Μπάζα, ντου και επιδόματα: το ύφος εξουσίας της ΝΔ

Δύο ιστορίες, φαινομενικά άσχετες μεταξύ τους, καταλήγουν στο ίδιο σημείο: στο ύφος που πλέον εκπέμπει η κυβερνώσα παράταξη μετά από επτά χρόνια στην εξουσία. Η μία αφορά τη μετεγγραφή του Γιώργου Φλωρίδη στα ψηφοδέλτια της Νέας Δημοκρατίας. Η άλλη, πολύ πιο βαριά, τη θύελλα που έχει σηκώσει ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Παύλος Μαρινάκης ανοίγοντας ξανά το θέμα της ουσιαστικής κατάργησης του επιδόματος ανεργίας.

Ο συμβασιούχος νεοδημοκράτης

Ο Γιώργος Φλωρίδης έσπευσε να διευκρινίσει δημόσια ότι η υποψηφιότητά του με το ψηφοδέλτιο της ΝΔ δεν σημαίνει εγγραφή στα μητρώα του κόμματος. Δεν θα γίνει μέλος. Στράτευση χωρίς κάρτα μέλους, με επίκληση της «πολιτικής σταθερότητας» ως άλλοθι. Ο ίδιος εκδήλωσε ενόχληση για το ύφος του βουλευτή Δουδωνή, που του απευθύνθηκε σε ενικό πρόσωπο, και για την αμφισβήτηση του δικαιώματός του να παρέμβει στη συζήτηση της αναθεώρησης — προνόμιο που είχε αναγνωριστεί στο παρελθόν στον εξωκοινοβουλευτικό υπουργό Δικαιοσύνης, τον κύριο Σταθόπουλο. Το ύφος του Δουδωνή ήταν πράγματι εκτός τόνου. Ωστόσο ο Φλωρίδης θα έκανε καλά να αναγνωρίσει και ο ίδιος όσα υπαινίχθηκε κομψά η Άννα Διαμαντοπούλου μιλώντας για «διάρκεια στις συμπεριφορές»: τον επιθετικό, εριστικό λόγο του υπουργού Δικαιοσύνης, που μίλησε μέσα στη Βουλή για «μπάζα» όσων μιλούν για «μπάζωμα», απαξίωσε τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά και μίλησε με ευκολία για «ντου» των Τούρκων. Κανένας άνθρωπος δεν είναι μπάζο, και η ορολογία μπράβων δεν είναι νεοδημοκρατικός κώδικας — ας σημειωθεί μάλιστα ότι ο συγκεκριμένος υπουργός δεν προήλθε από την κεντροδεξιά αλλά από το ΠΑΣΟΚ. Δεν είναι τυχαίο ότι σχεδόν όλοι οι γνήσιοι βουλευτές της παράταξης διακρίνονται για ευπρέπεια, ενώ οι μετεγγραφές —από την ακροδεξιά όσο και από το ακροκέντρο— υπερβάλλουν με τον φανατισμό του νεοφώτιστου.

Ο εμφύλιος για τα επιδόματα

Αν ο «ενθουσιώδης» Φλωρίδης δικαιολογείται να αγνοεί τους κώδικες της παράταξης, ο Παύλος Μαρινάκης δεν έχει τέτοιο άλλοθι — είναι στη ΝΔ «από τα μικράτα του», όπως ο ίδιος καμαρώνει. Κι όμως, ως κυβερνητικός εκπρόσωπος, άνοιξε προ μηνών θέμα ουσιαστικής κατάργησης του μηνιαίου επιδόματος ανεργίας, με απόδοσή του σε επιχειρηματίες ως επιδότηση εισφορών για νέους εργαζομένους, χαρακτηρίζοντας μάλιστα την τοποθέτησή του «προσωπική». Τότε που το είχε πρωτοπεί, σε άλλη συγκυρία, το θέμα πέρασε στο ντούκου. Τώρα εκρήγνυται: η αντιπολίτευση το αξιοποιεί εναντίον της κυβέρνησης, ενώ στο εσωτερικό της παράταξης έχει ανοίξει εμφύλιο μέτωπο με κορυφαία στελέχη —Ντόρα Μπακογιάννη, Νίκη Κεραμέως, Κωστή Χατζηδάκη— να βάλλουν κατά του κυβερνητικού εκπροσώπου. Ο Μαρινάκης φέρεται να συνεργάστηκε στην ιδέα με τον πρώην υπουργό Μάκη Βορίδη και τον υφυπουργό Βασίλη Σπανάκη, κάτι που δείχνει πως δεν επρόκειτο για ατυχή προσωπική εξομολόγηση αλλά για συντονισμένο δοκιμαστικό μπαλόνι.

Το κοινό συμπέρασμα και από τις δύο ιστορίες είναι απλό: μια παράταξη που φιλοξενεί ανερμάτιστους μετεγγραφείς χωρίς να τους δασκαλεύει, και επιτρέπει σε κυβερνητικά της στόματα να πυροδοτούν εμφύλιους πολέμους πάνω σε ευαίσθητα κοινωνικά ζητήματα, δεν χρειάζεται εχθρούς. Πόσο ακόμα αντέχει το «ύφος εξουσίας» να αντικαθιστά την πολιτική συνεννόηση;