Κασιδιάρης: η κανονικοποίηση προχωρά, ένα tweet τη φορά

Ο Ηλίας Κασιδιάρης δεν έχει καν κατέβει ακόμη επίσημα στις κάλπες και ήδη η συζήτηση γύρω του έχει προσλάβει διαστάσεις εθνικού διαλόγου. Από τη μια πλευρά, καταγγελίες για φασιστική νοσταλγία με διεθνείς προεκτάσεις. Από την άλλη, μια επιχειρηματολογία που τον εξομοιώνει με κάθε άλλο κόμμα που κατεβαίνει σε εκλογές. Ανάμεσα στα δύο, το Μαξίμου κρατά τη γνωστή του σιωπή, σαν να μην αφορά και τους ίδιους αν ο πρώην ναζιστής βουλευτής επιστρέφει σε ρόλο πολιτικού παράγοντα.

Ο ύμνος στον Μασκ

Την ανησυχία της μιας πλευράς αποτυπώνει με σφοδρότητα ο Λεωνίδας Βατικιώτης, που συνδέει τον έναν πρόσφατο δημόσιο θαυμασμό του αποφυλακισμένου Κασιδιάρη προς τον Έλον Μασκ με ένα ευρύτερο διεθνές πλέγμα:

Η αιχμή του Βατικιώτη δεν είναι απλά ρητορική. Συνδέει τρία σημεία που μέχρι πρόσφατα φαίνονταν ασύνδετα: τον αποφυλακισμένο πρώην βουλευτή της Χρυσής Αυγής, τον πλουσιότερο άνθρωπο του πλανήτη που έχει γίνει σημαία της νέας ακροδεξιάς διεθνώς, και μια ελληνική κυβέρνηση που, κατά την κριτική του, στήνει τη διπλωματία της γύρω από την Αμερική του Τραμπ. Το «κατά τ’ άλλα αντισυστημικός» λειτουργεί ως το κλειδί της ειρωνείας: ο Κασιδιάρης που εμφανίζεται ως θύμα του συστήματος επιλέγει να θαυμάζει έναν τρισεκατομμυριούχο —ό,τι πιο συστημικό υπάρχει σήμερα στον πλανήτη.

Το επιχείρημα της κανονικότητας

Στον αντίποδα, μια δεύτερη οπτική επιχειρεί να απενοχοποιήσει τη συζήτηση, παρουσιάζοντάς την ως υπερβολή των πολιτικών αντιπάλων του Κασιδιάρη:

Το επιχείρημα αυτό στηρίζεται σε μια φαινομενικά λογική αναλογία: αν επιτρέπεται σε ένα κόμμα που δεν αναγνωρίζει την αστική δημοκρατία να συμμετέχει στις εκλογές, γιατί να μην επιτρέπεται και σε άλλο; Η αναλογία, όμως, ισοπεδώνει μια ουσιαστική διαφορά που το ίδιο το ελληνικό δικαστικό σύστημα είχε αναγνωρίσει: η καταδίκη για συγκρότηση εγκληματικής οργάνωσης δεν είναι ιδεολογική τοποθέτηση αλλά ποινικό αδίκημα. Η σύγκριση «κόμμα με κόμμα» παραβλέπει ότι το ένα εκπροσωπεί πολιτική θέση, ενώ το άλλο εκπροσωπεί μια δικαστική απόφαση που αναζητά τρόπο να ξεπλυθεί μέσα από την κάλπη.

Η σιωπή που κανονικοποιεί

Το πιο ενδιαφέρον σ’ αυτή τη σύγκρουση απόψεων δεν είναι ποιος έχει δίκιο, αλλά το γεγονός ότι η συζήτηση διεξάγεται σαν να πρόκειται για μια ακόμη πολιτική επιλογή στο πολυκομματικό τοπίο. Η κανονικοποίηση προχωρά αθόρυβα, ακριβώς επειδή κανείς από την κυβέρνηση δεν αναλαμβάνει το κόστος να πει καθαρά αν θεωρεί αποδεκτή την επιστροφή ενός καταδικασμένου για εγκληματική οργάνωση στην πολιτική σκηνή. Όσο το Μαξίμου κρατά αποστάσεις ασφαλείας από το θέμα, τόσο πιο εύκολα η ερώτηση «γιατί να μην κατέβει» περνάει από ρητορικό ερώτημα σε αποδεκτή πολιτική θέση.