Τάσος Δούσης: «Κάνουν οι γονείς τα παιδιά τους κτήνη;» – κριτική για τη μόδα που καταστρέφει τη νέα γενιά

Μια μακροσκελή ανάρτηση έκανε ο δημοσιογράφος και εκδότης Τάσος Δούσης, με αφορμή δύο περιστατικά που σημειώθηκαν κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού. Μέσα από το κείμενό του στην επίσημη σελίδα του στο Facebook, άνοιξε μια μεγάλη συζήτηση γύρω από τη σύγχρονη γονεϊκότητα, την έλλειψη ορίων στα παιδιά και την ολοένα αυξανόμενη απουσία σεβασμού προς τον δημόσιο αλλά και τον ιδιωτικό χώρο.

Το ελληνικό καλοκαίρι θα έπρεπε να είναι ταυτισμένο με την ξεγνοιασιά, την ηρεμία και την αρμονική συνύπαρξη. Ωστόσο, τα όσα βλέπει να συμβαίνουν καθημερινά σε παραλίες, νησιά και τουριστικούς προορισμούς δείχνουν πως ένα σοβαρό κοινωνικό πρόβλημα μεγαλώνει χρόνο με τον χρόνο.

Το πρώτο περιστατικό συνέβη στις 5 Αυγούστου σε πολυσύχναστη παραλία ελληνικού νησιού. Λίγο μετά τις 20:30, τέσσερις έφηβοι έπαιζαν ρακέτες ανάμεσα στον κόσμο, ενώ ένας από αυτούς προσπαθούσε να εντυπωσιάσει μια κοπέλα χτυπώντας με δύναμη το μπαλάκι προς την κατεύθυνσή της. Λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, όμως, η μπάλα έφυγε εκτός πορείας και χτύπησε με μεγάλη δύναμη στον λαιμό μια ηλικιωμένη γυναίκα, η οποία κρατούσε στην αγκαλιά της το μικρό εγγονάκι της. Η γυναίκα λύγισε από τον πόνο, αναγκάστηκε να αφήσει το παιδί στην άμμο για να κρατήσει τον λαιμό της, την ώρα που ο νεαρός αντί να ζητήσει συγγνώμη ξέσπασε σε γέλια. Μοναδική εξαίρεση αποτέλεσε ένα άλλο παιδί της παρέας, το οποίο, παρότι δεν είχε καμία ευθύνη, έσπευσε αμέσως να ζητήσει συγγνώμη. Οι γονείς παρακολουθούσαν αμέτοχοι, χωρίς να κάνουν ούτε την παραμικρή παρατήρηση, ενώ το παιχνίδι συνεχίστηκε σαν να μην είχε συμβεί απολύτως τίποτα.

Το δεύτερο περιστατικό εκτυλίχθηκε στον Πλατύ Γιαλό της Σίφνου. Μια παρέα οκτώ παιδιών, αφού ολοκλήρωσε το γεύμα της σε εστιατόριο της περιοχής, εισέβαλε σε ιδιωτικό χώρο ξενοδοχείου, χρησιμοποιώντας το γκαζόν, τις ξαπλώστρες και τις εγκαταστάσεις σαν να επρόκειτο για παιδική χαρά. Φωνές, τρεξίματα και συνεχείς ενοχλήσεις προς τους πελάτες του ξενοδοχείου συνέθεσαν την εικόνα, ενώ –όπως σημειώνει– οι γονείς βρίσκονταν λίγα μέτρα πιο πέρα, παρακολουθώντας χωρίς να παρεμβαίνουν, παρότι η δημόσια παραλία απείχε μόλις λίγα βήματα. Η κατάσταση έληξε μόνο όταν ένας αγανακτισμένος ένοικος ζήτησε από τα παιδιά να αποχωρήσουν, χωρίς, ωστόσο, να υπάρξει ούτε τότε μια συγγνώμη από τους γονείς.

