο, αυτά τα δάνεια σπάνια αλλάζουν χέρια, αφήνοντας τους επενδυτές αβέβαιους για την πραγματική τους αξία ή για το πόσο εύκολα θα μπορούσαν να πωληθούν αν επιδεινωθούν οι συνθήκες.

Την εικόνα περιπλέκει το γεγονός ότι πολλοί από τους δανειολήπτες που στηρίζουν αυτή την αγορά είναι εταιρείες λογισμικού και τεχνολογίας — επιχειρήσεις των οποίων οι υπηρεσίες θα μπορούσαν να αντικατασταθούν από την τεχνητή νοημοσύνη.

Αυτή η ευαλωτότητα αρχίζει να ανησυχεί τους επενδυτές. Ήδη είναι επιφυλακτικοί λόγω του ότι τα υψηλότερα επιτόκια αυξάνουν το κόστος δανεισμού, κάποιοι έχουν αρχίσει να αποσύρουν τα χρήματά τους από τα private credit funds γνωστών εταιρειών όπως η Blue Owl, η BlackRock και η Blackstone. Οι μετοχές της Blue Owl έχουν σημειώσει απότομη πτώση. Και επειδή η αγορά δεν διαθέτει οργανωμένο χρηματιστήριο και οι πληροφορίες δεν είναι εύκολα προσβάσιμες, οι αποσύρσεις επενδυτών μπορούν να προκαλέσουν ένα είδος μαζικής φυγής που στο παρελθόν μετέτρεψε χρηματοπιστωτικές πιέσεις σε πλήρεις κρίσεις».

Η έκθεση στην Τεχνητή Νοημοσύνη

«Ταυτόχρονα, η άνθηση της τεχνητής νοημοσύνης οδηγεί σε τεράστιες επενδύσεις σε μια μικρή ομάδα κυρίαρχων τεχνολογικών εταιρειών, αυξάνοντας τις αποτιμήσεις τους σε τέτοιο βαθμό ώστε 10 μετοχές να αντιπροσωπεύουν πλέον περισσότερο από το ένα τρίτο της αξίας του S&P 500. Ένα τέτοιο επίπεδο συγκέντρωσης είναι πρωτοφανές — και επικίνδυνο, διότι σημαίνει ότι ένα σοκ σε μία από αυτές τις εταιρείες μπορεί να διαχυθεί σε ολόκληρη την αγορά αντί να απορροφηθεί.

Αυτό που φαίνεται ως ξεχωριστές εξελίξεις — μια νέα μορφή αγοράς δανεισμού και η τεχνολογική ανατροπή από τη μία, και η υπεραισιοδοξία στο χρηματιστήριο από την άλλη — είναι στην πραγματικότητα το ίδιο δίκτυο χρημάτων και προσδοκιών, προσεγγισμένο από διαφορετικές πλευρές.

Βεβαίως, ο ιδιωτικός δανεισμός δεν χρηματοδοτεί μόνο τις εταιρείες που είναι ευάλωτες στην τεχνητή νοημοσύνη. Αποτελεί επίσης κρίσιμη πηγή χρηματοδότησης για τις υποδομές που την υποστηρίζουν — τα data centers και τα μικροτσίπ. Αυτές οι υποδομές κατασκευάζονται σε μεγάλο βαθμό από λίγες εταιρείες όπως η Google και η Microsoft που κυριαρχούν στο χρηματιστήριο. Σε αυτό το στενά διασυνδεδεμένο σύστημα, η αποδυνάμωση του ιδιωτικού δανεισμού πιέζει τις επενδύσεις στην τεχνητή νοημοσύνη των τεχνολογικών κολοσσών, γεγονός που με τη σειρά του απειλεί τα χαρτοφυλάκια, τις συντάξεις και τις αποταμιεύσεις δεκάδων εκατομμυρίων ανθρώπων.

Επιπλέον, η άνθηση της τεχνητής νοημοσύνης ασκεί νέες πιέσεις στις φυσικές υποδομές από τις οποίες εξαρτάται. Οδηγεί σε τεράστια κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας και έχει αχόρταγη ζήτηση για προηγμένους ημιαγωγούς — παράγοντες με γεωπολιτική βαρύτητα» αναφέρει.

Το Ιράν και η Ταιβάν

«Ας πάρουμε το Ιράν. Ένα ενεργειακό σοκ από μια σύγκρουση που αυξάνει το κόστος ενέργειας ή περιορίζει την προσφορά της, επηρεάζει άμεσα τα data centers και την παραγωγή τεχνητής νοημοσύνης, αυξάνοντας το κόστος για τους τεχνολογικούς γίγαντες, οι οποίοι στη συνέχεια μεταφέρουν αυτές τις πιέσεις στις αγορές ιδιωτικού δανεισμού και μετοχών.

Και υπάρχει και η Ταϊβάν. Αν η Κίνα εισέβαλλε ή την απέκλειε, η πρόσβαση της Αμερικής σε ημιαγωγούς θα περιοριζόταν σοβαρά. Αυτό θα επιβράδυνε άμεσα την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης, αποδυναμώνοντας τις εταιρείες που οδηγούν αυτή την άνθηση, με αναπόφευκτες αλυσιδωτές επιπτώσεις.

Το σημερινό χρηματοπιστωτικό σύστημα δεν αποτυγχάνει επειδή πάει στραβά ένα μόνο πράγμα. Αποτυγχάνει επειδή διαφορετικά σοκ διαδίδονται μέσα στην ίδια δομή με τρόπους που είναι δύσκολο να προβλεφθούν. Όταν τελικά κάτι πάει στραβά, εξαπλώνεται ταχύτερα απ’ ό,τι μπορεί να περιοριστεί.

Είναι κρίσιμο οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής να συνειδητοποιήσουν ότι ο ιδιωτικός δανεισμός δεν αποτελεί απλώς έναν παράλληλο κίνδυνο δίπλα στην άνθηση της τεχνητής νοημοσύνης. Τα data centers, τα τσιπ και οι υποδομές της τεχνητής νοημοσύνης έχουν σε μεγάλο βαθμό κατασκευαστεί με ιδιωτικά δάνεια. Οι επενδυτές σε αυτά τα δάνεια δεν μπορούν εύκολα να ρευστοποιήσουν τις θέσεις τους. Έτσι, αν υπάρξει οποιοδήποτε «σεισμικό» σοκ στο σύστημα, οι συνέπειες μπορεί να είναι ταχείες και εκτεταμένες» αναφέρει ο συγγραφέας.