Η ασυλία ως εργαλείο επιλογής: άνοιγμα για μία, ασπίδα για δύο

Η πλειοψηφία στη Βουλή αποφάσισε: άρση ασυλίας για την Κωνσταντοπούλου ναι, για τον Αυγενάκη και τον Λαζαρίδη όχι. Το ίδιο σώμα, την ίδια περίπου περίοδο, μέτρησε με διαφορετικό ζύγι δύο κατηγορίες υποθέσεων —μία ιδιωτική μήνυση εναντίον βουλευτή της αντιπολίτευσης και δύο υποθέσεις που αγγίζουν στελέχη με κυβερνητικό οικόσημο. Η σύμπτωση, αν είναι σύμπτωση, δεν κολακεύει κανέναν.

Δύο μέτρα, μία στάθμη

Η είδηση της άρσης ασυλίας για την Κωνσταντοπούλου, ύστερα από μήνυση του Κούσουλου, προχώρησε κανονικά. Στον αντίποδα, το αίτημα άρσης ασυλίας για τον Αυγενάκη, σχετικά με το γνωστό ζήτημα πόθεν έσχες, δεν πέρασε. Η αντίθεση καταγράφεται καυστικά από τον χρήστη SUN2, που σχολιάζει:

Η ειρωνεία εδώ δεν χρειάζεται σχόλια πολυτελείας: η μία υπόθεση αφορά μήνυση πολιτικού αντιπάλου, η άλλη αφορά ζήτημα δηλωμένης περιουσίας βουλευτή της κυβερνητικής πλειοψηφίας. Το ένα προχωρά, το άλλο μπλοκάρεται στην ίδια αίθουσα, με τα ίδια χέρια να ψηφίζουν.

Το «υπερπτυχίο» και τα 120.000 ευρώ

Δεύτερη πινελιά στο ίδιο σκηνικό: η Βουλή αρνήθηκε και την άρση ασυλίας του Λαζαρίδη, σε υπόθεση που αφορά την επιστροφή 120.000 ευρώ, συνδεδεμένη με αμφισβητούμενο τίτλο σπουδών που επικαλέστηκε για την είσπραξή τους. Το σχόλιο του ίδιου χρήστη είναι απροκάλυπτα καυστικό ως προς το «σκεπτικό» της πλειοψηφίας:

Η γλώσσα είναι σκληρή, όμως η ουσία του ζητήματος παραμένει: για μια ακόμη φορά, η κοινοβουλευτική ασυλία λειτουργεί ως μηχανισμός επιλεκτικής προστασίας όσων βρίσκονται πλησιέστερα στο κέντρο εξουσίας. Το επιχείρημα περί τυπικών προϋποθέσεων ή νομικών λεπτομερειών ίσως να στέκεται ξεχωριστά σε κάθε υπόθεση, όμως η συνολική εικόνα -μία άρση, δύο αρνήσεις, όλες σε πρόσωπα με πολιτικό ή κομματικό πρόσημο αντίθετο μεταξύ τους- δύσκολα αντέχει σε έλεγχο αμεροληψίας.

Ασυλία εκλεκτικής χρήσης

Το θεσμικό εργαλείο της ασυλίας υποτίθεται πως υπάρχει για να προστατεύει το κοινοβουλευτικό έργο από σκόπιμες παρενοχλήσεις, όχι για να καλύπτει υποψίες περί πόθεν έσχες ή αμφίβολων τίτλων σπουδών που συνδέονται με δημόσιο χρήμα. Όταν όμως η εφαρμογή του διαφοροποιείται τόσο ευδιάκριτα ανάλογα με το ποιος κάθεται στα έδρανα της πλειοψηφίας, το μήνυμα που στέλνεται στην κοινή γνώμη δεν είναι θεσμικό, είναι πολιτικό: η ασυλία δεν προστατεύει τη Βουλή, προστατεύει τους δικούς της.