Ο Τσίπρας λέει «ή εμείς ή κανείς» και ο Κασσελάκης του θυμίζει τον Μητσοτάκη

Ο Αλέξης Τσίπρας διάλεξε να διαφημίσει την Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη με ένα δίλημμα που, αν το άκουγε κανείς με κλειστά μάτια, θα νόμιζε πως προέρχεται από το γραφείο Τύπου του Μαξίμου. «Ή εμείς ή κανείς», έγραψε, επικαλούμενος δημοσκοπική υπεροχή και εμπειρία. Το πρόβλημα είναι ότι το ίδιο σχήμα λόγου, με άλλα πρόσωπα, το έχει ακούσει η χώρα ξανά — και όχι από φιλικό στόμα.

Το μπούμερανγκ του διλήμματος

Ο Στέφανος Κασσελάκης δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Απάντησε ευθέως, συγκρίνοντας τη ρητορική του πρώην αρχηγού του με αυτή που η ίδια η Κουμουνδούρου κατηγορούσε επί χρόνια ως προϊόν φόβου.

Η επιλογή του Κασσελάκη να μιλήσει για «πολιτική με εκβιασμό» δεν είναι τυχαία· είναι ευθεία μεταφορά της κατηγορίας που η αντιπολίτευση απευθύνει χρόνια στον Κυριάκο Μητσοτάκη για το «εγώ ή το χάος». Μόνο που τη γυρίζει τώρα προς τα μέσα, στον ίδιο τον άνθρωπο που έχτισε καριέρα πάνω στην αφήγηση της αναγκαιότητας. Το «ή εμείς ή κανείς» δεν είναι απλά εκλογικό σλόγκαν· είναι ομολογία πολιτικής μοναξιάς, μια Αριστερά που, αντί να χτίζει συνεργασίες, ζητά αποκλειστικότητα σε μια αγορά όπου κανείς δεν της την εγγυάται.

Το βαθύτερο αδιέξοδο της αντιπολίτευσης

Ο Κασσελάκης δεν αρκείται στη ρητορική αντιστροφή. Παραθέτει τον κατάλογο που η ΝΔ προσπαθεί εδώ και καιρό να θάψει —ΟΠΕΚΕΠΕ, εργολαβίες, υπόθεση Λαζαρίδη και Αυγενάκη, τα Τέμπη, το Predator— για να υπενθυμίσει πού, κατ’ αυτόν, γεννιέται η πραγματική «ασυδοσία» της αυτοδυναμίας. Το επιχείρημα έχει βάση: η κυβερνητική πλειοψηφία έχει πράγματι δοκιμαστεί σε όλα αυτά τα μέτωπα, χωρίς ουσιαστική λογοδοσία. Το ερώτημα είναι αν η ίδια λογική αντέχει να μετατραπεί σε όπλο εναντίον όποιου, στον αντιπολιτευτικό χώρο, μιλά με τους όρους της αποκλειστικότητας.

Το «ή εμείς ή κανείς» του Τσίπρα δεν δείχνει δύναμη· δείχνει μια Αριστερά που, μη μπορώντας να πείσει με συνεργασίες, επιλέγει να μιμηθεί τη ρητορική που η ίδια καταγγέλλει. Ο Κασσελάκης το εκμεταλλεύτηκε με ακρίβεια χειρουργού. Αν η αντιπολίτευση θέλει να πείσει ότι διαφέρει από το Μαξίμου, καλό θα ήταν να αρχίσει μιλώντας διαφορετική γλώσσα — όχι απλά με άλλα ονόματα στο ίδιο δίλημμα.