Το φάντασμα Σαμαρά στοιχειώνει το Μαξίμου εν μέσω κόπωσης

Δεν χρειάζεται πια να καταφύγει κανείς στα πηγαδάκια για να μιλήσει για τον κίνδυνο Σαμαρά. Δημοσκοπικά ευρήματα που έχουν δει το φως της δημοσιότητας επιβεβαιώνουν πλέον με νούμερα όσα λέγονταν ως αυτονόητα στην παραπολιτική πλατεία: ο πρώην πρωθυπουργός απειλεί τον Κυριάκο Μητσοτάκη «εκ των έσω». Και όχι, δεν μιλάμε για αυτοδυναμία που θα του πάρει την πρωτιά, αυτή έχει πετάξει οριστικά όσο και να το αρνείται το Μαξίμου. Μιλάμε για κάτι πιο συγκεκριμένο: το ενδεχόμενο ένα ποσοστό κάτω από το τρία μπροστά, που έχει γίνει υπαρξιακή ανάγκη, να σημάνει το τέλος μιας πολιτικής διαδρομής όπου η ασυλία λειτουργεί ως μόνιμο καθεστωτικό προνόμιο.

Ο πληθωρικός νεκροθάφτης

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν είναι κανένας ασήμαντος δυσαρεστημένος. Είναι η Δεξιά της Δεξιάς, ο πρώην πρωθυπουργός που αρνήθηκε να παραδώσει δημοκρατικά την εξουσία στον Αλέξη Τσίπρα, ο αυτουργός των πιο σκληρών μνημονίων, ο φορέας μιας βαθιά συντηρητικής κοσμοθεωρίας. Δεν είναι δηλαδή επιλογή μόνο των «ψεκασμένων», όσο κι αν το Μαξίμου θα ήθελε να τον απαξιώσει έτσι. Ο πραγματικός κίνδυνος για τον Μητσοτάκη είναι ότι ο Σαμαράς μπορεί να γίνει καταφύγιο για εκείνο το κομμάτι του κόσμου της Νέας Δημοκρατίας που δεν αντέχει πια τα έργα και τις ημέρες του σημερινού πρωθυπουργού, αλλά αρνείται να απομακρυνθεί από τον χώρο. Ο δεξιός που θα τον ψηφίσει δεν αμαρτάνει· μπορεί μάλιστα να αισθάνεται πιο συνεπής στις αρχές του απ’ όσους υποκλίνονται στους κομισάριους του ΠΑΣΟΚ και δειπνούν με τον Κυριάκο Μητσοτάκη.

Τετραγωνισμός του κύκλου

Το πρόβλημα για το Μαξίμου είναι ακριβώς αυτό: με τον «αμετανόητο αριστερό» Τσίπρα, το αντίπαλον δέος στα αριστερά, ο Μητσοτάκης μπορεί να φορτώνει κάθε αμαρτία χωρίς κόστος. Με τον «αμετανόητο δεξιό» Σαμαρά, πολύ πιο δεξιό από τον ίδιο, τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Χρειάζεται να εφεύρει όπλα που να πλήττουν τον ψηφοφόρο του Σαμαρά χωρίς να αγγίζουν τη Δεξιά συνολικά. Κάτι σαν τετραγωνισμό του κύκλου, που φαντάζει αναπάντεχα δύσκολο για μια κυβέρνηση συνηθισμένη να καθορίζει η ίδια τους αντιπάλους της. Το γεγονός ότι το επικοινωνιακό επιτελείο του Μαξίμου κινητοποιείται ήδη, με μέσα «επικοινωνιακά και άλλα περισσότερο υλικά» όπως ψιθυρίζεται, δείχνει ότι η ανησυχία δεν είναι θεωρητική. Η πολιτική σταθερότητα που αναμασά διαρκώς ο πρωθυπουργός τρώει άκυρο από εκεί που λιγότερο το περίμενε: όχι από την αντιπολίτευση, αλλά από τη δική του αυλή.