Το γερμανικό καμπανάκι και το ελληνικό «μηδέν ασύλληπτους»

Το μήνυμα από τη Γερμανία δεν άφηνε περιθώρια παρερμηνείας. Στο Μεκλεμβούργο το AfD ήρθε πρώτο με περίπου 38%, ενώ το CDU του καγκελάριου Μερτς κατρακύλησε κάτω από το 5% και βρέθηκε εκτός τοπικού Κοινοβουλίου. Στο Βερολίνο η εικόνα αντιστράφηκε ιδεολογικά αλλά όχι στην ουσία: πρώτη αναδείχθηκε η Αριστερά με 25,7%, αφήνοντας και πάλι δεύτερο το CDU. Ο ίδιος ο Φρίντριχ Μερτς μίλησε για «καταστροφή», κι όμως δήλωσε πως θα συνεχίσει την ίδια πολιτική.

Η κρίση εμπιστοσύνης

Δεν πρόκειται για ενιαίο ιδεολογικό ρεύμα, αφού δεξιά και αριστερά κερδίζουν ταυτόχρονα σε διαφορετικές περιοχές. Ο κοινός παρονομαστής είναι η απόρριψη ενός πολιτικού «κέντρου» που, στα μάτια μεγάλων τμημάτων της κοινωνίας, έχει απομακρυνθεί από την καθημερινότητά τους: κόστος ζωής, στέγη, ενέργεια, ανασφάλεια, μεταναστευτικό. Η παγίδα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη είναι να δει όλα αυτά ως μια μακρινή ευρωπαϊκή ιστορία που δεν τον αφορά. Η πολιτική φθορά, όμως, δεν σταματάει στα σύνορα ούτε θεραπεύεται με επικοινωνιακή διαχείριση και διαβεβαιώσεις ότι «τα πράγματα πάνε καλύτερα».

Το ελληνικό «μηδέν ασύλληπτους»

Στην εγχώρια εκδοχή της ίδιας αλαζονείας, ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης βρέθηκε να διαβεβαιώνει ότι με αυτή την κυβέρνηση δεν υπάρχει κανείς που να έχει διαπράξει έγκλημα και να παραμένει ασύλληπτος. Η δήλωση προκάλεσε άμεση οργή, αφού η υπόθεση της δολοφονίας του Γιώργου Καραϊβάζ παραμένει, μέχρι σήμερα, χωρίς τους ηθικούς αυτουργούς πίσω από τα κάγκελα.

Η ειρωνεία της αναφοράς στη Γκόθαμ Σίτι δεν χρειάζεται περαιτέρω σχόλιο· καταγράφει με ακρίβεια το χάσμα ανάμεσα στην κυβερνητική αφήγηση περί απόλυτης αποτελεσματικότητας και σε μια δολοφονία δημοσιογράφου που παραμένει ανοιχτή πληγή.

Η σύμπτωση δεν είναι τυχαία: όπου η εξουσία πείθεται ότι έχει «λύσει» ό,τι στην πραγματικότητα εκκρεμεί, εκεί ακριβώς μεγαλώνει η απόσταση που τιμωρούν οι κάλπες. Τα πολιτικά κάστρα, στη Γερμανία όπως και αλλού, σπανίως πέφτουν μέσα σε μία νύχτα. Πρώτα αδειάζουν από την εμπιστοσύνη όσων τα στηρίζουν.