Τσίπρας εναντίον Μητσοτάκη: η επίθεση που μοιάζει… συνεννόηση

Τρεισήμισι ώρες μίλησε ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ στη ΔΕΘ, ξεπερνώντας ακόμα και τη δυόμισι ωρών επίδοση του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη στην ίδια σκηνή. Ανάμεσα στις αγγλικούρες περί «claims των κατασκευαστών» και στα γλωσσικά ολισθήματα –«της Διεθνούς Εκθεσης», «το ακριβές μέγεθος»– ο Αλέξης Τσίπρας πρόσφερε μάθημα αντοχής μικροφώνου μετά την τριετή αυτοεξορία του. Ο πρωθυπουργός έχει ήδη ομολογήσει την ανορθογραφία του στα γραπτά· ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ φαίνεται να τον συνοδεύει στην προφορική εκδοχή. Ισότιμη κατανομή αριστείας στην ηγεσία της χώρας.

Στρατηγική ήττα, όχι πρωτιά

Πίσω από τη γλωσσική φαιδρότητα, όμως, κρύβεται μεθοδικότητα. Ο κύριος Τσίπρας επιχειρεί πρώτα την αποδαιμονοποίησή του, εξηγώντας γιατί είναι δήθεν «αριστερό» να μην υπόσχεται 13η σύνταξη. Δεύτερον, και σημαντικότερο, διατηρεί ανοικτές γέφυρες με όλους: με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, με τον Αντώνη Σαμαρά που δεν του παρέδωσε ποτέ το Μαξίμου το 2015, ακόμα και με τον Νίκο Ανδρουλάκη, τον οποίο ονόμασε «ανταγωνιστή» και όχι «αντίπαλο». Δεν μίλησε για πρωτιά της ΕΛΑΣ στις κάλπες, αλλά για «στρατηγική ήττα» Μητσοτάκη — διατύπωση που παραπέμπει ευθέως στις διερευνητικές εντολές και όχι στο εκλογικό αποτέλεσμα καθαυτό.

Στο μεταξύ, το ρεύμα του σημιτικού εκσυγχρονισμού φαίνεται να έχει τοποτηρητές παντού: στο Μαξίμου, στην αντιπολίτευση, στην Τράπεζα της Ελλάδος, στη Δικαιοσύνη, στις ανεξάρτητες αρχές. Η πρόσφατη μετεγγραφή του κυρίου Σιακαντάρη στην ομάδα Τσίπρα εντάσσεται σε αυτό το σκηνικό. Και παρά την εντύπωση ότι ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ «άδειασε» τον θεωρητικό όταν ρωτήθηκε για τις αναρτήσεις περί συνεργασίας Ν.Δ.-ΕΛΑΣ-ΠΑΣΟΚ, στην πραγματικότητα άφησε την πόρτα μισάνοιχτη, μιλώντας για συναινέσεις «αν φθάσουμε στα μη περαιτέρω». Η ντρίμπλα ότι ο Σιακαντάρης δεν είναι μέλος κόμματος και άρα δεν τον δεσμεύει, δεν πείθει: όταν γράφει μανιφέστα της ΕΛΑΣ, τον δεσμεύει και παραδεσμεύει.

Καμία απειλή δικαστικού τύπου

Στα εξωτερικά θέματα, ο κύριος Τσίπρας ζήτησε να μείνουν εκτός προεκλογικής ατζέντας — ίσως γιατί οι θέσεις του για ΗΠΑ και Ισραήλ μοιάζουν, όπως σημειώνεται, «σαν δύο στάλες βροχής» με αυτές του πρωθυπουργού. Έδωσε μάλιστα εμμέσως συναίνεση για τον «Θόλο του Αχιλλέα», δηλώνοντας πως θα τον αγόραζε αν δεν έβρισκε άλλο σύστημα στην Ευρώπη. Το κρισιμότερο σημείο, ωστόσο, ήταν η καθησύχαση προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι δεν πρόκειται να τον κυνηγήσει δικαστικά — «είναι δουλειά της Δικαιοσύνης τα σκάνδαλα», επανέλαβε. Οι μόνες αιχμές του περιορίστηκαν σε αοριστίες για «συμβουλευτικές φίλων, κουμπάρων και συμπέθερων» και για «τιμές Παρισίων με μισθούς Βουλγαρίας». Τίποτα παραπάνω.

Στον αντίποδα, το Μαξίμου έχει σταματήσει πλέον να επιτίθεται στον πρόεδρο της ΕΛΑΣ, αποφεύγοντας ακόμα και ολισθήματα-δώρα. Δύο πλευρές που φαίνεται να έχουν βρει κοινό συμφέρον στην αμοιβαία ανοχή. Μήπως, τελικά, η μεγαλύτερη πολιτική συμφωνία αυτής της περιόδου δεν αφορά καμία «στρατηγική ήττα», αλλά μια σιωπηρή στρατηγική επιβίωσης και των δύο;