Μαρία Ελένη Λυκουρέζου – Η συγκλονιστική αποκάλυψη: «Μου έριξαν κάτι στο ποτό, “έσβησα” έξω από το σπίτι μου…»

Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου έδωσε μια συνέντευξη για κάθε πτυχή της ζωής της στη Μαρία Παναγοπούλου και στην εκπομπή «Πρώτος καφές με τη Ζήνα». Η κόρη του Αλέξανδρου Λυκουρέζου και της Ζωής Λάσκαρη αναφέρθηκε στην υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη, στις εξαρτήσεις που αντιμετώπισε η ίδια και στον επίπονο δρόμο που διένυσε για να απομακρυνθεί από τις ουσίες, ενώ μίλησε επίσης για τη μητέρα της, τα χρόνια της παιδικής ηλικίας της, τις σχέσεις και τη σημερινή οπτική της απέναντι στη ζωή.

Για την υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη, η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου απέφυγε να υιοθετήσει όσα ακούγονται δημοσίως σχετικά με την οικογένειά του, τονίζοντας ότι κάθε άνθρωπος γνωρίζει αποκλειστικά τη δική του πλευρά. Όπως είπε: «Το μόνο που έχω να πω είναι ότι ποτέ κανείς δεν ξέρει την πραγματική αλήθεια, ξέρει μόνο τη δική του αλήθεια. Δεν αφορά κανέναν τι γίνεται στην οικογένειά μου. Αν ακούγονται ανακρίβειες και ψεύδη, αυτό είναι άλλο κεφάλαιο. Η αλήθεια πάντα φαίνεται στο τέλος».

Μαρία Ελένη Λυκουρέζου: «Οι εξαρτήσεις δεν έχουν να κάνουν με το αν τα έχεις όλα»

Ο θάνατος του Πρέσλι Γκέρμπερ, γιου της Σίντι Κρόφορντ, στάθηκε αφορμή για να αναφερθεί η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου στο ζήτημα των εξαρτήσεων. Μοιράστηκε όσα έζησε προσωπικά, καθώς και τον αγώνα που χρειάστηκε να δώσει προκειμένου να βγάλει τις ουσίες από τη ζωή της.

Η ίδια ανέφερε: «Οι εξαρτήσεις δεν έχουν να κάνουν με το αν τα έχεις όλα, αλλά με το αν έχεις πάρει την αγάπη που θες, αν νιώθεις μόνος, αν βιώνεις μια κατάσταση μεγαλώνοντας που δεν ικανοποιεί. Όλοι εμείς που έχουμε υπάρξει στις ουσίες, είναι γιατί δεν έχουν βρει την πραγματική αγάπη μέσα τους. Η μαμά μου ήταν κομμάτι όλων, δεν ήταν μόνο δικιά μου, όπως κάποια μαμά που δεν είναι διάσημη. Ένα παιδί πάντα θέλει τη μαμά του και όταν του λείπει, υπάρχουν κενά, οπότε με κάτι θες να τα γεμίσεις, αλκοόλ, ναρκωτικά, ζάχαρη…».

Περιγράφοντας τη δική της διαδρομή, αποκάλυψε ότι μετρούσε ήδη 14 χρόνια μακριά από τις ουσίες όταν έχασε τη μητέρα της. Παρότι βίωσε τεράστιο πόνο, δεν υποτροπίασε: «Όταν “έφυγε” η μαμά μου ήμουν καθαρή 14 χρόνια. Θα μπορούσα εύκολα να ξαναπάρω χάπια, όπως παίρνουν πολλοί όταν πεθαίνει κάποιος, αλλά δεν το έκανα. Το μόνο που έκανα στην κηδεία της μητέρας μου ήταν ότι κάπνισα τα τσιγάρα της και ήπια δύο τσικουδιές. Αλλά δεν έβαλα τις ουσίες στη ζωή μου για να ξεπεράσω τον πόνο. Ήταν δύσκολο, νομίζεις ότι δεν θα τελειώσει ποτέ, αλλά τα κατάφερα».

Η εσωτερική αναζήτησή της, όπως εξήγησε, είχε αρχίσει πολλά χρόνια πριν, σε μια περίοδο κατά την οποία δεν μπορούσε να γνωρίζει πού θα κατέληγε αυτή η πορεία: «Ξεκίνησα στα 25 το εσωτερικό ψάξιμο, αλλά δεν είχα ιδέα πού πήγαινα, τι ανηφόρες, κατηφόρες και πεσίματα θα είχε. Τώρα τα τελευταία 2-3 χρόνια είμαι πιο καλά προς τον εαυτό μου».

Ζωή Λάσκαρη: «Ήταν πολύ βαρύ να είμαι κόρη μιας τόσο όμορφης γυναίκας και σταρ»

Στη συζήτηση αφιερώθηκε ιδιαίτερο μέρος στον δεσμό της με τη Ζωή Λάσκαρη και στην πίεση που βίωνε από μικρή, έχοντας μητέρα μια γυναίκα με τόσο μεγάλη αναγνωρισιμότητα: «Ήταν πολύ βαρύ να είμαι κόρη μιας τόσο όμορφης γυναίκας και σταρ, όπως η Ζωή Λάσκαρη. Χωρίς να το θες υπάρχει μια σύγκριση. Άλλο η μητέρα μου, άλλο εγώ και δεν πάω να κάνω εκείνη. Δεν ήταν εύκολο, και στο σχολείο ένιωθα σαν να είμαι στην άκρη, γιατί όλοι μιλούσαν για τη μητέρα μου».

