13 χρόνια από την επίθεση στη Μυρτώ: «Σαν σήμερα ένα τέρας έλιωσε το κεφάλι του παιδιού μου», γράφει η μαμά της

Δεκατρία χρόνια πέρασαν από εκείνο το καλοκαίρι που μια αθώα βόλτα στην Πάρο μετατράπηκε σε εφιάλτη – όχι μόνο για τη Μυρτώ και την οικογένειά της, αλλά για ολόκληρη την ελληνική κοινωνία. Η φρικτή επίθεση που δέχτηκε το 15χρονο τότε κορίτσι σημάδεψε ανεξίτηλα τις ζωές όλων όσοι την έζησαν και την έμαθαν.

Σήμερα, η μητέρα της, με λόγια σπαρακτικά, θυμίζει σε όλους πως πίσω από τις ημερομηνίες και τα πρωτοσέλιδα υπάρχει ένας ατέλειωτος αγώνας – ένας καθημερινός πόνος που δεν ξεθωριάζει με τον χρόνο. Η φωνή της δεν είναι μόνο μια κραυγή πόνου· είναι και μια υπενθύμιση ότι η Μυρτώ υπάρχει, παλεύει, και αξίζει να ακουστεί.

Η ανατριχιαστική ανάρτηση της μητέρας της Μυρτούς

«13 χρόνια από τότε….

2012-2025

Σήμερα ξύπνησα με βαρειά διάθεση. Απο χθες σκεπτόμουν ότι αύριο είναι η μερα που σταμάτησε η ψυχή μου να ζει…να νοιωθει να χαίρετε και να ελπίζει. Πριν λίγο δέχθηκα ένα τηλεφώνημα από μακριά. Δεν έχει σημασία ποιος. Δεν έχει σημασία το ονοματεπώνυμο. Μπορεί να ήταν ένας επώνυμος ή ένας ανώνυμος. Σημασία έχει ότι κάποιος άλλος ανθρωπος εκτός από εμένα θυμήθηκε ότι σαν σήμερα ένα τέρας έλιωσε το κεφάλι του παιδιού μου και το έκανε τετραπληγικό ανίκανο να μιλήσει και να περπατήσει….το καταδίκασε σε μια ζωή σε αναπηρικό αμαξίδιο χωρίς να μπορεί να εκφράσει ούτε καν την λύπη του.

Και εγώ ένας απλός θεατής της δυστυχίας του, χωρίς να μπορώ να την ανατρέψω. Και μετά ακούς δώστε μια δεύτερη ευκαιρία… συγχώρεση ίσως…πως; με τι δύναμη; με τι κουράγιο; Ποιος το είπε το έζησε και το έκανε; Ας μου πει κάποιος που βρέθηκε στην θέση μου. Οχι που το ξεπέρασε, που το ζει και θα συνεχίσει να το ζει κάθε μερα στην ζωή του στην καθημερινότητά του 24 ώρες το 24ωρο, ότι το έκανε.. ότι τα κατάφερε… και έπαψε να πονά…

Θεέ μου ας μην ξημέρωνε εκείνη ημέρα 22 Ιουλίου 2012

Κοιτάω τα μάτια σου κοιτάω το πρόσωπο σου και προσπαθώ να ρουφήξω δύναμη κουράγιο ελπίδα γιατί μόνο εσύ είσαι η πηγή για όλα αυτά. Η κάθε ανάσα σου είναι που αναβλύζει όλα αυτά.

Και η ζωή συνεχίζεται….», έγραψε χαρακτηριστικά

Η ανάρτηση του Θάνου Πλεύρη

«Σήμερα συμπληρώνονται 13 χρόνια που ένας εγκληματίας λαθρομετανάστης κακοποίησε τη Μυρτώ στην Πάρο. Σήμερα δε θα ακούσετε τις φωνές των επαγγελματιών ανθρωπιστών ή μάλλον ίσως ενοχληθούν που χαρακτηρίζω τον εγκληματία λαθρομετανάστη. Είμαστε με τη Μυρτώ. Η πολιτική μας βασίζεται στην προστασία των πολιτών μας και της Πατρίδας μας»

Οι αναρτήσεις στα social

Ήταν 22 Ιουλίου του 2012 όταν η 15χρονη τότε Μυρτώ βρίσκονταν στην Πάρο με την οικογένειά της για διακοπές και την ημέρα εκείνη όλοι μαζί είχαν επισκεφθεί την παραλία «Χρυσή Ακτή». Η ανήλικη κατευθύνθηκε στα βράχια, ελάχιστα μέτρα από εκεί που βρισκόταν η μητέρα της. Στα αυτιά της φορούσε ακουστικά και άκουγε μουσική από το κινητό της τηλέφωνο. Έτσι δεν αντιλήφθηκε την παρουσία κάποιου άλλου ατόμου κοντά της.

Επρόκειτο για τον Πακιστανό Αχμέτ Βακάς, ο οποίος την πλησίασε και αφού της άρπαξε το κινητό της, την βίασε. Μετά προσπάθησε να την σκοτώσει χτυπώντας το κεφάλι της στα βράχια. Στη συνέχεια, πήρε την ίδια πέτρα και άρχισε να χτυπά την κοπέλα πιο δυνατά. Η Μυρτώ βρέθηκε λίγο αργότερα ημίγυμνη και σε κωματώδη κατάσταση. Η ζωή της, παρά τις προσπάθειες των γιατρών, είχε καταστραφεί. Λόγω των βαρύτατων κακώσεων που υπέστη σε εγκέφαλο και πνεύμονες, η κοπέλα μέχρι σήμερα παραμένει σε αφασία, χωρίς να μπορεί να επικοινωνήσει με το περιβάλλον της ενώ έχει υποστεί πλήρη κινητική παράλυση στα κάτω άκρα.

Ο δράστης της επίθεσης συνελήφθη λίγες ημέρες μετά το φρικτό έγκλημά του, στη Νέα Χαλκηδόνα και ενώ είχε εγκαταλείψει την Πάρο, προφασιζόμενος ασθένεια δικού του ανθρώπου. Είχε μάλιστα προσπαθήσει να ενταχθεί σε πρόγραμμα επαναπατρισμού. Το 2017 το Μικτό Ορκωτό Εφετείο, όπως και το πρωτόδικο δικαστήριο, επέβαλλε στον Βακάς ισόβια και επιπλέον κάθειρξη 25 ετών.

Ο ίδιος στην απολογία του είχε ομολογήσει τα αποτρόπαια εγκλήματά του, λέγοντας τα εξής: «Περπατώντας πάνω στον δρόμο, είδα να κάθεται στον βράχο μια κοπέλα περίπου 17 χρονών. Με το δεξί μου χέρι τη γύρισα ανάσκελα, πήρα με τα δυο μου χέρια την πέτρα και της την έριξα πάνω από το αριστερό της μάτι… Όπως υπολόγισα η πέτρα πρέπει να ήταν περίπου 5 κιλά. Είδα να τρέχει αίμα, αλλά η κοπέλα ήταν ακόμη ζωντανή. Την πλησίασα για να της πάρω το κινητό. Αντιστάθηκε… Δεν ξέρω τι με έπιασε… Άρχισα να τη χτυπώ στα βράχια με δύναμη. Όταν σταμάτησε να αντιστέκεται, ασέλγησα πάνω της…»