Ο Γεωργιάδης βρίσκει κομπογιαννίτες παντού, εκτός από τον καθρέφτη του

Ο Άδωνις Γεωργιάδης ανακάλυψε ξανά το ταλέντο του στην ανασκαφή παλιών κοινοβουλευτικών εγγράφων. Αφορμή, μια τηλεοπτική κόντρα με τον Παύλο Πολάκη, ο οποίος τον κατηγόρησε για αδράνεια απέναντι στους κομπογιαννίτες. Ο υπουργός Υγείας απάντησε επιστρατεύοντας ερώτηση 21 βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ από το 2017, με την οποία ζητούσαν μέτρα κατά «τσαρλατάνων» που εκμεταλλεύονται ασθενείς. Το συμπέρασμά του: ο τότε υπουργός Υγείας δεν απάντησε ποτέ. Υποκρισία, λέει. Κι έχει, ομολογουμένως, ένα δίκιο – το πρόβλημα είναι ότι το δίκιο αυτό γυρίζει μπούμερανγκ.

Η ανασκαφή που γύρισε μπούμερανγκ

Το επιχείρημα του Γεωργιάδη στέκεται τεχνικά: πράγματι, η ερώτηση των 21 βουλευτών ΣΥΡΙΖΑ έμεινε αναπάντητη από το τότε Υπουργείο Υγείας, ενώ απάντησαν μόνο τα Υπουργεία Δικαιοσύνης και Ψηφιακής Πολιτικής. Το ερώτημα που έθεταν οι βουλευτές -πώς περιορίζεται η τηλεοπτική «νομιμοποίηση» ανθρώπων χωρίς πτυχίο ιατρικής που δίνουν συμβουλές υγείας- παραμένει, δυστυχώς, εξίσου επίκαιρο σήμερα όσο και το 2017. Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα με το επιχείρημα του υπουργού: δεν αποδεικνύει ότι η δική του διαχείριση ήταν καλύτερη, αποδεικνύει απλώς ότι το ζήτημα ταλανίζει διαδοχικές κυβερνήσεις χωρίς ουσιαστική λύση.

Ο Γεωργιάδης προτιμά να μιλά για το 2017 παρά για το σήμερα, και αυτό δεν είναι τυχαίο. Κρατά υπουργείο Υγείας εν μέσω μιας περιόδου όπου το ζήτημα των κομπογιαννίτων και των παράνομων θεραπειών επανήλθε δραματικά στην επικαιρότητα με αφορμή τον θάνατο του Μαζωνάκη. Η τακτική «κοίτα τι έκανε ο προκάτοχός μου» είναι κλασική αμυντική γραμμή, αλλά δεν αναιρεί το προφανές: η ευθύνη του σήμερα δεν εξαφανίζεται επειδή υπήρξε και ευθύνη χθες.

Ο επαγγελματίας υπουργός που «δεν ήξερε»

Εδώ ακριβώς πατά ο αντίλογος που διατυπώνεται με καυστική ακρίβεια από τον αναλυτή Victor Serge, ο οποίος σχολιάζει πως ο «επαγγελματίας πλέον υπουργός υγείας» δεν είχε ξανακούσει για τις παράνομες κλινικές, όπως άλλοι «επαγγελματίες υπουργοί» δεν είχαν ακούσει τίποτε για τους σιδηροδρόμους, τις υποκλοπές, τον ΟΠΕΚΕΠΕ ή τη Novartis.

Το σχόλιο αυτό συνοψίζει μια ευρύτερη πικρία: η κυβερνητική άμυνα της συλλογικής αμνησίας, όπου κάθε κρίση αντιμετωπίζεται σαν αιφνιδιασμός, ποτέ σαν αποτέλεσμα εποπτείας που δεν έγινε εγκαίρως. Ο Γεωργιάδης, που διαχειρίζεται σήμερα το ίδιο υπουργείο όπου κάποτε ο Πολάκης απέτυχε να απαντήσει σε μια ερώτηση, φαίνεται να θεωρεί ότι η κριτική στον προκάτοχο αρκεί για να τον απαλλάξει από τη δική του εποπτεία σήμερα.

Η υποκρισία δεν έχει κόμμα

Το παράδοξο είναι πως και οι δύο πλευρές έχουν κάποιο δίκιο και καμία δεν το αναγνωρίζει στον εαυτό της. Ο Πολάκης όντως αγνόησε μια σοβαρή κοινοβουλευτική ερώτηση για κομπογιαννίτες πριν από εννέα χρόνια. Ο Γεωργιάδης, όμως, δεν μπορεί να επικαλείται εκείνη την παλιά αβλεψία ως ασπίδα απέναντι στη σημερινή του ευθύνη, τη στιγμή που το ζήτημα της ρύθμισης παράνομων θεραπειών παραμένει άλυτο υπό τη δική του εποπτεία. Η κοινοβουλευτική αρχαιολογία εντυπωσιάζει, αλλά δεν θεραπεύει κανέναν.