Γιατροί, τηλεφωνήματα και σιωπές: ένα δίκτυο πέρα από κόμματα

Η υπόθεση του θανάτου του Μαζωνάκη είχε ήδη αναδείξει ένα τηλεφώνημα που δύσκολα χωρά σε συνηθισμένα πρότυπα διαφάνειας: του υπουργού Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη… όχι, συγγνώμη, εδώ μιλάμε για κάτι πιο παλιό και πιο άβολο. Πρόκειται για στέλεχος της ΕΛ.ΑΣ. επί κυβέρνησης Αλέξη Τσίπρα, το οποίο φέρεται να επικοινώνησε με τους προφυλακισμένους γιατρούς αμέσως μετά τον θάνατο, ενώ μαζί τους είχε συστήσει και σωματείο χρόνια πριν. Το ερώτημα δεν είναι αν αυτό είναι παράνομο καθαυτό, αλλά γιατί κανείς δεν βιάζεται να το σχολιάσει με τη ζέση που θα επιφύλασσε σε αντίστοιχο περιστατικό της σημερινής κυβέρνησης.

Το ερώτημα που πιάνει σφυγμό

Το σχόλιο του tetRadio βάζει το δάχτυλο ακριβώς εκεί που πονάει το πολιτικό σύστημα: στην υποκρισία της επιλεκτικής οργής. Αν το τηλεφώνημα ήταν σημερινό και η κυβέρνηση Μητσοτάκη το θύμα της κριτικής, θα είχαμε ήδη πρωτοσέλιδα, ερωτήσεις στη Βουλή και συνεντεύξεις τύπου με αγανακτισμένους εκπροσώπους. Επειδή όμως το στέλεχος ανήκει σε προηγούμενη διακυβέρνηση, η υπόθεση μοιάζει να απορροφάται στη σιωπή, σαν να έχει λήξει η παραγραφή της πολιτικής ευθύνης μαζί με τη θητεία των πρωταγωνιστών.

Η συνέχεια με άλλο πρόσωπο

Κι εδώ έρχεται το δεύτερο κομμάτι του παζλ, που δείχνει πως η ιστορία δεν σταματά σε μια κυβέρνηση. Ο υπουργός Υγείας Θάνος Πλεύρης βρέθηκε στο στόχαστρο για τηλεφώνημα προς εμπλεκόμενο γιατρό του Κολωνακίου, δηλώνοντας ότι γνώριζε το ζεύγος από το 2016. Το πρόβλημα είναι ότι, όπως σημειώνει καυστικά ο Θέμης Σκέτος, η γνωριμία ανάγεται στην πραγματικότητα στο 2012, όταν ο ίδιος ο Πλεύρης είχε συνιδρύσει σύλλογο μαζί με το ζεύγος.

Η απόσταση ανάμεσα στο «γνωριζόμασταν από το 2016» και στο «είχαμε ιδρύσει μαζί σωματείο από το 2012» δεν είναι λεπτομέρεια χρονολογίας· είναι η διαφορά ανάμεσα σε μια τυπική γνωριμία και σε μια σχέση συνεργασίας που ο ίδιος ο υπουργός επέλεξε να ελαχιστοποιήσει δημόσια. Η κυβερνητική εκπρόσωπος, καλύπτοντας το τηλεφώνημα, δεν έκανε τίποτε άλλο από το να επαναλάβει μια πρακτική που φαίνεται πως διαπερνά κόμματα και κυβερνήσεις αδιακρίτως: όταν το πρόβλημα αγγίζει «δικό μας» άνθρωπο, η γλώσσα μαλακώνει, οι λεπτομέρειες θολώνουν και η μνήμη γίνεται επιλεκτική.

Το συμπέρασμα δεν χρειάζεται μεγάλη ερμηνευτική προσπάθεια. Το δίκτυο γνωριμιών ιατρικού και πολιτικού κόσμου δεν έχει σημαία ούτε χρώμα· έχει μόνο κοινό συμφέρον σιωπής. Κι όσο η υπόθεση Μαζωνάκη ξεδιπλώνεται, το μόνο σταθερό στοιχείο είναι πως το πολιτικό σύστημα, ανεξαρτήτως πλευράς, ξέρει πολύ καλά πότε να υψώνει τη φωνή του και πότε να τη χαμηλώνει επικίνδυνα.