Γεωργίου: η δικαίωση που έρχεται δεκαπέντε χρόνια μετά τη θυσία

Η απόφαση 922/2026 του Αρείου Πάγου έρχεται με καθυστέρηση δεκαπέντε ετών, αλλά έρχεται: η καταδίκη του Ανδρέα Γεωργίου για παράβαση καθήκοντος ήταν εσφαλμένη. Το ζήτημα που ξανανοίγει δεν είναι πια δικαστικό, είναι πολιτικό — και αφορά ευθέως όσους διαχειρίστηκαν τη στατιστική εικόνα της χώρας πριν, κατά και μετά την έκρηξη της κρίσης χρέους.

Η καθυστερημένη δικαίωση

Ο Γεωργίου, πρώην στέλεχος του ΔΝΤ, ανέλαβε την ΕΛΣΤΑΤ τον Αύγουστο του 2010, τρεις μήνες μετά την υπογραφή του πρώτου μνημονίου και λίγους μήνες μετά την έκθεση-καταπέλτη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής που είχε ήδη τεκμηριώσει, τον Ιανουάριο του 2010, την αναξιοπιστία των στοιχείων που παρήγαγε το ελληνικό κράτος μέχρι τότε. Τα στατιστικά που κατήρτισε δημοσιοποιήθηκαν τον Νοέμβριο του 2010, έγιναν αποδεκτά από τη Eurostat και παραμένουν η βάση που χρησιμοποιούν έως σήμερα οι ελληνικές κυβερνήσεις. Αντί λοιπόν να τιμηθεί για την ευθυγράμμιση με τους ευρωπαϊκούς κανόνες, βρέθηκε αντιμέτωπος με πολλαπλές διώξεις. Αυτή την αντίφαση αναδεικνύει με σαφήνεια ο Θάνος Τζήμερος.

Ποιος πλήρωσε για ποιον

Η ανάλυση Τζήμερου πατά σε ένα επιχείρημα δύσκολο να αγνοηθεί: η υπόθεση Γεωργίου λειτούργησε ως μηχανισμός μετάθεσης ευθυνών, από όσους έχτισαν επί χρόνια τα περίφημα «Greek statistics» σε ένα πρόσωπο που ήρθε να διορθώσει, όχι να νοθεύσει. Η κρίση της αξιοπιστίας δεν προκλήθηκε από τον άνθρωπο που ευθυγράμμισε τα στοιχεία με τη Eurostat, αλλά από την πελατειακή διαχείριση που προηγήθηκε. Ο Μάρκους Γουόκερ, επικεφαλής του γραφείου της Wall Street Journal στην Αθήνα, το θέτει ωμά: η υπόθεση Γεωργίου ήταν προσπάθεια να ξεπλυθούν οι προμνημονιακές κυβερνήσεις και να επιστρέψουν, με την πρώτη ευκαιρία, στις παλιές συνήθειες — χωρίς να έχει γίνει, όπως σημειώνει, πλήρως αντιληπτό πόσο κακό προκάλεσε αυτή η ιστορία στη διεθνή εικόνα της χώρας.

Η καφκική διαδρομή του Γεωργίου δεν είναι μεμονωμένο δικαστικό ατύχημα· είναι δείγμα γραφής μιας πολιτικής κουλτούρας που προτιμά να τιμωρεί τον αγγελιοφόρο παρά να λογοδοτεί η ίδια.

Ώρα για συγγνώμη

Η αποκατάσταση δεκαπέντε χρόνια μετά δεν κλείνει τον λογαριασμό, τον ανοίγει. Αν η σημερινή κυβέρνηση θέλει πράγματι να διεκδικήσει τον τίτλο της μεταρρυθμιστικής, η ευκαιρία είναι εδώ: μια δημόσια ευχαριστία στον Γεωργίου για την αποκατάσταση της αξιοπιστίας των ελληνικών στατιστικών και μια συγγνώμη για τις διώξεις που υπέστη. Μέχρι τότε, η δικαίωση θα παραμένει ημιτελής — δικαστική στα χαρτιά, ανύπαρκτη στην πολιτική πράξη.