Πενήντα λούμπεν στον Δομοκό και μια τηλεόραση που γονάτισε ξανά

Πενήντα άτομα έξω από μια φυλακή δεν φτιάχνουν κίνημα. Φτιάχνουν, όμως, μια εικόνα, και η εικόνα αυτή δούλεψε άψογα για όσους την περίμεναν. Ο Ηλίας Κασιδιάρης αποφυλακίστηκε μετά από έξι χρόνια και τον υποδέχτηκαν πενήντα φίλοι με ξυρισμένα κεφάλια, μαύρα γυαλιά μέσα στη συννεφιά και μπλουζάκια «This is Sparta» από τα τουριστικά μαγαζιά της Πλάκας. Καμία πρωτοτυπία, καμία απόσταση από τις εικόνες του Αγίου Παντελεήμονα και των πανηγυριών της Ανατολικής Αττικής μιας δεκαπενταετίας πριν. Η μόνη διαφορά είναι πως τότε το θύμα ήταν ο μετανάστης στον πάγκο του, τώρα το θέαμα είναι ο ίδιος ο πρωταγωνιστής στην πύλη της φυλακής, ενώ οι υποστηρικτές του σκοντάφτουν ο ένας πάνω στον άλλον μπροστά στην καγκελόπορτα.

Τα κανάλια θυμήθηκαν παλιές συνήθειες

Η τηλεόραση δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη. Διέκοψε το πρόγραμμα, σταμάτησε στιγμιαία να παραβιάζει το ιατρικό απόρρητο του εκλιπόντος Γιώργου Μαζωνάκη και συνδέθηκε ζωντανά με τον Δομοκό για να καλύψει την αποφυλάκιση ενός καταδικασμένου για διεύθυνση εγκληματικής οργάνωσης. Η ίδια συνταγή που πριν δεκαπέντε χρόνια μετέτρεπε τον γάμο του Ηλία Παναγιώταρου σε τηλεοπτικό γεγονός και έβαζε την Ουρανία Μιχαλολιάκου να μιλά για τον πατέρα της, ανακατεύοντας ναζισμό με κουτσομπολιό μέχρι να φανεί κανονικό. Η κανονικοποίηση δεν γίνεται με μανιφέστα, γίνεται με ζωντανή σύνδεση. Και αυτή η μεσημεριανή αισθητική –παραβίαση ιδιωτικότητας, γενίκευση, απενοχοποιημένος σεξισμός, φλερτ με την αυτοδικία– δεν είναι τόσο μακριά από τον χρυσαυγιτισμό όσο θα ήθελε να πιστεύει.

Το ρίσκο για τη Δεξιά

Ο Κασιδιάρης δεν παίζει πια το παλιό παιχνίδι της κρίσης, παίζει διεθνές παιχνίδι. Επικαλείται ανοιχτά το κύμα που έφερε το γαλλικό Εθνικό Μέτωπο, τα ιταλικά Αδέλφια της Ιταλίας και το γερμανικό AfD από την περιθωριοποίηση στην κυβερνητική συζήτηση, φορώντας την προβιά μιας «Νέας Δεξιάς». Δεν είναι καθόλου κρυφό ότι μεγάλοι επιχειρηματίες βλέπουν θετικά την προώθησή του, ενώ αρκεί να θυμηθούμε τη συμπάθεια που εξέφρασε πρόσφατα δημόσια ο Έλον Μασκ για να καταλάβουμε πόσο εύκολα βρίσκει χρηματοδότες μια τέτοια τάση σήμερα. Η Ιστορία, πάντως, έχει τιμωρήσει σκληρά όσους νόμισαν ότι μπορούν να εργαλειοποιήσουν την Ακροδεξιά. Οι σοσιαλδημοκράτες της δεκαετίας του 1990 που καλόβλεπαν την άνοδο ακροδεξιών κομμάτων για να φάνε ψήφους από τους κεντροδεξιούς αντιπάλους τους, κατέληξαν να υποσκελίζονται και από τους δύο. Και οι κεντροδεξιοί που χάρηκαν με αυτή την εξέλιξη είδαν την Ακροδεξιά όχι απλώς να τους προσπερνά αλλά να τους υπαγορεύει την ατζέντα. Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι πόσοι στέκονταν έξω από τον Δομοκό. Είναι πόσο έτοιμο είναι το ελληνικό δεξιό τοπίο να ξαναπαίξει ένα παιχνίδι που, ιστορικά, δεν έχει βγει ποτέ σε κανέναν φθηνά.