Υπόδικος υπουργός: το στίγμα που δεν σβήνει με ανακοινώσεις

Υπάρχει ένα σημείο όπου το νομικό τεκμήριο αθωότητας και η πολιτική ευθύνη παύουν να ταυτίζονται, και η κυβέρνηση μόλις το ανακάλυψε με τον σκληρό τρόπο. Η παραπομπή του Θόδωρου Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο δεν είναι απλώς μια δικαστική εξέλιξη που θα κριθεί σε βάθος χρόνου· είναι ήδη, από τη στιγμή που συντελέστηκε, ένα πολιτικό γεγονός με δικό του βάρος.

Ο υπόδικος της κυβέρνησης

Όπως σημειώνει αιχμηρά ο Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος, η κυβέρνηση απέκτησε πλέον «τον δικό της υπόδικο» για αδίκημα που σχετίζεται με την άσκηση υπουργικών καθηκόντων, και υπενθυμίζει πως στην πολιτική το τεκμήριο αθωότητας δεν λειτουργεί όπως στα δικαστήρια.

Η διατύπωση είναι ακριβής και αμείλικτη: το να βρεθεί υπουργός στο εδώλιο του Ειδικού Δικαστηρίου αποτελεί στίγμα πολιτικό ανεξαρτήτως της τελικής ετυμηγορίας. Δεν χρειάζεται καταδίκη για να πληγεί η εικόνα μιας κυβέρνησης που έχτισε την αφήγησή της στη χρηστή διακυβέρνηση και στη διαφορά της από το παρελθόν. Η παραπομπή από μόνη της λειτουργεί ως ρήγμα στην αφήγηση αυτή, και κανένα δελτίο Τύπου δεν μπορεί να το γεμίσει.

Το αδιέξοδο Φλωρίδη

Εκεί όμως που η κριτική γίνεται πραγματικά καυστική είναι στη θέση του υπουργού Δικαιοσύνης. Ο Γιώργος Φλωρίδης, που είχε κατηγορήσει ευθέως όσους μιλούσαν για «μπάζωμα» υποθέσεων, βρίσκεται σήμερα σε θέση να διαχειρίζεται πολιτικά μια υπόθεση όπου το ίδιο το Δικαστικό Συμβούλιο αποφάνθηκε ότι έγινε μπάζωμα που δεν έπρεπε να γίνει. Η αντίφαση είναι τόσο ευθεία που δεν χρειάζεται σχολιασμό για να φανεί· αρκεί η παράθεση.

Η θεσμική θέση που διατυπώνεται είναι σαφής: ο υπουργός που αρνήθηκε δημόσια την ύπαρξη μπαζώματος, βλέποντας τώρα τη δικαιοσύνη να τον διαψεύδει επισήμως, δεν μπορεί πλέον να προΐσταται του υπουργείου που εποπτεύει ακριβώς αυτή τη λειτουργία. Δεν πρόκειται για πολιτική ένσταση ρουτίνας· είναι ερώτημα αξιοπιστίας θεσμών.

Το Μαξίμου καλείται τώρα να απαντήσει σε κάτι περισσότερο από μια δυσάρεστη δικαστική εξέλιξη. Καλείται να εξηγήσει πώς ένας υπουργός που διαψεύστηκε δημοσίως από δικαστική απόφαση συνεχίζει να κρατά το χαρτοφυλάκιο που φέρει αυτή ακριβώς την ευθύνη. Η σιωπή, σε τέτοιες περιπτώσεις, δεν είναι ουδετερότητα· είναι επιλογή.