Η Βουλή διπλασιάζει τα κομπόστα των επιτροπών εν μέσω ακρίβειας

Ενώ οι περισσότεροι πολίτες παλεύουν να βγάλουν τον μήνα, στη Βουλή φέρεται να συζητείται διπλασιασμός της αποζημίωσης που λαμβάνουν οι βουλευτές για τη συμμετοχή τους στις κοινοβουλευτικές επιτροπές: από τα 75 στα 150 ευρώ ανά συνεδρίαση. Η είδηση, όποτε και όπως διέρρευσε, έπεσε σαν βόμβα σε μια συγκυρία όπου κάθε ανακοίνωση για το κόστος ζωής συνοδεύεται από στεγνά νούμερα και άδεια πορτοφόλια.

Οργή στα πηγαδάκια

Η αντίδραση ήταν άμεση και καυστική. Όπως σημειώνει με οργή ο χρήστης John Toyp, «φτύνουμε αίμα να βγάλουμε το μήνα, αυτοί μοιράζουν στον εαυτό τους τα λεφτά που μας αρμέγουν από τον δικό μας ιδρώτα», καταλήγοντας σε «μηδενική ντροπή, μηδενική επαφή με τον λαό».

Το σχόλιο δεν μένει μόνο του. Η πηγαδίσια κριτική εντοπίζει το προφανές: ασχέτως του τελικού ποσού, το timing είναι αφόρητο. Μια κυβέρνηση που επικαλείται δημοσιονομική πειθαρχία για να δικαιολογήσει τσιγκουνιά σε μισθούς και συντάξεις, βρίσκει ξαφνικά περιθώριο για να διπλασιάσει μια έμμεση αμοιβή των ίδιων των βουλευτών της. Το αφήγημα της αυτο-ανταμοιβής δεν χρειάζεται ιδιαίτερη ερμηνεία — γράφεται μόνο του.

Ποιος αρχηγός θα το αγγίξει;

Το θέμα, μάλιστα, αποδίδεται ευθέως στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά η πολιτική της δυσφορία δεν περιορίζεται εκεί. Καμία κοινοβουλευτική ομάδα δεν έχει ιστορικό αντίστασης σε τέτοιου είδους ρυθμίσεις όταν αφορούν το σύνολο του σώματος· το «δεν χορταίνουν» που γράφει ο λογαριασμός Karditsastakra, μιλώντας για κυβέρνηση που «τρώει με χρυσά κουτάλια» ενώ «η κοινωνία γονατίζει», είναι καταγγελία που θα μπορούσε να απευθύνεται σε οποιαδήποτε Βουλή, ανεξαρτήτως χρώματος.

Κι εδώ κρύβεται η πραγματική ενόχληση: δεν είναι απλώς ένα ποσό, είναι η συμβολική αποσύνδεση της πολιτικής τάξης από την καθημερινότητα που περιγράφει. Η κυβέρνηση δεν έχει δώσει επίσημη εξήγηση για τη σκοπιμότητα της αύξησης, κι αυτή η σιωπή είναι ίσως το πιο εύγλωττο σχόλιο όλων. Όταν τα νούμερα για την ακρίβεια είναι ανηλεή, κάθε αύξηση που αφορά τους ίδιους τους νομοθέτες γίνεται πολιτικό αυτογκόλ — ακόμα κι αν τελικά αποδειχθεί υπαρκτή ανάγκη κάλυψης εξόδων. Το Μαξίμου το γνωρίζει καλά· το ερώτημα είναι γιατί άφησε να διαρρεύσει πριν καν το αποφασίσει.