VIRAL

Έσσεξ: Μια φάλαινα βύθισε το πλοίο

Οι είκοσι ναυτικοί εγκατέλειψαν το πλοίο στον Ειρηνικό με τρεις βάρκες, χωρίς οργανωμένη διάσωση, και βρέθηκαν αντιμέτωποι με μήνες πείνας και δίψας

Στις 20 Νοεμβρίου 1820, καταμεσής του Ειρηνικού Ωκεανού, ένας τεράστιος φυσητήρας χτύπησε δύο φορές το αμερικανικό φαλαινοθηρικό «Έσσεξ» και το διέλυσε, σε ένα περιστατικό που οι ναυτικοί του δύσκολα θα μπορούσαν να φανταστούν.

Είκοσι άνδρες βρέθηκαν ξαφνικά σε τρεις μικρές βάρκες, χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τις ακτές της Νότιας Αμερικής. Η επίθεση, όμως, ήταν μόνο η αρχή. Έσσεξ: Μια φάλαινα βύθισε το πλοίο

Η καταστροφή ακολουθήθηκε από μήνες ακραίας πείνας, δίψας και απελπισίας. Οι συνθήκες έφτασαν τους ναυαγούς στον κανιβαλισμό, αλλά και σε μια ανατριχιαστική κλήρωση για να οριστεί ποιος θα έχανε τη ζωή του, προκειμένου να επιβιώσουν οι άλλοι.

Το ταξίδι του «Έσσεξ» για το πολύτιμο λάδι

Με κυβερνήτη τον Τζορτζ Πόλαρντ και υποπλοίαρχο τον Όουεν Τσέις, το «Έσσεξ» απέπλευσε από το Ναντάκετ της Μασαχουσέτης στις 12 Αυγούστου 1819.

Το πλοίο κατευθυνόταν στις φαλαινοθηρικές ζώνες του Ειρηνικού. Η αποστολή του αναμενόταν να κρατήσει περίπου δυόμισι χρόνια.

Στις αρχές του 19ου αιώνα, το φαλαινόλαδο είχε μεγάλη εμπορική αξία, καθώς χρησίμευε στον φωτισμό και σε διάφορες άλλες ανάγκες.

Η εξασφάλιση αυτών των κερδών, όμως, προϋπέθετε μια δουλειά ιδιαίτερα επικίνδυνη.

Με ανοιχτές βάρκες που κινούνταν με κουπιά, οι ναυτικοί έφταναν κοντά στις φάλαινες και τις χτυπούσαν με καμάκια.

Ένα μόνο χτύπημα από την ουρά του ζώου αρκούσε για να συντρίψει τη βάρκα και να πετάξει τους άνδρες στο νερό.

Το ίδιο το φαλαινοθηρικό λειτουργούσε ως βάση, χώρος επεξεργασίας και μοναδικό καταφύγιο. Έσσεξ: Μια φάλαινα βύθισε το πλοίο

Καθώς το «Έσσεξ» άφηνε πίσω του τις ακτές για να βρει πιο πλούσιες περιοχές κυνηγιού, οι συνέπειες μιας πιθανής καταστροφής γίνονταν πολύ σοβαρότερες. Δεν υπήρχε ούτε δυνατότητα αποστολής σήματος κινδύνου ούτε οργανωμένη υπηρεσία διάσωσης.

Τα δύο χτυπήματα του φυσητήρα στο «Έσσεξ»

Το πρωινό της 20ής Νοεμβρίου, οι ναυτικοί είδαν φάλαινες και κατέβασαν τις βάρκες τους στη θάλασσα.

Κατά την καταδίωξη, η βάρκα στην οποία επέβαινε ο Τσέις χτυπήθηκε από την ουρά μιας φάλαινας και υπέστη ζημιές.

Ο Τσέις γύρισε στο «Έσσεξ» για να επισκευάσει τη βάρκα του, την ώρα που ο Πόλαρντ και μέλη του πληρώματος συνέχιζαν το κυνήγι. Τότε, κοντά στο πλοίο, εμφανίστηκε ένας φυσητήρας εξαιρετικά μεγάλου μεγέθους.