Με αφορμή τα δύο αυτά περιστατικά, ο Τάσος Δούσης εκφράζει την ανησυχία του για αυτό που χαρακτηρίζει ως αποτέλεσμα του «επιτρεπτικού τύπου ανατροφής». Όπως αναφέρει, πρόκειται για μια λανθασμένη φιλοσοφία που καλλιεργεί την αντίληψη ότι τα παιδιά μπορούν να κάνουν ό,τι θέλουν χωρίς συνέπειες, χωρίς όρια και χωρίς σεβασμό προς τους γύρω τους.

Η ανάρτηση του Τάσου Δούση

Τα σημάδια πως κάνετε τα παιδιά σας κάφρους…
❤️Είναι 20:30 σε μια παραλία ενός υπέροχου νησιού 5 Αυγούστου. Η παραλία ακόμα με κόσμο. 4 νεαρά παιδιά έως 15 ετών παίζουν ρακέτες. Ενας τσογλαναράς έχει βάλει στόχο την κοπελίτσα απέναντι και τις κάνει κόρτε με «δυνατές ρακετιές» κόρτε ενός ηλίθιου.
❤️Ελα που μια μπάλα ξεφεύγει και πετυχαίνει με απίστευτη δύναμη μια ηλικιωμένη γυναίκα στον λαιμό. Στα χέρια της κρατούσε το εγγονάκι της.
❤️Φυσικά η γυναίκα γονατίζει από τον πόνο και αφήνει το μωρό από τα χέρια της στην άμμο ,για να πιάσει το λαιμό της. Το καθήκι που έριξε την μπάλα αρχίζει να γελά βλέποντας το θέαμα της γυναίκας.
🆘Ευτυχώς ένα αγόρι από την παρέα ,που δεν είχε την ευθύνη ,πηγαίνει να ζητήσει συγνώμη. Οι γονείς του κάφρου ΟΧΙ μόνο δεν ζητάνε συγνώμη αλλά δεν επιπλήτουν καν τον κανακάρι τους. Το παιχνίδι με τις ρακέτες συνεχίζεται κανονικά με λιγότερη ένταση.
🆘Σκηνή δεύτερη πάλι στον Πλατύ Γιαλό της Σίφνου. Οικογένειες όλες μαζί τρώνε σε γνωστό εστιατόριο. Τα παιδιά, 8 κοριτσάκια στο σύνολο,προφανώς αφού ολοκλήρωσαν το φαγητό τους, εισβάλουν κυριολεκτικά σε διπλανό ξενοδοχείο. Καταλαμβάνουν ιδιωτικό χώρο με ξαπλώστρες και γρασίδι και αρχίζουν και τρέχουν και να παίζουν μέσα στο ξενοδοχείο.
🆘Οι γονείς εναλλάξ επιτηρούν τα κοριτσάκια ,χωρίς όμως να μετρούν και να υπολογίζουν πως είναι σε ιδιωτικό χώρο και ενοχλούν τους πελάτες του ξενοδοχείου. Για τουλάχιστον μία ώρα συνεχίζεται ο πόλεμος με φωνές ,τσιρίδες ,κυνηγητό που να σημειώσουμε πως η παραλία και ο δημόσιος πεζόδρομος είναι στα 5 μέτρα ακριβώς από την είσοδο του εστιατορίου. Η πολιορκίας λήγει με την παρέμβαση ενός ενοίκου που ζητά να εκκενωθεί ο χώρος και τα παιδιά να βρουν άλλο σημείο για παιδική χαρά.
🤡Φυσικά κανένας γονιός δεν αισθάνθηκε την ανάγκη να ζητήσει ένα τυπικό συγνώμη για την ενόχληση.
🙏Ερώτημα. Για τα δύο περιστατικά φταίνε τα παιδιά; Σίγουρα τα συμπαθέστατα κοριτσάκια όχι. Στην παρέα του Μπόργκ ,ναι υπήρξε ο κάφρος αλλά θα ήταν έτσι αν είχε μάθει από το σπίτι του τρόπους;
🆘Το αγοράκι που δεν έφταιγε γιατί να ζητήσει συγνώμη από την κυρία που έφαγε το μπαλάκι; Γιατί έχει τέτοια παιδεία από το σπίτι του.
❤️Κάνουν λοιπόν οι γονείς τα παιδιά κάφρους; Αναίσθητους; Κτήνη; Απάντηση ΝΑΙ και μάλιστα με τεράστια επιτυχία.
❤️Πως το καταφέρνουν; Με τον ΕΠΙΤΡΕΠΤΙΚΟ ΤΥΠΟ ΑΝΑΤΡΟΦΗΣ. Είναι μια μόδα, ηλίθια Αμερικάνικη,που λέει πως στην ανατροφή ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΟΥΝ ΟΡΙΑ,ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΕΒΑΣΜΟΣ ΣΤΟΥΣ ΑΛΛΟΥΣ,ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΕΝΤΡΟ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ.
🆘Η φιλοσοφία είναι πως οι επιθυμίες του παιδιού υπερέχουν ΟΛΩΝ των κανόνων.
Θέλεις πουλάκι μου να κάνεις την παραλία ΠΟΥΤ@@@; Να τα κάνεις!
Τρέχα ,πέτα άμμο,πέτα πέτρες,πήγαινε στην διπλανή ομπρέλα,πήγαινε στο ξένο σπίτι,αρκεί εσύ να περνάς καλά και να μην έχεις άγχος για τίποτα.

