Δημήτρης Ήμελλος: Η αδελφή του συγκινεί ανήμερα της γιορτής του – «Θα σε γιορτάζουμε μέχρι να ανταμώσουμε ξανά»

Την ημέρα της γιορτής του Δημήτρη Ήμελλου, η αδελφή του Αγγελική έκανε μια ιδιαίτερα συγκινητική ανάρτηση για εκείνον, τιμώντας τη μνήμη του αγαπημένου ηθοποιού που πέθανε τον Δεκέμβριο του 2024. Δημοσίευσε μια κοινή τους φωτογραφία, όπου εμφανίζονται αγκαλιασμένοι και χαμογελαστοί, και εξέφρασε δημόσια την αγάπη της, περιγράφοντας πόσο επώδυνη εξακολουθεί να είναι η απουσία του για την οικογένειά του.

Στις 16 Δεκεμβρίου 2024, ο Δημήτρης Ήμελλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 57 ετών, μετά από δύο χρόνια μάχης με τον καρκίνο. Η απώλειά του βύθισε στη θλίψη τόσο τον καλλιτεχνικό χώρο όσο και το κοινό που τον παρακολούθησε στη μακρόχρονη διαδρομή του στο θέατρο, την τηλεόραση και το σινεμά. Για την οικογένεια και τους κοντινούς του ανθρώπους, όμως, η ανάμνησή του παραμένει παρούσα μέσα από τις στιγμές που μοιράστηκαν και τις ημερομηνίες που έχουν ιδιαίτερη προσωπική αξία.

Το μήνυμα της αδελφής του Δημήτρη Ήμελλου για τη γιορτή του

Με ανάρτησή της στο Facebook, η Αγγελική Ήμελλου τίμησε τη γιορτή του αδελφού της, δημοσιεύοντας τη φωτογραφία τους μαζί με λόγια αγάπης και νοσταλγίας. Στην αφιέρωσή της μίλησε για την προσδοκία να συναντηθούν ξανά στο μέλλον, μαζί με τον πατέρα τους, και τόνισε πως η οικογένεια θα εξακολουθεί να τον γιορτάζει και να τον κρατά στη μνήμη της.

«Αγαπημένε μου αδερφέ, μέχρι που να ανταμώσουμε ξανά ολοι μαζί με τον μπαμπά μας, εμείς θα σε γιορτάζουμε Δημήτρη της καρδιας μας. Χρόνια παραδεισένια Δημήτρη μας στην αγκαλιά του Θεού», σημείωσε στη λεζάντα που συνόδευε την ανάρτησή της.

Η ασθένεια και η πορεία του Δημήτρη Ήμελλου στο θέατρο

Σε ηλικία 57 ετών, ο Δημήτρης Ήμελλος πέθανε στις 16 Δεκεμβρίου 2024, έπειτα από διετή μάχη με τον καρκίνο. Γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967, πέρασε τα παιδικά του χρόνια στην Κυψέλη και τα Εξάρχεια και η καταγωγή του ήταν από τη Νάξο. Προερχόταν από πολύτεκνη οικογένεια και, από τα 12 έως τα 15 του, για τρία χρόνια, ήταν εσώκλειστος σε οικοτροφείο.

Ο ίδιος είχε εξηγήσει ότι η ζωή σε πολύτεκνη οικογένεια και η φοίτηση σε οικοτροφείο τον έκαναν να αισθάνεται πως υπάρχουν πάντα άνθρωποι γύρω του και πως δεν βρίσκεται μόνος. «Πέρασα τρία χρόνια εσώκλειστος σε οικοτροφείο. Ήταν πολύ ιδιαίτερη συνθήκη για ‘μένα, όντας σε πολύτεκνη οικογένεια. Βέβαια, από μικρός μου άρεσε να φεύγω από το στενό πλαίσιο του σπιτιού. Ήταν σπουδαστικό οικοτροφείο». Εκείνη την εποχή άρχισε να αγαπά το θέατρο: συμμετείχε σε παραστάσεις, ώστε να αποφεύγει τις αγγαρείες.

Ο πατέρας του εργαζόταν ως δικηγόρος και, μετά την αποφοίτησή του από το σχολείο, ο Δημήτρης Ήμελλος γράφτηκε στη Νομική Σχολή, έχοντας αρχικά σκοπό να αναλάβει το γραφείο του. Στη διάρκεια των σπουδών κατάλαβε ότι δεν επιθυμούσε να ακολουθήσει το επάγγελμα του πατέρα του. «Τη δουλειά αυτή την έκανα για να την απολαύσω, όχι σαν μόχθο, ούτε την έκανα για να μαζέψω χρήματα. Όταν ξεκινάς αυτή τη δουλειά είσαι γεμάτος όνειρα και φιλοδοξίες. Αν χαθεί αυτό, γίνεται βάρβαρη η δουλειά. Τόσα χρόνια προσπαθούσα να αποφύγω την αναγνωρισιμότητα, τώρα δυστυχώς μου έτυχε. Έχει να κάνει με την επικαιρότητα. Διάλεξα την ησυχία μου. Συνέπεσε να είμαι ο πρώτος που πήρα το «βραβείο Χορν». Με βοήθησε γιατί ο πατέρας μου ήταν αντίθετος με αυτή τη δουλειά. Ο πατέρας μου κοντά στο τέλος της ζωής του μου είπε ”καλά έκανες”», είχε δηλώσει σε συνέντευξή του.

Καθοριστική για την ενασχόλησή του με το θέατρο υπήρξε η συμβολή του Στάθη Λιβαθινού. Μόλις επέστρεψε από τη Ρωσία, ο Λιβαθινός διοργάνωσε ένα εντατικό σεμινάριο. Στη συνέχεια ο Δημήτρης Ήμελλος συμμετείχε στο Θεατρικό Εργαστήρι του Βασίλη Διαμαντόπουλου και, τη δεκαετία του ’90, σπούδασε στην Ακαδηµία Θεατρικής Τέχνης της Μόσχας. Για την παραμονή του στη Ρωσία είχε αφηγηθεί: «Το 1996 πήγα στη Ρωσία εν µέσω πολέµου µε την Τσετσενία και εξαιτίας της εµφάνισής µου ήµουν ο συνήθης ύποπτος Τσετσένος αυτονοµιστής. ∆εν υπήρχε µέρα να µη µε ξαπλώσουν πάνω σε ένα περιπολικό για έλεγχο µέχρι να τους εξηγήσω ότι είµαι φοιτητής και δεν κουβαλάω βόµβες».