Θεοδωρικάκος, ο γιος και η σιωπή που στοιχειώνει το υπουργείο

Η υπόθεση που αφορά τον γιο του Τάκη Θεοδωρικάκου επιστρέφει στην επικαιρότητα, και αυτή τη φορά όχι ως παρωχημένο παραπολιτικό απόθεμα αλλά ως ευθεία πολιτική καταγγελία μέσα στη Βουλή. Η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν αρκέστηκε σε υπαινιγμούς· μίλησε για κουκούλωμα υπόθεσης όσο ο υπουργός βρισκόταν εν ενεργεία, κατηγορία που δεν αφορά οικογενειακές υποθέσεις αλλά την ίδια την άσκηση της εξουσίας.

Η αντίκρουση που δεν αντικρούει

Η απάντηση ήρθε από τον βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας Γιώργο Γεωργαντά, ο οποίος έσπευσε να διαχωρίσει τον υπουργό από τις πράξεις του γιου του, επικαλούμενος ότι δεν υφίσταται οικογενειακή ευθύνη. Μόνο που κανείς σοβαρός δεν μιλούσε γι’ αυτό.

Η διαφορά είναι θεμελιώδης και ο Γεωργαντάς φαίνεται να απαντά σε ερώτημα που δεν τέθηκε. Η καταγγελία δεν αφορά το αν ένας πατέρας ευθύνεται για τις πράξεις του παιδιού του — προφανώς όχι. Αφορά το αν ο υπουργός, έχοντας στα χέρια του τον μηχανισμό του κράτους, χρησιμοποίησε αυτή τη θέση για να θάψει μια υπόθεση που αφορούσε τον ίδιο τον γιο του. Είναι η κλασική διαδρομή του παραπολιτικού σκανδάλου: το ερώτημα μετατοπίζεται επιδέξια από «τι έκανε ο υπουργός» σε «τι έκανε το παιδί», ώστε να απαντηθεί το εύκολο και να αποσιωπηθεί το δύσκολο.

Ένα ερώτημα που δεν έκλεισε

Το γεγονός ότι η υπόθεση επανέρχεται τώρα, με τόσο κατηγορηματική διατύπωση από την πλευρά της αντιπολίτευσης, δείχνει πως το θέμα δεν είχε ποτέ πραγματικά κλείσει — απλώς είχε παγώσει στα πηγαδάκια, περιμένοντας την κατάλληλη στιγμή για να ξαναβγεί στην επιφάνεια. Η κυβερνητική τακτική της σιωπηρής αναμονής λειτουργεί συχνά, αλλά όχι όταν υπάρχει επώνυμη πολιτική καταγγελία που θέτει το ζήτημα ευθέως στα πρακτικά της Βουλής.

Το ερώτημα που μένει ανοιχτό δεν είναι αν ο Τάκης Θεοδωρικάκος αγαπά τον γιο του — αυτό δεν το αμφισβήτησε κανείς. Είναι αν το υπουργείο που διηύθυνε λειτούργησε ως ασπίδα προστασίας αντί για θεσμό λογοδοσίας. Και σε αυτό το ερώτημα, η κυβερνητική πλευρά προτίμησε να απαντήσει σε κάτι άλλο.