🆘Η ενσυναίσθηση πως μπορεί με το μπαλάκι να χτυπήσω ή να ενοχλήσω έναν άλλον άνθρωπο πάει περίπατο. Οι γονείς βλακωδώς θεωρούν πως η ελλείψη ενσυναίσθησης θα σταματήσει στους ξένους! Αμ δε…
Όταν διδάσκεις στο παιδί πως μπορεί να κάνει ότι γουστάρει χωρίς όρια αυτό θα σου χτυπήσει και σε εσένα την πόρτα. «Γιατι έριξες χαστούκι στην κοπέλα;» «Γιατί μου είπε να τα χαλάσουμε…»
«Γιατί έκλεψες το ποδήλατο…» «Γιατί εσύ δεν μου πήρες…»
«Γιατί πούλαγες μαύρο στο σχολείο;» «Γιατί θέλω τα χρήματα για αυτοκίνητο…»
🆘Ο κανόνας σε ένα κανονικό παιδί είναι απλός και απόλυτα κοινωνικός. Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΣΟΥ ΣΤΑΜΑΤΑ ,ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΞΕΚΙΝΑΕΙ Η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ ΤΟΥ ΑΛΛΟΥ…
Δεν μπορείς να μαθαίνεις στο παιδί σου πως ΟΛΟΙ ΤΟΥ ΧΡΩΣΤΑΜΕ και αυτό ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΕΙ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑΝ.
Οταν το παιδί δεν έχει όρια γίνεται ένα αγρίμι χωρίς κοινωνικούς κανόνες και έτσι του αφαιρείς το δικαίωμα της ώριμης σκέψης. (Μπορώ να το κάνω ή δεν μπορώ να το κάνω)
🆘Οταν αυτό δεν υπάρχει μπορεί το παιδί να έχει περιπέτειες από απλές ως σύνθετες.
Σας υπογράφω πως αυτά τα παιδιά στο μέλλον θα έχουν προβλήματα σχεδόν στα πάντα.
Στο σχολείο ,στο στρατό,στις φιλίες, στις σχέσεις στην οικογένεια…
❤️Όταν ξαφνικά ένα παιδί καταλαβαίνει πως ο κόσμος δεν του ανήκει γίνεται παραβατικός και βίαιος. Ξεκινάει στο σχολείο και συνεχίζει στο σπίτι….
🆘 Είναι μαθηματικά σίγουρο ,πως το παιδί που χτύπησε την κυρία με το μπαλάκι και αντί να ζητήσει συγνώμη άρχισε να γελά, θα έχει κακό τέλος στην ζωή του. ❤️Αντίθετα ο νεαρός που χωρίς να φταίει ζήτησε συγνώμη έχει περισσότερα εφόδια να γίνει ένας καλός άνθρωπος.
Η απουσία ορίων δεν μπορεί να βαφτίζεται ελευθερία. Αυτό οδηγεί τα παιδιά σε περιπέτειες και καφρίλες.