Το κυβερνητικό «σε αντιγράψαμε πρώτοι» ως απάντηση στον Ανδρουλάκη

Η κυβερνητική αντεπίθεση στην ομιλία του Νίκου Ανδρουλάκη είχε ένα παράδοξο σκέλος που δύσκολα περνάει απαρατήρητο: τον κατηγόρησαν για «ανέξοδες υποσχέσεις» χρησιμοποιώντας ως βασικό επιχείρημα ότι πολλές από αυτές… τις εφαρμόζει ήδη η ίδια η κυβέρνηση. Το αν κάτι είναι ανέξοδο ή περιττό δύσκολα συμβιβάζεται με το να το υιοθετείς ως δική σου πολιτική, αλλά αυτή τη λεπτή αντίφαση φαίνεται να αγνόησε ο κυβερνητικός εκπρόσωπος.

Η αντεπίθεση που αυτοαναιρείται

Ο Παύλος Μαρινάκης επιχείρησε να απαξιώσει συνολικά την ομιλία του προέδρου του ΠΑΣΟΚ, μιλώντας για «βροχή δισεκατομμυρίων» και προτάσεις χωρίς κόστιση.

Το επιχείρημα, όμως, διαθέτει μια εσωτερική ρωγμή: αν οι περιορισμοί στις βραχυχρόνιες μισθώσεις, τα κίνητρα για κλειστά σπίτια, τα προγράμματα προληπτικών εξετάσεων και ο εκσυγχρονισμός νοσοκομείων είναι ήδη κυβερνητική πολιτική, τότε δεν πρόκειται για ανέξοδες φαντασιώσεις αλλά για κατευθύνσεις που η ίδια η ΝΔ έκρινε αναγκαίο να ενσωματώσει. Το ερώτημα που μένει αναπάντητο είναι γιατί χρειάστηκε η πίεση της αντιπολίτευσης για να προχωρήσουν κάποια από αυτά, και όχι η αρχική κυβερνητική σχεδίαση.

Το άρθρο 86 και η μνήμη

Πιο ενδιαφέρουσα είναι η αιχμή για το άρθρο 86 και την ποινική ευθύνη υπουργών: ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υπενθύμισε ότι το ΠΑΣΟΚ καταψήφισε στην πρώτη ψηφοφορία τη σχετική αναθεώρηση, ενώ ο Ανδρουλάκης δεσμεύτηκε τώρα να την αλλάξει στην Αναθεωρητική Βουλή. Είναι μια πραγματική αντίφαση που αξίζει εξήγηση από το ΠΑΣΟΚ, όχι όμως αρκετή για να ακυρώσει τη συνολική κριτική περί «ανέξοδων υποσχέσεων» — αφού για το ίδιο ζήτημα η κυβέρνηση δεν έχει καν ανοίξει συζήτηση.

Η αναφορά σε 13ο μισθό και 13η σύνταξη χωρίς κοστολόγηση είναι το μόνο σημείο όπου η κυβερνητική κριτική στέκει χωρίς αντίφαση: εκεί πράγματι δεν υπήρξε κανένα αριθμητικό στοιχείο από την πλευρά Ανδρουλάκη, κάτι που η αντιπολίτευση οφείλει να καλύψει αν θέλει η πρόταση να μετρήσει ως εναλλακτικό σχέδιο διακυβέρνησης και όχι ως λίστα ευχών.

Στο τέλος, η κυβέρνηση επέλεξε να χτυπήσει τον αντίπαλο με το ίδιο του το επιχείρημα γυρισμένο ανάποδα, δείχνοντας παράλληλα, χωρίς να το θέλει, πόσο συχνά η πολιτική ατζέντα της Κουμουνδούρου καταλήγει να γίνεται πρόγραμμα του Μαξίμου με καθυστέρηση.