Μάρω Κοντού: «Έχω καταλάβει ότι είμαι περαστική» – Όσα είπε για τον θάνατο στην τελευταία συνέντευξη

Μεγάλη θλίψη και πένθος προκάλεσε ο χαμός της Μάρως Κοντού η οποία έφυγε από τη ζωή σήμερα, Τετάρτη 15 Ιουλίου, με την σπουδαία ηθοποιό να αφήνει την τελευταία της πνοή σε ηλικία 92 ετών. Αξίζει να σημειώσουμε ότι η αγαπημένη καλλιτέχνιδα πριν από λίγες ημέρες είχε λάβει εξιτήριο από το νοσοκομείο Αττικόν όπου νοσηλευόταν για 15 ημέρες μετά από προβλήματα που αντιμετώπιζε με την υγεία της, ενώ, σύμφωνα με τις νεότερες πληροφορίες, εδώ και λίγες ημέρες νοσηλευόταν στον Άγιο Σάββα καθώς είχε διαγνωστεί με καρκίνο στον πνεύμονα –δείτε εδώ το επίσημο ιατρικό ανακοινωθέν.

Η Μάρω Κοντού, αποτελεί μία από τις πιο εμβληματικές και γοητευτικές πρωταγωνίστριες της «χρυσής εποχής» του ελληνικού κινηματογράφου. Με την αρχοντική της εμφάνιση, το αστείρευτο ταλέντο και το σπάνιο ήθος της, κατάφερε να γράψει τη δική της ιστορία στη μεγάλη οθόνη και το θέατρο, κερδίζοντας την αγάπη και τον σεβασμό πολλών γενεών. Η απώλειά της προκαλεί ανείπωτο πένθος και μεγάλη θλίψη τόσο στους οικείους της όσο και στον καλλιτεχνικό χώρο, ενώ αφήνει πίσω της μία μεγάλη παρακαταθήκη στην πολιτισμική ταυτότητα της χώρας μας.

Όσα είχε πει η Μάρω Κοντού στη τελευταία της συνέντευξη

Η τελευταία τηλεοπτική εμφάνιση της Μάρως Κοντού ήταν στην εκπομπή «Πάμε μία βόλτα;» στην οποία η σπουδαία ηθοποιός άνοιξε την καρδιά της στην Νίκη Λυμπεράκη. Η αείμνηστη ηθοποιός μεταξύ άλλων μίλησε για την πορεία της, για τον έρωτα στη ζωή της. Ειδικότερα, η Μάρω Κοντού εξομολογήθηκε αρχικά πως «το ταξίδι με την τέχνη ξεκίνησε όταν ήμουν 14 ετών, σε έναν χρόνο περίπου, πήρα 11 πόντους και άρχισα να σκύβω και να ντρέπομαι. Χέρια, πόδια μου φαίνονταν μεγάλα, μακριά και η μαμά μου αποφάσισε να με στείλει σε μια σχολή χορού για να ασκηθώ και να φτιάξω το κορμί μου. Εκεί έγινε η μεγάλη αγάπη με τον χορό».

Η ίδια περιέγραψε τις δυσκολίες που συνάντησε όταν διεκδίκησε την ανεξαρτησία της μέσα από την τέχνη. «Τελείωσα τη σχολή, μου έδωσαν μια υποτροφία για το εξωτερικό και όταν το άκουσε αυτό η μαμά μου, μου είπε “ποιο εξωτερικό; Τελειώνεις το Γυμνάσιο, τελειώνεις τη σχολή και πας να δουλέψεις όπως δουλεύω εγώ και η αδελφή σου”. Τυχαία πάλι, ευτυχώς, ζητούσε ο Ροντήρης κοπέλες για τον Χορό του Εθνικού Θεάτρου και πήγα έδωσα και εγώ εξετάσεις. Κράτησαν τις 20 από τις 60, ήμουν και εγώ μέσα».

Ωστόσο, η μεγαλύτερη συναισθηματική φόρτιση ήρθε από ένα πρόσωπο που η ίδια αγαπούσε ιδιαίτερα, καθώς η επιλογή της να γίνει ηθοποιός δεν ήταν αποδεκτή από όλους τους οικείους της. «Η μαμά δεν είχε τόσο μεγάλη αντίρρηση, όσο η γιαγιά μου. Είπε ότι είμαι ένα πουτ…κι, γύρισε την πλάτη της και πήγε και κλείστηκε στο δωμάτιό της. Αυτό εγώ το ‘φερνα μαζί μου, βέβαια, πολλά χρόνια».

Στην συνέχεια, μίλησε για τον έρωτα στη ζωή της, λέγοντας χαρακτηριστικά: «Ο έρωτας είναι ωραία πράγμα. Τον έχω ευχαριστηθεί, έχω κλάψει, έχω γελάσει, έχω περάσει ωραία, έχουν κλάψει, έχω κυνηγήσει και με έχουν κυνηγήσει. Δεν νομίζω ότι ερωτευόμαστε πολλές φορές στη ζωή μας. Κι αν ερωτευτείς 2, άντε 3, δεν είναι ίδιο πράγμα, είναι άλλο το νεανικό. Το νεανικό είναι τυφλό, ερωτεύεσαι γιατί το έχεις ανάγκη, άλλος έρωτας είναι στη μέση ηλικία. Ο τελευταίος έρωτάς μου ήταν 67 ετών. Από τότε δεν έχω ερωτευτεί ξανά και ούτε θέλω. Τα έχω ζήσει όλα. Και δυο γάμους. Πάρα πολλά έχω ζήσει» αποκάλυψε η Μάρω Κοντού.

Αναφερόμενη στη γνωριμία με τον σύζυγό της, εξομολογήθηκε: «Το ίδιο βράδυ που έγινε με τον ατύχημα με τον Μινωτή στην Επίδαυρο γνώρισα τον μελλοντικό μου σύζυγο. Ήρθε να με ρωτήσει τι είχα πάθει και του λέω “δεν σας γνωρίζω για να σας απαντήσω” και έφυγα. Μετά έρχεται μετά από λίγο με τον Ντίνο Δημόπουλο και μου λέει να σας συστήσω με τον κύριο Αριστείδη Καρύδη Φουκς. Συνάδελφος λέει, κάνουμε ταινία μαζί, θέλει να σας γνωρίσει. Λέω “χαίρω πολύ” και έφυγα. Έτσι ξεκίνησε το φλερτ. Γι’ αυτό λέω ότι εκείνη την ημέρα έγιναν δύο ατυχήματα».

Μιλώντας για τον θάνατο, με απόλυτη ειλικρίνεια εξομολογήθηκε τότε: «Αν έγραφα ένα βιβλίο ο τίτλος θα έγραφε “Μάρω Κοντού: Περαστική”. Αυτό το έγραφα και μετά τα 50 στα αυτόγραφα. Έχω συνειδητοποιήσει ότι είμαι περαστική γι’ αυτό και έχω αποβάλλει πολλά πράγματα. Φιλοδοξίες, τα μεγάλα όνειρα, τα μεγάλα σχέδια, όχι. Το σήμερα και άντε το άλλο ποδαράκι στο αύριο. Μιλάμε για τα 91 τώρα, είναι χαράς ευαγγέλιο, νιώθω ελεύθερη από όλα και από όλους. Δεν τα συνειδητοποιώ τα 91, λες ότι είσαι 91 άλλα νιώθεις 60, 65, μερικές φορές και 40. Η ζωή είναι πολύ ωραία σε όλες τις ηλικίες. Η πιο ωραία ηλικία είναι όταν νιώθεις ελεύθερη από τα λίγα, τα μικρά, τα κακά».