Ποιος ντόπιος βάζει 16,60 ευρώ ανά μετοχή για τα νερά Σαμαριά

Την ώρα που στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ ξεδιπλώνονται οι μεγάλες κρίσεις του πλανήτη, στα Χανιά κλείνει ήσυχα ήσυχα ένα deal που αφορά κάτι πιο γήινο: ποιος θα ελέγχει τις πηγές των νερών Σαμαριά και Λευκών Ορέων. Η Τράπεζα Χανίων έλαβε δεσμευτική προσφορά για την πώληση της συμμετοχής της στην ΕΤΑΝΑΠ, και το τίμημα δεν είναι καθόλου ευκαταφρόνητο: 16,60 ευρώ ανά μετοχή, δηλαδή 71% πάνω από όσα είχε βάλει στο τραπέζι η Attica Group. Με τα μερίσματα να προσμετρώνται, το ποσό ανεβαίνει στα 17,10 ευρώ.

Ποιος κερδίζει το παιχνίδι

Πίσω από την προσφορά βρίσκεται, όπως ακούγεται, ντόπιος επενδυτής, και η συναλλαγή αναμένεται να ολοκληρωθεί τον επόμενο μήνα, αφήνοντας όφελος άνω των 7 εκατ. ευρώ στο τίμημα πώλησης. Η ΕΤΑΝΑΠ δεν είναι μικρό πράγμα: τζίρος 22 εκατ. ευρώ, EBITDA 6 εκατ., και το ενδιαφέρον μεγαλώνει αν αναλογιστεί κανείς πως αξιοποιούνται μόλις δυόμισι από τις πέντε πηγές που έχουν εντοπιστεί. Η Attica Group, που κληρονόμησε το μερίδιο της ΑΝΕΚ στην εταιρεία και το ενίσχυσε μέσω δημόσιας πρότασης στο 35%, παραμένει ο μεγαλύτερος μέτοχος. Ο πρόεδρος και διευθύνων σύμβουλος της ΕΤΑΝΑΠ, Μανώλης Αποστολάκης, με ποσοστό 13,5%, είναι αυτός που επί δεκαετίες μάζευε μετοχές από μικρομετόχους για να κρατήσει την εταιρεία πολυμετοχική — και ο ίδιος έπεισε την Τράπεζα Χανίων να μπει στο παιχνίδι. Τώρα η τράπεζα αποχωρεί, όχι επειδή το θέλει, αλλά επειδή η πανελλαδική τραπεζική άδεια που απέκτησε επιβάλλει εποπτικές δεσμεύσεις που δεν αφήνουν περιθώρια συναισθηματισμών.

Ενώ ο κόσμος καίγεται

Στη Νέα Υόρκη, το κλίμα ήταν πιο βαρύ. Ο πρόεδρος της Βραζιλίας μίλησε ανοιχτά για γενοκτονία στη Γάζα, με λόγια που δεν αφήνουν περιθώριο παρερμηνείας.

Η δήλωση Λούλα αποτυπώνει τη διεθνή κατακραυγή που συνοδεύει την πολιτική του Νετανιάχου, με τις γενιές Παλαιστινίων να κληρονομούν, κατά τα λεγόμενά του, ένα τραύμα που δεν κλείνει με διπλωματικές δηλώσεις. Ο αντίλογος με τα δισεκατομμύρια που αλλάζουν χέρια για μπουκάλια νερού στα Χανιά είναι, βέβαια, τυχαίος — αλλά δείχνει καθαρά πως το επιχειρηματικό παρασκήνιο δεν σταματά ποτέ, όσο κι αν φλέγεται ο κόσμος γύρω του.