Αλκυόνη Παπαδάκη: Η συγγραφέας στο γηροκομείο Χανιών – «Έχασα το σπίτι μου, μέσα σε ενάμιση χρόνο “έφυγαν” ο άντρας μου και ο 42χρονος γιος μου»

Με καταγωγή από το Νιό Χωριό Χανίων, η Αλκυόνη Παπαδάκη διαμόρφωσε ξεχωριστή παρουσία στη λογοτεχνία, με έργο που διακρίνεται για τον λυρισμό και την ευαισθησία του απέναντι στον άνθρωπο. Όπως αναφέρει η εφημερίδα Espresso, η σπουδαία συγγραφέας φιλοξενείται πλέον στο Δημοτικό Γηροκομείο Χανίων. Σε συνέντευξή της μιλά για την αλλαγή στη ζωή της, την αποχώρηση από το σπίτι της και την απώλεια του συζύγου και του 42χρονου γιου της. Αναφέρεται ακόμη στον πόνο που συνεχίζει να αισθάνεται, αλλά και στους ανθρώπους και στις μικρές καθημερινές στιγμές που τη βοηθούν να συνεχίσει.

Η Αλκυόνη Παπαδάκη φιλοξενείται στο Γηροκομείο Χανίων

Ποια είναι σήμερα η κατάσταση της υγείας σας;

Η υγεία μου, σε γενικές γραμμές, είναι καλή. Με δυσκολεύουν στην καθημερινότητά μου ορισμένα προβλήματα στη μέση και στα πόδια. Παρά τις ενοχλήσεις, προσπαθώ να είμαι ενεργή και να κάνω όσα περισσότερα μπορώ.

Πώς κυλούν οι ημέρες σας στο Γηροκομείο Χανίων;

Μου αρέσει να βρίσκομαι με άλλους ανθρώπους, να συζητώ μαζί τους, να δείχνω ενδιαφέρον και να προσφέρω βοήθεια όπου μπορώ. Ακόμη και κάτι μικρό μετράει: μπορεί να βοηθήσω κάποιον ή να ανάψω το φως για έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να το κάνει μόνος του. Σκέφτομαι διαρκώς όσους είναι γύρω μου. Για μένα, δεν πρόκειται μόνο για προσφορά, αλλά για την ανάγκη της κοινωνικής συναναστροφής και της ανθρώπινης επαφής. Δεν αντέχω να μένω μόνη.

Ποιοι άνθρωποι σας προσφέρουν τη μεγαλύτερη δύναμη σήμερα;

Με αγγίζει ιδιαίτερα όταν με επισκέπτονται άνθρωποι που δεν γνωρίζω προσωπικά. Μαθαίνουν πως βρίσκομαι εδώ και επιθυμούν να με δουν. Με αγκαλιάζουν, με φιλούν και μου μιλούν με αγάπη. Η επαφή αυτή με στηρίζει και μου δίνει δύναμη να συνεχίζω. Είναι πραγματικά πολύ σημαντικό να νιώθεις πως κάποιοι σε έχουν στη σκέψη τους.

Πώς αισθάνεστε που αφήσατε το σπίτι σας για να μείνετε στο γηροκομείο;

Για μένα πρόκειται για μια μεγάλη αλλαγή. Ακόμη δεν έχω καταλάβει πλήρως ότι ξεριζώθηκα και άφησα πίσω το σπίτι και τη ζωή που είχα για τόσα χρόνια. Είναι δύσκολο να αποχωρίζεται κανείς όσα αποτελούσαν τον κόσμο του. Διάλεξα, ωστόσο, να έρθω εδώ, επειδή χρειάζομαι περισσότερη φροντίδα, ασφάλεια και ανεξαρτησία. Είμαι ικανοποιημένη από τη στάση του προσωπικού και νιώθω πως με φροντίζουν σε αυτόν τον χώρο.

Δεν υπήρχε κάποιος συγγενής για να μείνετε μαζί του;

Έχω την αδερφή μου, όμως δεν θέλω να γίνομαι βάρος σε κανέναν. Θέλω να παραμένω ανεξάρτητη και να έχω τον δικό μου χώρο…

Χάσατε τον σύζυγο και τον γιο σας μέσα σε ενάμιση χρόνο. Πώς αντιμετωπίσατε αυτές τις δύο μεγάλες απώλειες;

Είναι δύσκολο να εκφράσει κανείς με λόγια κάτι τέτοιο. Μέσα σε ενάμιση χρόνο έχασα και τους δύο. Η απώλεια του παιδιού μου παραμένει μια ανοιχτή πληγή. Είναι φοβερά δύσκολο και ακόμη δεν έχω συνειδητοποιήσει απόλυτα όσα έγιναν. Δεν πονάω μόνο εγώ· υποφέρει και η υπόλοιπη οικογένεια. Κι εκείνοι είναι βαθιά πληγωμένοι.

Πώς αντιμετωπίσατε τον θάνατο του γιου σας;

Τον τελευταίο καιρό ο γιος μου έπινε αλκοόλ και τελικά πέθανε από κίρρωση του ήπατος. Το παιδί μου ήταν μόλις 42 ετών. Μια τέτοια απώλεια είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπιστεί. Είχε προηγηθεί σειρά νοσηλειών και περάσαμε εξαιρετικά δύσκολες στιγμές. Την ημέρα εκείνη μόλις είχα βγει από το νοσοκομείο και εξακολουθούσα να ελπίζω ότι το πρόβλημα της υγείας του μπορούσε να αντιμετωπιστεί. Δυστυχώς, η καρδιά του δεν άντεξε. Με πήραν τηλέφωνο στις 10 το βράδυ και μου είπαν πως είχε πεθάνει. Μπορείτε να φανταστείτε τι πέρασα εκείνη τη στιγμή…

Πηγή: Espresso