Ο κουμπαράς που ανοίγει τώρα, πληρώνει μετά τις κάλπες του 2027

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης το ονόμασε καινοτομία από το βήμα της ΔΕΘ: τον «Κουμπαρά για τη Νέα Γενιά», που θα αφορά παιδιά γεννημένα από την 1/1/2026. Ο υπουργός Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών Κυριάκος Πιερρακάκης το εξειδίκευσε ως αλλαγή κουλτούρας: όχι απλά επιδόματα, αλλά μια πολιτική που «δημιουργεί αποταμίευση, περιουσία, επενδυτική κουλτούρα, ένα πρώτο κεφάλαιο ζωής». Το κράτος θα συνεισφέρει ισόποσα με τους γονείς, με ταβάνι 1.200 ευρώ ετησίως, και όπως ανέφερε ο υφυπουργός Οικονομικών Θάνος Πετραλιάς, οι τόκοι που θα συσσωρεύονται για 18 χρόνια θα είναι αφορολόγητοι. Το μέτρο, προαιρετικό για τους γονείς, ισχύει από το 2027 και συνδέεται εννοιολογικά με τον νόμο Κεραμέως για τη συμπληρωματική σύνταξη.

Η ανάγκη είναι υπαρκτή: το ποσοστό αποταμίευσης των ελληνικών νοικοκυριών είναι αρνητικό από το 2011, με διαχρονική «πρωτιά» στην ΕΕ προς τη λάθος κατεύθυνση, παρά την αύξηση καταθέσεων κατά 10,4 δισ. ευρώ το 2025 και την άνοδο των ονομαστικών μισθών κατά 8,1%. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι πότε και σε ποιους ωφελεί πραγματικά ένα μέτρο που ξεκινά τώρα αλλά αποδίδει μετά από δεκαοκτώ χρόνια.

Η πολιτική ανάγνωση

Στα πηγαδάκια της αντιπολίτευσης η ανάγνωση είναι πιο κυνική. Η δημοτική σύμβουλος Ελένη Παπαδοπούλου συνδέει το πακέτο της ΔΕΘ με ένα άλλο, πιο άμεσο τερτίπι —το επίδομα των 500 ευρώ στους δημοσίους υπαλλήλους τα Χριστούγεννα του 2027, δηλαδή μετά τις εκλογές— και το σχολιάζει καυστικά.

Η καταγγελία για «παλαιοκομματικό παροχολόγιο» εντάσσεται σε ευρύτερη κριτική για την υποβάθμιση της Αθήνας και μια γενικότερη απαξίωση των προεκλογικών εξαγγελιών, με αναφορά και σε ανοδικό «πατριωτικό ρεύμα» στην Ευρώπη. Το αν οι πολίτες πράγματι έχουν «αντιληφθεί ότι λεφτόδεντρα δεν υπάρχουν» είναι βέβαια ερμηνεία που θα κριθεί στις κάλπες, όχι στα σχόλια.

Η αντίθετη όχθη

Στον αντίποδα, υπάρχει και η άποψη που υποδέχεται τον κουμπαρά χωρίς καχυποψία, θεωρώντας τη γκρίνια αποκομμένη από την πραγματικότητα των οικογενειών.

Ανάμεσα στις δύο όχθες μένει η ουσία: ένα μέτρο με ορίζοντα δεκαοκτώ ετών δεν μετριέται με τους ρυθμούς μιας τετραετίας. Το αν πρόκειται για γνήσια αλλαγή κουλτούρας αποταμίευσης ή για ακόμα ένα κεφάλαιο στο προεκλογικό παζλ παροχών θα το κρίνει ο χρόνος —και οι επόμενες, τουλάχιστον δύο, εκλογικές αναμετρήσεις.