Στη συνέχεια μίλησε για το βάρος του επωνύμου Λυκουρέζος, επισημαίνοντας ότι, επειδή είναι παιδί δύο διάσημων γονιών, θεωρεί πως οι προκαταλήψεις και οι λανθασμένες εντυπώσεις θα τη συνοδεύουν διαρκώς. Δήλωσε χαρακτηριστικά: «Ως παιδί διασήμων θα είμαι πάντα παρεξηγημένη, έχουμε αυτό το βαρύ πράγμα στην πλάτη μας. Αν ήταν μόνο η μάνα μου θα ήταν εντάξει, αλλά το “Λυκουρέζος” το ακούνε κάποιοι και παθαίνουν λαλά, δεν το αντέχουν. Αλλά δεν μπορώ να δικαιολογούμαι, δεν με αφορά τι πιστεύει ο κάθε άνθρωπος».

Θέλησε ακόμη να παρουσιάσει μια πλευρά της μητέρας της διαφορετική από εκείνη της σπουδαίας σταρ και της εντυπωσιακής γυναίκας που είχε γνωρίσει το κοινό: «Δεν την ξέρετε τη μάνα μου, ξέρετε μόνο τη σταρ και την ωραία γυναίκα. Ήταν ένας άνθρωπος ευαίσθητος, φιλοσοφημένος, διάβαζε, ήταν νοικοκυρά, καλή μαγείρισσα, ήταν απλή και grande».

Μαρία Ελένη Λυκουρέζου: «Έφτασα στον πάτο, δεν άντεχα άλλο»

Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου μίλησε και για την αντίδραση της μητέρας της, όταν πληροφορήθηκε ότι είχε αρχίσει τη χρήση ουσιών, διευκρινίζοντας πως εκείνη ένιωσε θυμό και όχι ενοχές. Παράλληλα, αναφέρθηκε σε μια πολύ δύσκολη φάση, κατά την οποία ζούσε σε συνεχή ένταση και έκανε, όπως ανέφερε, «πολύ σκοτεινές σκέψεις». «Η μητέρα μου δεν είχε ενοχές όταν έμαθε ότι ξεκίνησα τις ουσίες, αλλά θυμό. Γενικά ήμουν πολύ ελεύθερη, δεν είχα ποτέ ηρεμία. Όταν έλειπαν οι γονείς μου έκανα πολύ σκοτεινές σκέψεις. Ήμουν πολύ σκοτεινά ή σε πολύ ένταση. Κάποια στιγμή, επειδή ήταν χρόνια αυτό το πράγμα, μπούχτισα, έφτασα στον πάτο, δεν άντεχα άλλο», δήλωσε.

Η ίδια αποκάλυψε ακόμη ένα σοβαρό συμβάν, το οποίο θα μπορούσε να είχε καταλήξει ακόμη και στον θάνατό της. Μετά τη διακοπή των ναρκωτικών, όπως είπε, είχε αρχίσει να καταναλώνει αλκοόλ, ώσπου κάποιος έριξε μια ουσία στο ποτό της. «Είχα ένα ατύχημα, που θα μπορούσε να ήταν θάνατος. Όταν είχα κόψει τα ναρκωτικά, έπινα αλκοόλ και μου έριξαν κάτι στο ποτό μου. “Έσβησα” στην πολυκατοικία απ’ έξω, πέρασε κάποιος και με πήγε στον Ευαγγελισμό. Αν είχα μπει στο σπίτι μου δεν θα με έβρισκε κανένας, γιατί έμενα μόνη μου και δεν μίλαγα με τους γονείς μου κάθε μέρα».

Η Μαρία Ελένη Λυκουρέζου για τη νέα σχέση και τον έρωτα

Όπως εξομολογήθηκε, σήμερα ζει για πρώτη φορά έναν έρωτα διαφορετικό από όσα είχε γνωρίσει, μέσα σε μια ουσιαστική σχέση που της προσφέρει συντροφικότητα και λειτουργεί θεραπευτικά: «Βιώνω για πρώτη φορά τον έρωτα, νόμιζα ότι ποτέ δεν θα βρω κάποιον για να πορευτώ ψυχικά. Μετά από τις τρέλες, μου αρέσει ότι δημιουργήσαμε μια σχέση με ουσία. Ο έρωτας, η αγάπη και η αγκαλιά σε απελευθερώνουν, είναι τεράστια θεραπεία».

Στο τέλος της συνέντευξης αναφέρθηκε στα σχέδιά της για τα επόμενα χρόνια, αλλά και στον φόβο που γεννήθηκε μετά τον θάνατο της μητέρας της. Εξήγησε ότι πλέον επιλέγει να επικεντρώνεται περισσότερο στο παρόν και στις πράξεις της κάθε ημέρας, αφού το αύριο παραμένει άγνωστο: «Κάνω όνειρα, αλλά πιο πολύ θέλω να πράττω καθημερινά, γιατί μετά δεν ξέρουμε τι γίνεται. Μετά τον θάνατο της μαμάς έχω τον φόβο ότι μπορεί να διαλυθούν. Δεν θα ήθελα να έρθει η μαμά για μισή ώρα, αλλά πάω εγώ εκεί που είναι».