Έξι μήνες για μια ζωή: η ποινή που εκθέτει το σύστημα ελέγχου

Μια ανακοπή που στοίχισε τη ζωή του Γιώργου Μαζωνάκη κατέληξε, μετά την πειθαρχική διαδικασία, σε ποινή που μοιάζει περισσότερο με διοικητικό πρόστιμο παρά με απόδοση ευθυνών: έξι μήνες ανάκληση άδειας και πρόστιμο 14.673 ευρώ για τον υπεύθυνο της κλινικής. Η δυσαναλογία ανάμεσα στο μέγεθος της τραγωδίας και στο μέγεθος της κύρωσης δεν πέρασε απαρατήρητη, και τα σχόλια που ακολούθησαν έθεσαν εκ νέου το ζήτημα του ποιος ελέγχει, στην πραγματικότητα, τα ιδιωτικά ιατρεία στη χώρα.

Οργή για την ποινή-φιέσκο

Η πρώτη αντίδραση ήταν άμεση και καυστική, στρέφοντας το βλέμμα προς τον Γεώργιο Πατούλη και τον ιατρικό σύλλογο που επέβαλε την ποινή.

Το ερώτημα που τίθεται δεν είναι απλώς νομικό αλλά πολιτικό: αν η ανακοπή ενός ανθρώπου μέσα σε ένα ιατρείο που λειτουργούσε εκτός των ορίων της άδειάς του «κοστίζει» έξι μήνες αναστολής, τότε ποιο μήνυμα στέλνεται σε όσους λειτουργούν σε παρόμοιο γκρίζο καθεστώς; Η κυβέρνηση, όσο κι αν επικαλείται τη διαφορετική αρμοδιότητα του ΙΣΑ, δύσκολα αποφεύγει το ερώτημα για το θεσμικό πλαίσιο που επιτρέπει τέτοιες αποκλίσεις ανάμεσα σε συνέπεια και ευθύνη.

Η άλλη πλευρά: «δεν φταίει ο Άδωνις»

Την ίδια στιγμή, αναδείχθηκε και μια πιο τεχνοκρατική ανάγνωση της υπόθεσης, που επιχειρεί να αποσυνδέσει την πολιτική ηγεσία από την ευθύνη του ελέγχου.

Η επιχειρηματολογία στηρίζεται στα λεγόμενα του Ανδρέα Φουστάνου, προέδρου του Πειθαρχικού Συμβουλίου του ΙΣΑ: ο χώρος διέθετε νόμιμες βεβαιώσεις λειτουργίας, η αδειοδότηση ανήκει στον ιατρικό σύλλογο και όχι στο υπουργείο, και η βασική παρανομία εντοπίζεται σε όσα φέρονται να έγιναν εντός του ιατρείου, πέρα από τους όρους της άδειάς του. Ο διαχωρισμός είναι νομικά ακριβής, όμως δεν εξαλείφει το ερώτημα για το ίδιο το σύστημα ελέγχου: αν οι επιθεωρήσεις στηρίζονται «σε μεγάλο βαθμό σε δειγματοληψίες και καταγγελίες», όπως αναγνωρίζεται, τότε η ανεπάρκεια των αυτεπάγγελτων ελέγχων δεν είναι λεπτομέρεια αλλά δομικό κενό που αφορά ευθέως και το υπουργείο Υγείας.

Ανάμεσα στις δύο αναγνώσεις, μία διαπίστωση παραμένει κοινή: το σύστημα που έπρεπε να αποτρέψει την τραγωδία απέτυχε πριν συμβεί, και μετά την επιβολή μιας εξάμηνης «τιμωρίας» φαίνεται να αποτυγχάνει ξανά, αυτή τη φορά στο επίπεδο της λογοδοσίας. Η ποινή-φιέσκο μένει εκεί, σαν ερώτημα ανοιχτό, ενώ το Μαξίμου επιμένει πως η αρμοδιότητα ανήκει αλλού.