Όπως κατέθεσε ο Τσέις, η φάλαινα πλησίασε το σκαρί και το χτύπησε με το κεφάλι της. Η πρόσκρουση ήταν τόσο δυνατή, ώστε οι ναυτικοί λίγο έλειψε να βρεθούν στο κατάστρωμα.

Την ώρα που το πλήρωμα επιχειρούσε να θέσει σε λειτουργία τις αντλίες, ο φυσητήρας απομακρύνθηκε. Ύστερα, επέστρεψε κινούμενος ακόμη πιο γρήγορα.

Με τη δεύτερη πρόσκρουση, η πλώρη άνοιξε και το νερό άρχισε να μπαίνει ανεξέλεγκτα στο πλοίο.

Για τους ναυτικούς, οι κινήσεις του φυσητήρα έμοιαζαν με οργισμένη επίθεση. Η ερμηνεία αυτή, ωστόσο, είναι ανθρώπινη, καθώς το πραγματικό κίνητρο πίσω από το συμβάν δεν είναι δυνατό να εξακριβωθεί.

Το «Έσσεξ» ήταν πλέον χαμένο. Με την επιστροφή του, ο Πόλαρντ αντίκρισε το μοναδικό καταφύγιο του πληρώματος μισοβυθισμένο, ενώ οι άνδρες προσπαθούσαν να διασώσουν όσα περισσότερα μπορούσαν.

Η επιλογή πορείας που τους απομάκρυνε από τη σωτηρία

Από το ναυάγιο του «Έσσεξ» κατάφεραν να πάρουν παξιμάδια, νερό, εργαλεία και ναυτιλιακά όργανα.

Έβαλαν ξύλα και άλλα αυτοσχέδια υλικά για να δυναμώσουν τις βάρκες, παρότι ήξεραν ότι είχαν φτιαχτεί για σύντομες καταδιώξεις και όχι για ωκεάνιο ταξίδι.

Στις 22 Νοεμβρίου εγκατέλειψαν το ναυάγιο. Μπροστά τους βρισκόταν πλέον μια απόφαση που θα καθόριζε την τύχη τους: προς ποια κατεύθυνση θα αναζητούσαν στεριά; Έσσεξ: Μια φάλαινα βύθισε το πλοίο

Ο Πόλαρντ εισηγήθηκε να κατευθυνθούν προς τα νησιά της Πολυνησίας. Κάποιοι άλλοι, φοβούμενοι τις ιστορίες για κανίβαλους, επέμεναν να ακολουθήσουν τη σαφώς μακρύτερη πορεία προς τη Νότια Αμερική. Στο τέλος, επιλέχθηκε αυτή η διαδρομή.

Η ειρωνεία της απόφασης ήταν τραγική: ο φόβος μήπως συναντήσουν κανιβάλους τούς έκανε να προτιμήσουν μια πορεία που τους άφησε περισσότερο χρόνο στην ανοιχτή θάλασσα, όπου αργότερα θα κατέφευγαν οι ίδιοι στον κανιβαλισμό.

Το νησί Χέντερσον και η έλλειψη σωτηρίας

Η ζωή μέσα στις βάρκες έγινε σύντομα εξαντλητική για τους ναυτικούς.

Το θαλασσινό νερό χάλαγε μέρος των τροφίμων, οι διαρροές τούς ανάγκαζαν να αδειάζουν συνεχώς τις βάρκες και η έκθεση στον ήλιο έκανε τη δίψα χειρότερη.

Οι άνδρες έπαιρναν ολοένα μικρότερες μερίδες, αλλά έπρεπε παράλληλα να συνεχίσουν τόσο τις επισκευές όσο και τον χειρισμό των σκαφών.

Ακόμη και η ανάπαυση ήταν δύσκολη μέσα στον στενό χώρο, με τα ρούχα διαρκώς βρεγμένα. Έσσεξ: Μια φάλαινα βύθισε το πλοίο

Έναν μήνα μετά τη βύθιση, στις 20 Δεκεμβρίου, είδαν επιτέλους στεριά. Ήταν το ακατοίκητο νησί Χέντερσον, το οποίο πέρασαν λανθασμένα για το Ντούσι.

