Ο Γεωργιάδης παίζει τον ρόλο του διωκόμενου εναντίον του Mega

Υπάρχει μια στιγμή στην πολιτική επικοινωνία όπου η άμυνα γίνεται επίθεση, και η επίθεση μεταμφιέζεται σε μαρτύριο. Ο Άδωνις Γεωργιάδης, δεχόμενος κριτική για στιχομυθία του με δημοσιογράφους του Mega, δεν περιορίστηκε στο να απαντήσει. Επέλεξε να παρουσιάσει ολόκληρο τον δημοσιογραφικό όμιλο ως τον Γολιάθ που στρέφεται εναντίον ενός μοναχικού Δαβίδ-υπουργού, ο οποίος, μας λέει, ακούγεται «δυνατά» χάρη στη δική του φωνή και μόνο.

Το θύμα που φωνάζει πρώτο

Η αφήγηση είναι γνώριμη: εγώ, ο ανίσχυρος, απέναντι στο «τεράστιο όπλο» ενός ολόκληρου ομίλου με δελτία, social media, εφημερίδες και ραδιόφωνο. Μόνο που ο υπουργός Υγείας δεν είναι ακριβώς ανυπεράσπιστος πολίτης· είναι μέλος κυβέρνησης με πρόσβαση σε κάθε μικρόφωνο της χώρας. Η επιλογή του να αυτοπαρουσιαστεί ως ο αδύναμος κρίκος απέναντι στο κατεστημένο των καναλιών είναι, τουλάχιστον, ενδιαφέρουσα ρητορικά — και εξαιρετικά βολική πολιτικά.

Το ουσιαστικό επιχείρημά του, όμως, δεν είναι αμελητέο: αν το Mega στηλίτευε «κομπογιαννίτες» που εκμεταλλεύονταν τηλεθεατές, γιατί δεν εφάρμοσε το ίδιο μέτρο σε πρόσωπα που το ίδιο προέβαλλε επί σειρά ετών; Η αναφορά στη Μαργαρίτα Καρυστιανού και την «κβαντική ιατρική» λειτουργεί ως καίρια νύξη περί επιλεκτικής μνήμης. Κι εκεί που η κουβέντα θα μπορούσε να κλείσει σε ένα τηλεοπτικό επεισόδιο δεύτερης διαλογής, ο υπουργός επιλέγει να τη μεταφέρει στο πιο ευαίσθητο σημείο της πρόσφατης ελληνικής επικαιρότητας: τα Τέμπη.

Η αναφορά που αλλάζει τα δεδομένα

Η θύμιση ότι το κανάλι φιλοξένησε επί μακρόν «εμπειρογνώμονες» που καλλιεργούσαν τη θεωρία περί παράνομου φορτίου ξυλολίου στο δυστύχημα των Τεμπών, πρόσωπα που τελικά δεν κρίθηκαν καν κατάλληλα να καταθέσουν στο δικαστήριο, δεν είναι απλή αντεπίθεση. Είναι μοχλός που μετατοπίζει τη συζήτηση από την προσωπική στιχομυθία του υπουργού σε ένα ζήτημα αξιοπιστίας που αφορά ολόκληρη τη δημόσια συζήτηση για την τραγωδία. Το ερώτημα που θέτει —αν το κανάλι ζήτησε ποτέ συγγνώμη για την παραπληροφόρηση— είναι εύλογο. Παραμένει, όμως, εντυπωσιακό ότι έρχεται από κυβερνητικό στέλεχος, τη στιγμή που η ίδια η κυβέρνηση έχει δεχθεί βαριά κριτική για τον χειρισμό της υπόθεσης, την αργοπορία της δικαιοσύνης και τις καταγγελίες συγκάλυψης που ο ίδιος ο Γεωργιάδης αρνείται εμμέσως στο κείμενό του.

Η νύξη περί «αναμάρτητου» που πρέπει πρώτος να ρίξει την πέτρα λειτουργεί ως θεολογικό επιχείρημα για να αποφύγει το πραγματικό ερώτημα: γιατί οι κομπογιαννίτες που τον απασχολούν σήμερα ήταν επί χρόνια αόρατοι, ενώ αυτός βρισκόταν στη θέση του αρμόδιου υπουργού που θα έπρεπε να τους ελέγξει. Το υστερόγραφο για την κλινική στα νότια προσθέτει ακόμη μία στρώση θυματοποίησης, παρουσιάζοντας ακόμη και μια ρεπορταζιακή αναφορά ως κακόβουλη παράλειψη.

Το τελικό δίλημμα

Ο υπουργός καταλήγει προσκαλώντας τον κόσμο να ακούσει «και την άλλη άποψη». Η πρόσκληση θα ήταν πειστικότερη αν δεν συνοδευόταν από μια τόσο επιδέξια μετατόπιση της συζήτησης προς τα Τέμπη, εκεί όπου η δική του κυβέρνηση, όχι το Mega, έχει να απαντήσει στα πιο δύσκολα ερωτήματα.