Υπόθεση Μαζωνάκη: Δημοσιογράφος γλίτωσε τελευταία στιγμή από τους γιατρούς – «Συγγνώμη, Γιώργο…»

Μια προσωπική μαρτυρία που προκαλεί αίσθηση κατέθεσε ο δημοσιογράφος Γιώργος Σφακιανάκης σχετικά με την υπόθεση του Γιώργου Μαζωνάκη. Όπως αποκάλυψε σε ανάρτησή του στο Facebook, πριν από λίγο καιρό είχε δεχθεί και ο ίδιος πρόταση να υποβληθεί στη συγκεκριμένη θεραπεία στην κλινική όπου βρέθηκε ο τραγουδιστής. Μάλιστα, όπως περιγράφει, η θεραπεία του παρουσιάστηκε ως μια σχεδόν θαυματουργή λύση για το πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει, με το κόστος να ανέρχεται, σύμφωνα με όσα του είπαν, στις 6.000 ευρώ.

Ο δημοσιογράφος εξηγεί πως τελικά δεν προχώρησε, καθώς η δημοσιογραφική του ιδιότητα και η καχυποψία που τον διακατείχε λειτούργησαν ως «καμπανάκι». Σήμερα, μετά τον θάνατο του Γιώργου Μαζωνάκη, αναρωτιέται τι θα είχε συμβεί αν είχε αποφασίσει διαφορετικά, ενώ εκφράζει τη λύπη του που δεν είχε γνωρίσει νωρίτερα τη σχέση του τραγουδιστή με τους συγκεκριμένους ανθρώπους.

Αναλυτικά όσα έγραψε ο Γιώργος Σφακιανάκης για την υπόθεση Μαζωνάκη

«Τώρα μπορώ να μιλήσω. Δεν ήθελα να το κάνω μέχρι να περάσει η ιερή, για την ταφή, σιωπή. Στην Κρήτη τιμούμε τους νεκρούς μας με τη σιωπή και πόνο. Κι εγώ αυτό ακολούθησα. Με ρώτησαν πολλοί άνθρωποι γιατί κάθομαι μέχρι το πρωί και ασχολούμαι δημοσιογραφικά με την υπόθεση του Μαζωνάκη. Θα σας πω γιατί.

Γιατί, πριν από λίγο καιρό, θα μπορούσα ίσως να βρισκόμουν στη θέση του. Είχα δεχθεί κι εγώ πρόταση να κάνω αυτή τη θεραπεία. Να μπω σε εκείνο το μηχάνημα για ένα δικό μου θέμα υγείας. Μου την περιέγραψαν σχεδόν σαν το απόλυτο θαύμα. Σαν λύτρωση. Σαν κάτι που θα μπορούσε να μου επιστρέψει τη χαρά που, κάποιες φορές, η ασθένεια μου στερεί.

Με βρήκαν σε νοσοκομείο. Κάποιος συνοδός ασθενούς μού μίλησε για τη “σπουδαία γιατρό”. Μου είπε: “Θα σου δώσει πίσω το χαμόγελο”. Και μετά μου είπε την τιμή. “6.000 ευρώ. Αλλά θα λυτρωθείς”. Σχεδόν με εκλιπαρούσε να την επισκεφθώ, “Καρνεάδου 11 Κολωνάκι θα πας εκ μέρους μου….”

Εκείνη τη στιγμή μέσα μου συγκρούστηκαν δύο άνθρωποι. Ο δημοσιογράφος χτύπησε καμπανάκι. “Πάλι κάποιος που υπόσχεται ελπίδα; Απατεώνας θα είναι”, σκέφτηκα. Ο άλλος μου εαυτός, όμως, ο πιο ευαίσθητος, αυτός που δεν φοράει καθημερινά την πανοπλία του δημοσιογράφου, ψιθύριζε κάτι άλλο: “Κι αν αυτή τη φορά σωθείς; Κι αν σταματήσεις να τρέχεις στα νοσοκομεία; Κι αν πάψει το άγχος του να προλάβεις κάθε Παρασκευή τη φαρμακοποιό, την αγαπημένη κυρία Ελένη, για να πάρεις αυτό που χρειάζεσαι όταν ο πόνος του αυτοάνοσου επιστρέφει;”

Τελικά, ο πονηρός δημοσιογραφικός μου εαυτός επικράτησε. Με κράτησε μακριά (30 χρόνια ενεργός δημοσιογράφος έχω ζήσειειειει….). Και σήμερα καταλαβαίνω πόσο σημαντικό ήταν εκείνο το καμπανάκι. Μακάρι να είχα συναντήσει τον Γιώργο Μαζωνάκη πριν πάει εκεί. Ίσως να του έλεγα μόνο μία φράση: “Γιώργο, περίμενε. Ψάξ’ το λίγο ακόμη”.

Και ίσως ο δημοσιογράφος μέσα μου να μην άφηνε κανέναν από τους δύο Γιώργηδες, ούτε τον δημοσιογράφο ούτε τον άνθρωπο να σωπάσει μπροστά στην “ελπίδα”. Συγγνώμη, Γιώργο. Δεν ήξερα την επαφή σου με αυτούς.

Αυτή είναι η δική μου εμπειρία. Η δική μου αλήθεια. Και σήμερα την καταθέτω όχι για να δείξω ότι ήξερα. Αλλά γιατί, για πρώτη φορά, σκέφτομαι πόσο κοντά μπορεί να βρεθεί ένας άνθρωπος σε μια επιλογή που τότε μοιάζει με ελπίδα. Κι αυτό δεν μπορώ να το ξεχάσω. Συγγνώμη δεν ήξερα. Καλό ταξίδι Γιώργο μου!»