Ο «νέος Κασσελάκης»: η δεξιά ψάχνει τρόπο να θάψει την Καρυστιανού

Η Μαρία Καρυστιανού δεν έχει καν διατυπώσει επίσημη πολιτική πρόθεση, όμως στη δεξιά γειτονιά έχουν ήδη γράψει την πολιτική της νεκρολογία. Η αφορμή; Μια συνεργασία που παρουσιάστηκε ως αμφιλεγόμενη, αρκετή για να πυροδοτήσει έναν χείμαρρο σχολιασμού που θυμίζει λιγότερο ανάλυση και περισσότερο εκτελεστικό απόσπασμα.

Το «τελείωσε» ως συνταγή

Ο Γιώργος Δρυμιώτης δεν διστάζει να βάλει την ταμπέλα λήξης πριν καν ανοίξει ο φάκελος: «τελείωσε», λέει, σαν να πρόκειται για ποδοσφαιρικό ματς και όχι για μια γυναίκα που μπήκε στη δημόσια σφαίρα μέσα από μια τραγωδία εθνικών διαστάσεων.

Η σύγκριση με τον Κασσελάκη δεν είναι τυχαία επιλογή· είναι η έτοιμη ετικέτα που η δεξιά γειτονιά κρατά πάντα στο συρτάρι για κάθε νέο πρόσωπο που εμφανίζεται εκτός κομματικών γραναζιών και τραβά κοινό. Ο όρος «ερασιτέχνης» εναντίον «πολιτικού» είναι, στην ουσία, ομολογία: όποιος δεν προέρχεται από το κομματικό στρατόπεδο θεωρείται εξ ορισμού απειλή που πρέπει να εξουδετερωθεί πριν προλάβει να αποκτήσει πολιτικό βάρος.

Ο φόβος πίσω από τη βιασύνη

Το «κβαντικός γιατρός» είναι ευφυές ως χαρακτηρισμός, αλλά και αποκαλυπτικό: δείχνει πόσο ενοχλητική είναι μια φωνή που δεν ελέγχεται από κομματικό μηχανισμό και μιλά με όρους πάθους, όχι κομματικής γραμμής. Η ταχύτητα με την οποία σπεύδουν να την «τελειώσουν» πολιτικά, πριν καν διεκδικήσει κάτι επίσημα, μαρτυρά ότι το Μαξίμου και οι γύρω κύκλοι γνωρίζουν καλά πόσο εύφλεκτο υλικό είναι μια μάνα που θυμίζει καθημερινά τα Τέμπη σε όσους θα ήθελαν να τα έχουν πια ξεχάσει.

Δεν χρειάζεται κανείς να συμφωνήσει με κάθε κίνηση της Καρυστιανού για να διακρίνει το προφανές: η επίθεση δεν στοχεύει τόσο τη συγκεκριμένη συνεργασία όσο το ίδιο το γεγονός ότι μια φωνή εκτός κομμάτων μπορεί ακόμα να αγγίζει κοινό που η παραδοσιακή αντιπολίτευση αδυνατεί να συγκινήσει.

Το πραγματικό ζητούμενο

Στο τέλος, η βιασύνη να «γραφτεί το τέλος» πριν αρχίσει η ιστορία λέει περισσότερα για όσους σπεύδουν να την ξεγράψουν παρά για την ίδια. Όποιος φοβάται τόσο πολύ μια φωνή, συνήθως έχει καλό λόγο να τη φοβάται.