Ο κύκλος της εκδίκησης: Μητσοτάκης, Σαμαράς και η ίδια ταινία σε επανάληψη

Υπάρχουν σενάρια που είναι τόσο ακριβή στη γελοιογραφική τους υπερβολή, που καταλήγουν να λένε την αλήθεια καλύτερα από κάθε πολιτική ανάλυση. Ένα τέτοιο σενάριο κυκλοφορεί τις τελευταίες ώρες, φτιάχνοντας μια φανταστική γενεαλογία διαγραφών και κομματικών αποσχίσεων μέσα στη Νέα Δημοκρατία, με πρωταγωνιστές τα ίδια ονόματα να εναλλάσσονται σε ρόλους θύτη και θύματος, σαν σε θεατρικό έργο που παίζεται ξανά και ξανά με τους ίδιους ηθοποιούς σε διαφορετικά κοστούμια.

Το σενάριο που δεν χρειάζεται σκηνοθέτη

Η αφήγηση είναι απλή και γι’ αυτό ακριβώς εύστοχη: ο πατέρας Μητσοτάκης διαγράφει τον Σαμαρά, πέφτει η κυβέρνηση του πρώτου, ο δεύτερος φτιάχνει δικό του κόμμα, επιστρέφει στη ΝΔ, γίνεται πρωθυπουργός, κάνει υπουργό τον γιο Μητσοτάκη, διώχνει την κόρη του πρώτου η οποία ιδρύει δικό της κόμμα, ο γιος Μητσοτάκη γίνεται με τη σειρά του πρωθυπουργός και διαγράφει τον Σαμαρά, που φυσικά ιδρύει νέο κόμμα. Ο βρόχος κλείνει για να ξανανοίξει αμέσως.

Το χιούμορ εδώ δεν είναι απλή φαντασία χωρίς αντίκρισμα· είναι συμπύκνωση μιας πραγματικής ιστορίας που η Νέα Δημοκρατία κουβαλάει εδώ και δεκαετίες. Διαγραφές, ρήξεις, αποσχίσεις, επιστροφές, εκδικήσεις που ντύνονται με πολιτικό μανδύα. Το ότι ο χρήστης καταφεύγει στον Φώσκολο για να μετρήσει το απόλυτο της υπερβολής δεν είναι τυχαίο — παραπέμπει σε μια πολιτική σκηνή που έχει ξεπεράσει σε δραματουργική πλοκή και την τηλεοπτική φαντασία.

Η αλήθεια πίσω από τη φάρσα

Πίσω από το αστείο κρύβεται μια σοβαρή παρατήρηση για το πώς λειτουργεί η εξουσία στη ΝΔ: όχι ως θεσμική διαδοχή, αλλά ως κύκλος προσωπικών λογαριασμών που περνάει από γενιά σε γενιά. Η διαγραφή δεν είναι πολιτική απόφαση, είναι οικογενειακή παρακαταθήκη. Το κόμμα δεν είναι φορέας ιδεολογίας, είναι σκηνικό όπου ξεδιπλώνονται προσωπικές ρήξεις που αναπαράγονται σαν κληρονομικό χαρακτηριστικό. Το ότι το σατιρικό σενάριο «δουλεύει» τόσο καλά οφείλεται ακριβώς σε αυτό: δεν χρειάζεται μεγάλη διαστρέβλωση της πραγματικότητας για να φανεί αστείο, αρκεί μια ελαφρά μετάθεση χρόνου.

Το σχόλιο, βέβαια, δεν αφορά αποκλειστικά τη σημερινή διακυβέρνηση — αφορά έναν μηχανισμό που η ΝΔ έχει καλλιεργήσει ιστορικά, με τη διαγραφή ως πολιτικό εργαλείο και όχι ως έσχατη λύση. Το γεγονός ότι το ίδιο σενάριο μπορεί να προβληθεί σε μελλοντικό χρόνο με πρωταγωνιστή τον σημερινό πρωθυπουργό δείχνει πόσο βαθιά έχει ριζώσει η αντίληψη ότι η εξουσία στο κόμμα λειτουργεί σαν κλειστό οικογενειακό θέατρο.

Το σατιρικό αυτό δίπολο δεν χρειάζεται σχόλιο από αναλυτή για να πείσει· αρκεί να θυμηθεί κανείς πόσες φορές η ίδια λέξη, «διαγραφή», εμφανίστηκε στην ιστορία της Νέας Δημοκρατίας συνοδεύοντας πάντα το ίδιο μοτίβο: κάποιος φεύγει, φτιάχνει κόμμα, κάποιος άλλος επιστρέφει θριαμβευτής. Η φάρσα, τελικά, δεν είναι το σενάριο — είναι το ότι μοιάζει τόσο αληθινό.