Αντιδράσεις προκάλεσε η Μαρία Καρυστιανού, μετά από ανάρτηση που έκανε στο Facebook για την τραγωδία στην Ηλιούπολη, όπου δύο 17χρονες κοπέλες έπεσαν από τον έκτο όροφο πολυκατοικίας, με τη μία να χάνει τη ζωή της και τη δεύτερη να νοσηλεύεται σε εξαιρετικά κρίσιμη κατάσταση.
Η Μαρία Καρυστιανού επέλεξε να τοποθετηθεί δημόσια για το σοκαριστικό περιστατικό μέσα από τον προσωπικό της λογαριασμό στο Facebook, δημοσιεύοντας παράλληλα και το φερόμενο σημείωμα που άφησε πίσω της η μία ανήλικη μαθήτρια. Η κίνηση αυτή προκάλεσε κύμα αντιδράσεων στα social media, με αρκετούς χρήστες να εκφράζουν έντονο προβληματισμό για τη δημοσιοποίηση ενός τόσο προσωπικού και ευαίσθητου κειμένου.
Η ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού
«Δεν είναι “ατυχία”. Ούτε “η κακιά η ώρα”. Είναι το αποτέλεσμα μιας οργανωμένης εγκατάλειψης, ενός τοίχου που υψώνεται μπροστά στα όνειρα των παιδιών μας μέχρι να τους κόψει την ανάσα. Όταν δύο νέα κορίτσια αποφασίζουν πως ο κόσμος μας δεν έχει πια χώρο για το μέλλον τους, δεν θρηνούμε απλώς μια απώλεια· καταγγέλλουμε ένα έγκλημα.
Το κράτος αντί να προστατεύει, εγκλωβίζει τα παιδιά μας. Άμεσα, έμμεσα, με χίλιους τρόπους και τους στερεί ό,τι πολυτιμότερο: τα όνειρα, τους στόχους. Κοιτάμε στα πρόσωπά τους και βλέπουμε την αντανάκλαση μιας κοινωνίας που έμαθε να προσπερνά τον πόνο, να θάβει τις ευθύνες κάτω από γραφειοκρατικά χαρτιά και να βαφτίζει την απόγνωση “ατομική ευθύνη”. Όμως η ευθύνη έχει ονοματεπώνυμο. Βρίσκεται σε εκείνους που έχτισαν ένα σύστημα που πνίγει, στερεί το οξυγόνο, αντί να στηρίζει και να ενισχύει.
Η σπαρακτική κραυγή των δύο κοριτσιών χθες, θα έπρεπε να βουίζει στα αυτιά όσων βυθίζουν τα παιδιά μας σε απόγνωση. Όσων, δεκαετίες τώρα, υποβάθμισαν την παιδεία και την οικονομία μετατρέποντας την χαρά της γνώσης σε καταναγκασμό και την εύρεση εργασίας σε όνειρο απατηλό. Πόσο θρήνο ακόμα θα ζήσει αυτός ο τόπος; Πόσα άνθη πρέπει να κοπούν πριν αποφασίσουμε να αλλάξουμε το χώμα που τα ποτίζει με φόβο και αδιέξοδα;
Σήμερα δεν φτάνουν τα δάκρυα. Χρειάζεται η ορμή εκείνη που θα φέρει τη δικαιοσύνη — γιατί δικαιοσύνη σημαίνει να μπορεί ένα παιδί να ελπίζει, να αναπνέει, να ζει. Μετά τη χθεσινή τραγωδία θα έπρεπε όλοι να έχουν νιώσει τις ευθύνες τους… Εμείς συγκλονιστήκαμε. Και αυτό το τρέμουλο είναι η μόνη μας υπόσχεση: ότι δεν θα σταματήσουμε να αγωνιζόμαστε γι’ αυτά τα παιδιά, μέχρι η κραυγή τους για αξιοπρεπή ζωή να γίνει η δύναμη που θα φέρει την αλλαγή».
Ωστόσο, κάτω από τη συγκεκριμένη ανάρτηση, αρκετοί χρήστες στάθηκαν κυρίως στο γεγονός ότι αναπαράχθηκε το προσωπικό σημείωμα της ανήλικης, τονίζοντας πως τέτοιου είδους κείμενα δεν θα έπρεπε να δημοσιοποιούνται, ειδικά σε μια τόσο δύσκολη στιγμή για τις οικογένειες των παιδιών.
Τα σχόλια κάτω από την ανάρτηση της Μαρίας Καρυστιανού
Ανάμεσα στα σχόλια που δέχτηκε η Μαρία Καρυστιανού ήταν και τα εξής:
«Δεν αναπαράγουμε προσωπικές οικογενειακές επιστολές στο βωμό της ψηφοθηρίας. Απαράδεκτο».
«Δεν είναι καθόλου σωστή η αναπαραγωγή αυτού του κειμένου… Όχι μόνο γιατί είναι προσωπικές, όσο του ότι ένα παιδάκι στην ίδια ηλικία, με παρόμοια βιώματα να ταυτιστεί… Και να αντιγράψει…».
«Σοβαρά τώρα; Δημοσιεύεται ένα προσωπικό γράμμα παιδιού; Ντροπή!».
«Δεν το αναπαράγουμε-δημοσιεύουμε κυρία Maria Karystianou το γράμμα ενός παιδιού! Είναι κάτι πολύ προσωπικό της!!!».
«Μη κοινοποιείτε προσωπικά στοιχεία… υπάρχουν πιθανότητες να ταυτιστούν κι άλλα παιδιά».
Πάντως, αξίζει να σημειωθεί πως η δημοσιοποίηση του συγκεκριμένου σημειώματος δεν περιορίστηκε μόνο στη συγκεκριμένη ανάρτηση, καθώς αντίστοιχο περιεχόμενο αναπαράχθηκε και από αρκετά μέσα ενημέρωσης, γεγονός που άνοιξε μια ευρύτερη συζήτηση γύρω από τα όρια της δημοσιογραφικής κάλυψης και της δημόσιας έκθεσης τέτοιων τραγικών περιστατικών.
