Τέσσερις πρόεδροι, ένα ρεκόρ και μια Δούρου με σκούπα και φαράσι

Αν όλα δείχνουν προς την πιθανότερη κατεύθυνση, ο ΣΥΡΙΖΑ ετοιμάζεται να καταγράψει μια πρωτοτυπία που δύσκολα θα ζήλευε κανείς: τέσσερις διαδοχικοί πρόεδροι του κόμματος από τις προηγούμενες εκλογές, Αλέξης Τσίπρας, Στέφανος Κασσελάκης, Σωκράτης Φάμελλος και Ρένα Δούρου, θα κατέβουν στις επόμενες κάλπες έκαστος με το δικό του κόμμα. Τα σκωπτικά σχόλια που παρομοίαζαν πριν από δυο χρόνια τη διάλυση της Κουμουνδούρου με την ΕΔΗΚ της δεκαετίας του ’70 μοιάζουν πλέον, αν μη τι άλλο, μετριοπαθή.

Ο καθένας τη μοίρα του

Ο Αλέξης Τσίπρας, με ισχυρά ερείσματα στα ΜΜΕ, έχει ήδη ανοίξει τον δεύτερο γύρο επικοινωνιακής προετοιμασίας, με στόχο να αποτρέψει το ΠΑΣΟΚ από το να τον πλησιάσει δημοσκοπικά και να πλησιάσει ο ίδιος τη ΝΔ. Ο Στέφανος Κασσελάκης παραμένει εγκλωβισμένος σε ποσοστά γύρω στο 1%, χωρίς ορατή προοπτική. Ο Σωκράτης Φάμελλος, αφού απέτυχε επί τρία χρόνια να παίξει τον ρόλο του γεφυροποιού της Κεντροαριστεράς, φαίνεται να αρκείται πλέον σε μια τιμητική θέση σε ψηφοδέλτιο. Και η Ρένα Δούρου, κληρονόμος της «μητρικής οργάνωσης», επιχειρεί να επιβάλει αρχηγικό προφίλ μέσα από κινήσεις όπως η διαγραφή της Νίνας Κασιμάτη και η πίεση προς την Όλγα Γεροβασίλη να παραδώσει την έδρα της.

Το ζητούμενο για τη Δούρου δεν είναι απλώς να στείλει μηνύματα αυστηρότητας, αλλά να πείσει ένα μέρος του 15% του εκλογικού σώματος που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ το 2023 και σήμερα έχει διασκορπιστεί σε ΠΑΣΟΚ, Καρυστιανού, Πλεύση Ελευθερίας, Νέα Αριστερά και «Δημοκράτες», να ξαναγυρίσει. Η επιλογή της απέναντι στον Παύλο Πολάκη της δίνει ίσως ένα πλεονέκτημα: σε αντίθεση με τον βουλευτή Χανίων, δεν είχε ανάμειξη στην ανατροπή του τότε προέδρου ούτε στο περιβόητο «συνέδριο του μπουζουκτσίδικου», κάτι που τη διατηρεί λιγότερο τοξική για όσους έφυγαν τότε.

Ποιος έφτιαξε ποιον

Ενώ η Κουμουνδούρου προσπαθεί να βάλει τάξη στα ερείπια με σκούπα και φαράσι, στο παρασκήνιο ανοίγει ένας διαφορετικός καβγάς: ποιος «έφτιαξε» τον Τσίπρα. Δεν λείπουν βέβαια και οι μοχθηρές ερμηνείες για τη χρηματοδότηση του νέου του εγχειρήματος.

Σχόλιο που, όσο κι αν διατυπώνεται με νόημα, λειτουργεί ως υπόμνηση ότι το ερώτημα για την οικονομική βάση της «ΕΛΑΣ» παραμένει ανοιχτό στα πηγαδάκια, χωρίς κανείς να έχει δώσει πειστική απάντηση.

Πιο ενδιαφέρουσα όμως είναι η πολιτική διαμάχη για την πατρότητα του φαινομένου Τσίπρα.

Η θέση αυτή, που αποδίδεται στον Σταμάτη, αναποδογυρίζει τη συνήθη αφήγηση περί ΝΔ που καλλιεργεί τον Τσίπρα για να διασπάσει την Κεντροαριστερά: αν το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν στο 20-22%, ο πρώην πρωθυπουργός θα περιοριζόταν σε άλλο ένα βιβλίο απομνημονευμάτων αντί να στήσει κόμμα. Μια ερμηνεία που ρίχνει το βάρος της ευθύνης στη Χαριλάου Τρικούπη, όχι στο Μαξίμου.

Ανάμεσα σε ρεκόρ Γκίνες και σε αμοιβαίες κατηγορίες για το ποιος γέννησε ποιον, ο πραγματικός νικητής της ιστορίας μοιάζει να είναι η σύγχυση: τέσσερις πρόεδροι, ένα κόμμα-φάντασμα κι ένα 15% ψηφοφόρων που περιμένει να δει ποιος θα του κάνει την πιο πειστική πρόταση.