Το «θαύμα» Ανδρουλάκη: τα πάντα σε όλους με 4 δισ. ευρώ

Ο Νίκος Ανδρουλάκης μίλησε το Σάββατο στο Βελλίδειο και, σύμφωνα με την πρώτη ανάγνωση που κυκλοφόρησε, τα κατάφερε αρκετά καλά: σαφής, πειστικός, χωρίς κορώνες, χωρίς τα τσιπρικά μαχαιρώματα που έχουν συνηθίσει οι Έλληνες από άλλους πρωθυπουργοφόρους. Το κοινό χειροκρότησε όρθιο, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ έβαλε τα θέματα στη σειρά τους και απέφυγε τις άσκοπες βολές. Μέχρι εδώ, καλά τα λόγια.

Το πρόβλημα, όπως πάντα, ξεκινά όταν τα λόγια πρέπει να μεταφραστούν σε αριθμούς. Δέκατη τρίτη σύνταξη, αλλαγή στο σύστημα πρόσβασης στα πανεπιστήμια, σειρά μεταρρυθμίσεων που δεν χωράνε ούτε σε μία τετραετία -όλα ωραία στα λόγια, όλα ερωτηματικά στη χρηματοδότηση. Ποιος θα πληρώσει, πόσο κοστίζει και ποια άλλη δαπάνη θα θυσιαστεί για να βρεθούν τα λεφτά; Ερωτήσεις που η ομιλία, όσο πειστική και αν ήταν, δεν απάντησε.

Το μαθηματικό θαύμα

Το κοστολόγιο έγινε αμέσως αντικείμενο ειρωνείας. Δέκατη τρίτη σύνταξη, δέκατο τρίτο μισθό, τα πάντα σε όλους -και όλα αυτά να χωρούν, λέει το πρόγραμμα, σε μόλις 4 δισεκατομμύρια ευρώ στην τετραετία. Ο λογαριασμός δεν βγαίνει με απλή αριθμητική, και αυτό ακριβώς επισημαίνει καυστικά μια ανάρτηση που πήρε αρκετή προσοχή.

Το «θαύμα» δεν είναι θεολογικό ζήτημα, είναι δημοσιονομικό. Και όσο το ΠΑΣΟΚ δεν εξηγεί πώς πολλαπλασιάζονται τα ψωμιά, τόσο το επιχείρημα περί «φιλόδοξου αλλά ρεαλιστικού» προγράμματος μοιάζει με σχήμα οξύμωρο.

Ο servicer που δεν πείθεται

Πιο επικίνδυνη για την αξιοπιστία της ομιλίας είναι, ωστόσο, η κριτική που ήρθε από άλλη κατεύθυνση -όχι από αντίπαλο, αλλά από πρώην στέλεχος του ίδιου κόμματος. Ο Ανδρέας Λοβέρδος, χωρίς περιστροφές, καταγγέλλει ότι ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ καλλιεργεί ψεύτικες προσδοκίες στο ζήτημα των servicers, παρουσιάζοντας ως πολιτική πρόταση κάτι που έχουν ξεκαθαρίσει τα δικαστήρια και το ενωσιακό δίκαιο: κανείς δεν μπορεί να υποχρεώσει τον πιστωτή να συμφωνήσει με τον οφειλέτη.

Η κριτική αυτή δεν είναι κομματική βολή αντιπάλου, είναι εσωτερική μαρτυρία ότι κάτι στο αφήγημα δεν στέκει νομικά, όχι μόνο δημοσιονομικά. Και όταν η αμφισβήτηση έρχεται από στέλεχος του ίδιου χώρου, το βάρος της αυξάνεται.

Η ομιλία στο Βελλίδειο ίσως όντως να ήταν σαφής και πειστική στο ύφος. Στην ουσία, όμως, μοιάζει να χρειάζεται πολύ περισσότερη τεκμηρίωση από όση προσφέρει προς το παρόν -και λιγότερα θαύματα.