Το χέρι, το άλλοθι και οι δημοσκοπήσεις που δεν βολεύουν το Μαξίμου

Τέσσερις εκδοχές, μία χειραψία. Ενώ σοβαρά ισραηλινά και αμερικανικά μέσα επιμένουν, επικαλούμενα πηγές στο Ισραήλ, στην Ευρώπη, στην Αίγυπτο και σε αραβικά κράτη, ότι το καθεστώς Νετανιάχου γνώριζε εκ των προτέρων για την επίθεση της Χαμάς και δεν έκανε τίποτα για να την αποτρέψει, το πρωθυπουργικό γραφείο του Ισραήλ διαψεύδει κατηγορηματικά, κάνοντας λόγο για χειραγώγηση ενόψει των εκλογών της 27ης Οκτωβρίου. Οι εκδοχές που απομένουν στο τραπέζι δεν είναι κολακευτικές: είτε πρόκειται για συνωμοσιολογία εχθρών του Ισραήλ, είτε για γραφειοκρατική αμέλεια υπηρεσιών, είτε για ανικανότητα ενός πολιτικού που σπάνια κατηγορήθηκε γι’ αυτήν, είτε —η πιο δυσάρεστη εκδοχή— για συνειδητή επιλογή να αφεθεί η τραγωδία να εξελιχθεί, ώστε να ακολουθήσει η στρατηγική του «μεγάλου Ισραήλ» με την εκδίωξη των Παλαιστινίων.

Το χέρι που δεν έδειξε δισταγμό

Μέσα σε αυτό το τοπίο ερωτηματικών, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έσφιξε ξανά το χέρι του Μπέντζαμιν Νετανιάχου, ο οποίος καταζητείται από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο για εγκλήματα πολέμου και κατά της ανθρωπότητας. Η χειρονομία δεν πέρασε απαρατήρητη.

Ο δημοσιογράφος Chris Avramidis θέτει ένα ερώτημα που το Μαξίμου δυσκολεύεται να απαντήσει ευθέως: το 2023 ο ίδιος ο πρωθυπουργός είχε δηλώσει στον Νετανιάχου πως ευχόταν η εξέλιξη να μην έχει «υπερβολικά μεγάλο ανθρωπιστικό κόστος». Τρία χρόνια και 21.700 νεκρά παιδιά αργότερα —σύμφωνα με τη UNICEF— κανείς στο Μαξίμου δεν φαίνεται πρόθυμος να πει αν αυτή η προϋπόθεση τηρήθηκε. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης προτίμησε να μιλήσει για «εθνικό συμφέρον» και «συμμαχικό κράτος», αποφεύγοντας επιμελώς την ουσία της ερώτησης, ενώ βάφτισε την κριτική «ιδεοληψία» ενός «ακροαριστερού ακροατηρίου».

Το ακροατήριο που δεν είναι μικρό

Τα δημοσκοπικά στοιχεία που παρατίθενται δείχνουν πως αυτό το «συγκεκριμένο ακροατήριο» μοιάζει να είναι, εντέλει, η συντριπτική πλειοψηφία της ελληνικής κοινωνίας. Έρευνα της MRB τον Μάιο του 2025 έδειχνε 64,9% να διαφωνεί με τη στάση της κυβέρνησης απέναντι στο Ισραήλ, με μόλις 18,1% να συμφωνεί. Ήδη από το 2023, τριπλάσιοι Έλληνες έκριναν ότι το δίκιο βρίσκεται με τους Παλαιστινίους παρά με το Ισραήλ. Και έρευνα του Pew το 2026 κατέγραφε 65% αρνητική γνώμη για το Ισραήλ, έναντι μόλις 30% θετικής. Όταν αυτά τα νούμερα τέθηκαν στον κυβερνητικό εκπρόσωπο, η απάντηση ήταν να ζητήσει να «κλείσει το κομμάτι» και να παραπέμψει σε «άλλη αίθουσα».

Ανάμεσα στη διπλωματική αγκαλιά με έναν πρωθυπουργό-στόχο διεθνούς εντάλματος και σε μια κοινωνία που τον καταδικάζει κατά πλειοψηφία, το Μαξίμου επέλεξε να κρατήσει και τα δύο —το χέρι δοσμένο, τη δημόσια συζήτηση κλειστή. Αν η χειραψία ήταν πολιτική επιλογή, η σιωπή στα ερωτήματα είναι ίσως η πιο εύγλωττη απάντηση.