Ελένη Προκοπίου: Πέθανε σε ηλικία 87 ετών η ηθοποιός του παλιού ελληνικού κινηματογράφου

Η Ελένη Προκοπίου, ηθοποιός που έγινε αγαπητή από τις εμφανίσεις της σε ταινίες του παλιού ελληνικού κινηματογράφου, πέθανε σε ηλικία 87 ετών. Η είδηση έγινε γνωστή το βράδυ της Κυριακής (27/9/26).

Η Ελένη Προκοπίου πρωτοεμφανίστηκε στον κινηματογράφο το 1960 και έως το 1972 συμμετείχε συνολικά σε 23 ταινίες. Σε αρκετές βρέθηκε σε πρωταγωνιστικούς ρόλους, ιδίως σε έργα που περιλάμβαναν χορό, καθώς ήταν χορεύτρια και σε ορισμένες παραγωγές επιμελήθηκε η ίδια τις χορογραφίες της.

Τον θάνατό της γνωστοποίησε μέσω ανάρτησης η ηθοποιός Μέλπω Κωστή…

Η FinosFilm αναφέρει χαρακτηριστικά στη σελίδα της πως η Ελένη Προκοπίου ξεχώρισε με το μεγάλο χορευτικό ταλέντο, τις αυθόρμητες υποκριτικές ικανότητες και την εξωτική ομορφιά της, αφήνοντας το αποτύπωμά της παρά την απόφασή της να απομακρυνθεί σχετικά νωρίς από τον καλλιτεχνικό χώρο.

Η εκπαίδευση και τα πρώτα βήματα της Ελένης Προκοπίου

Άρχισε μαθήματα χορού σε ηλικία έξι ετών στη Σχολή Χορού της Λουκίας Σακελλαρίου – Κωτσοπούλου, μαζί με τη Μάρθα Καραγιάννη. Η δασκάλα είχε δημιουργήσει τη δική της σχολή στο Ωδείο Αθηνών. Οι δύο τους, ακόμη παιδιά, πήραν μέρος σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής και αποφοίτησαν στα τέλη περίπου της δεκαετίας του ’50.

Στο θέατρο και στον κινηματογράφο σχημάτισε χορευτικό δίδυμο με τον Βαγγέλη Σειληνό.

Το συγκεκριμένο ντουέτο εμφανιζόταν, από το 1960 έως το 1965, στα χορευτικά των περισσότερων επιθεωρησιακών θεάτρων της Αθήνας.

Υπήρξε ακόμη κινηματογραφικό ταίρι του Γιώργου Πάντζα, με τον οποίο συμπρωταγωνίστησε σε πέντε ταινίες.

Οι κινηματογραφικοί ρόλοι της Ελένης Προκοπίου

Η παρουσία της κάλυψε όλα τα κινηματογραφικά είδη: μιούζικαλ, κωμωδίες και δράματα. Στην αρχή της επαγγελματικής της πορείας εμφανιζόταν αποκλειστικά ως χορεύτρια, τόσο στο θέατρο όσο και στη μεγάλη οθόνη.

Αρχικά συμμετείχε στις «Μικρές Αφροδίτες» (1963) του Νίκου Κούνδουρου, ταινία με διεθνή επιτυχία. Ακολούθησε «Ο εμίρης και ο κακομοίρης» (1964), όπου ενσάρκωσε τη Γκιουλινάρ, μια πανέμορφη ανατολίτισσα πριγκίπισσα ενός εμιράτου. Έπειτα ήρθαν «Το πρόσωπο της ημέρας» (1965) και «Ραντεβού στον αέρα» (1965), στο οποίο συνδύασε τον ρόλο της χορεύτριας με εκείνον της ηθοποιού, μπαίνοντας έτσι στην οικογένεια της Φίνος Φιλμ. Ακολούθησε το «Και οι…14 ήταν υπέροχοι».

Το 1966 ανέλαβε πρωταγωνιστικούς ρόλους σε πέντε ταινίες: «Παράνομοι πόθοι» (Φίνος Φιλμ), «Το συρτάκι της αμαρτίας», «Πέντε χιλιάδες ψέματα» (Φίνος Φιλμ), «Οι κυρίες της αυλής» και «Αγάπη που δεν σβήνει ο χρόνος» (1966).

Στα χρόνια που ακολούθησαν πρωταγωνίστησε σε παραγωγές μικρότερου προϋπολογισμού, όπου συμμετείχαν, μεταξύ άλλων, ο Νίκος Σταυρίδης, ο Τάσος Γιαννόπουλος, ο Φραγκίσκος Μανέλλης, η Τζένη Ρουσσέα, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος, ο Αλέκος Τζανετάκος, ο Νίκος Δαδινόπουλος, ο Νίκος Ρίζος και ο Σωτήρης Μουστάκας.

Η θεατρική πορεία και η αποχώρηση από την τέχνη

Παράλληλα, διατηρούσε σταθερή παρουσία στο θέατρο όλα αυτά τα χρόνια. Πάτησε για πρώτη φορά το θεατρικό σανίδι ως χορεύτρια σε ηλικία 14 ετών, στο θέατρο «Ολύμπια» Πειραιώς, ως παρτενέρ του γνωστού χορευτή της εποχής Δημήτρη Ιβάνωφ.

Στις αρχές της δεκαετίας του ’70, μετά τον γάμο της με τον επιχειρηματία επίπλων Αντώνη Συρίγο, αποσύρθηκε οριστικά από τα καλλιτεχνικά δρώμενα. Είχαν γνωριστεί κατά τη διάρκεια γυρισμάτων ταινιών και από τον γάμο τους απέκτησε μία κόρη, την Ειρήνη.