Μαζωνάκης εναντίον Τεμπών: όταν η δημοσιογραφική επιμέλεια έχει επιλογές

Υπάρχει μια παρατήρηση που κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες και δύσκολα διαψεύδεται με επιχειρήματα: όταν το θέμα είναι μια προσωπική υπόθεση με θεαματικό ενδιαφέρον, τα ελληνικά ΜΜΕ βρίσκουν τα πάντα. Καταθέσεις, ιστορικά κλήσεων, μηνύματα, τιμολόγια, μάρτυρες. Όταν το θέμα είναι τα Τέμπη, βρίσκουν μόνο ό,τι τους σερβίρει το Μαξίμου.

Η σύγκριση που πονάει

Η παρατήρηση έρχεται από τον χρήστη με το προφίλ Drone, ο οποίος θέτει το ζήτημα χωρίς περιστροφές, συγκρίνοντας δύο υποθέσεις που δεν έχουν καμία σχέση μεταξύ τους πλην μίας: του βαθμού δημοσιογραφικής επιμονής που επιδεικνύεται.

Η ουσία του σχολίου δεν είναι αν η υπόθεση Μαζωνάκη αξίζει την κάλυψη που παίρνει· είναι το γιατί η ίδια μηχανή αποκάλυψης, που μπορεί να ξεθάψει τιμολόγια και τηλεφωνήματα μέσα σε ώρες, μπλοκάρει όταν το ζητούμενο είναι το ποιος ευθύνεται για τον θάνατο 57 ανθρώπων. Το ερώτημα δεν αφορά την τεχνική ικανότητα του ρεπορτάζ· αφορά την επιλεκτική εφαρμογή της δημοσιογραφικής επιμέλειας, ανάλογα με το ποιον ενοχλεί το αποτέλεσμα.

Ό,τι έλεγε το Μαξίμου

Η αναφορά στις «ανακοινώσεις του Μαξίμου» ως μοναδική πηγή πληροφόρησης για τα Τέμπη δεν είναι τυχαία διατύπωση· είναι καταγγελία ουσίας. Σημαίνει ότι για μια από τις μεγαλύτερες τραγωδίες της μεταπολίτευσης, η δημοσιογραφική έρευνα υποκαταστάθηκε από την κυβερνητική αφήγηση, χωρίς η ίδια επιμονή που επιστρατεύεται αλλού να στραφεί προς τα ερωτήματα που παραμένουν αναπάντητα: τι έγινε με τις κάμερες, ποιος γνώριζε τι, γιατί άργησαν οι έρευνες.

Το συμπέρασμα δεν χρειάζεται δραματοποίηση, μόνο παρατήρηση: όταν υπάρχει βούληση, τα ΜΜΕ αποδεικνύονται ικανότατα ερευνητικά όργανα. Όταν η βούληση λείπει, η ανικανότητα γίνεται προσχηματική. Η διαφορά ανάμεσα στις δύο υποθέσεις δεν είναι δημοσιογραφική· είναι πολιτική.