Η βουβαμάρα του Μαξίμου για τον Τσουκαλά και η αντίθεση με τον Σαμαρά

Ο θάνατος του Κωνσταντίνου Τσουκαλά, ενός από τους πλέον επιδραστικούς διανοούμενους της Μεταπολίτευσης, αναμενόταν να προκαλέσει έστω μια τυπική αντίδραση από την ηγεσία του τόπου. Δεν προέκυψε τίποτα. Το Μαξίμου επέλεξε τη σιωπή, και αυτή η σιωπή έγινε από μόνη της το θέμα.

Η οργή στο δίκτυο

Η απουσία οποιουδήποτε σχολίου του Κυριάκου Μητσοτάκη δεν πέρασε απαρατήρητη. Η αντίδραση ήταν άμεση και καυστική, με χαρακτηρισμούς που παραπέμπουν ευθέως σε ζήτημα πολιτικού ήθους.

Η αιχμή δεν είναι τυχαία: το επιχείρημα στηρίζεται στη σύγκριση με τον Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος -κατά την καταγγελία- αναγνώρισε δημόσια την αξία του Τσουκαλά, σε μια κίνηση που, αν επαληθεύεται, αδειάζει πολιτικά τον πρωθυπουργό. Όταν πολιτικός αντίπαλης παράταξης, μάλιστα ιδεολογικά απόμακρος από τον στοχαστή, βρίσκει τον χρόνο και τη διάθεση να τιμήσει το έργο ενός διανοούμενου, ενώ ο εν ενεργεία πρωθυπουργός σιωπά, το μήνυμα που περνά δεν αφορά απλώς άγνοια ή αδιαφορία. Αφορά επιλογή.

Το κόστος της σιωπής

Η μικροπρέπεια που καταλογίζεται στον Μητσοτάκη δεν είναι απλώς λεκτική υπερβολή θυμωμένου χρήστη· είναι η φυσική συνέπεια μιας διακυβέρνησης που έχει συνηθίσει να επιλέγει τις μάχες της με χειρουργική ακρίβεια. Ένας διανοούμενος που δεν εντάσσεται στο αφήγημα της κυβέρνησης, προφανώς, δεν αξίζει ούτε μια ανακοίνωση πρωτοκόλλου. Το Μαξίμου βρίσκει πάντα λόγια για όσους εξυπηρετούν την επικοινωνιακή γραμμή· για τους υπόλοιπους, η σιωπή γίνεται πολιτική στάση.

Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα πρωθυπουργού που φαντάζει πιο μικρός από τη θέση που κατέχει, ακριβώς τη στιγμή που θα έπρεπε να φανεί μεγαλύτερος από τις κομματικές του αγκυλώσεις.