Στο νησί υπήρχαν λίγα τρόφιμα και νερό. Οι ναυτικοί, ωστόσο, αντιλήφθηκαν σύντομα πως οι διαθέσιμες προμήθειες δεν μπορούσαν να καλύψουν τις ανάγκες όλων.

Τρεις από τους άνδρες αποφάσισαν να μείνουν πίσω. Οι άλλοι δεκαεπτά ξαναμπήκαν στις βάρκες και συνέχισαν την ήδη εξαντλητική πορεία τους.

Η εξάντληση των προμηθειών και οι θάνατοι

Τις εβδομάδες που ακολούθησαν, οι ναυαγοί άρχισαν να πεθαίνουν ο ένας μετά τον άλλο.

Η δίψα και η πείνα τούς εξασθενούσαν, ενώ οι βάρκες απομακρύνθηκαν μεταξύ τους και δεν κατάφεραν ξανά να επικοινωνήσουν.

Στην αρχή, οι νεκροί ρίχνονταν στη θάλασσα. Όταν όμως λιγόστεψαν και τελείωσαν τα αποθέματα τροφής, όσοι επέζησαν άρχισαν να τρώνε τις σορούς των συντρόφων τους.

Στη βάρκα του Πόλαρντ, η κατάσταση έφθασε ακόμη μακρύτερα. Στις αρχές Φεβρουαρίου 1821, τέσσερις άνδρες παρέμεναν ζωντανοί, χωρίς επαρκή τροφή. Έσσεξ: Μια φάλαινα βύθισε το πλοίο

Για να αποφασίσουν ποιος θα θανατωνόταν, συμφώνησαν να γίνει κλήρωση. Ο κλήρος έπεσε στον νεαρό Όουεν Κόφιν, ξάδελφο του καπετάνιου, τον οποίο ο Πόλαρντ είχε δεσμευτεί να προστατεύει.

Οι μαρτυρίες που έχουν διασωθεί αναφέρουν ότι ο Πόλαρντ προσφέρθηκε να πεθάνει αντί για τον Κόφιν. Εκείνος, όμως, αποδέχθηκε το αποτέλεσμα της κλήρωσης.

Σε μια δεύτερη κλήρωση, ο Τσαρλς Ράμσντελ ορίστηκε ως ο άνθρωπος που θα τον πυροβολούσε.

Ο νεαρός έχασε τη ζωή του και οι υπόλοιποι χρησιμοποίησαν το σώμα του για να επιβιώσουν. Η τραγωδία είχε ξεπεράσει κάθε συνηθισμένο όριο, με αυτό να αποτελεί το πιο σκοτεινό της σημείο.

Οκτώ επέστρεψαν

Στις 18 Φεβρουαρίου, το βρετανικό πλοίο «Indian» εντόπισε και διέσωσε τον Τσέις μαζί με δύο ακόμη συντρόφους του.

Λίγες ημέρες αργότερα, στις 23 Φεβρουαρίου, το αμερικανικό πλοίο «Dauphin» βρήκε τον Πόλαρντ και τον Ράμσντελ.

Ήταν οι μοναδικοί ζωντανοί στη δική τους βάρκα. Οι τρεις άνδρες που είχαν παραμείνει στο Χέντερσον διασώθηκαν τον Απρίλιο, ανεβάζοντας τον συνολικό αριθμό των επιζώντων στους οκτώ. Δώδεκα από τους είκοσι ναυαγούς δεν επέστρεψαν ποτέ. Έσσεξ: Μια φάλαινα βύθισε το πλοίο

Το 1821 ο Τσέις εξέδωσε τη δική του μαρτυρία, στην οποία περιέγραψε την επίθεση και την απελπισμένη περιπλάνηση.

Η καταγραφή του Τσέις έφτασε αργότερα στα χέρια του Χέρμαν Μέλβιλ και αποτέλεσε σημαντική πηγή έμπνευσης για τον «Μόμπι Ντικ», το έργο που κυκλοφόρησε το 1851.

Το μυθιστόρημα ακολούθησε τη δική του πορεία, ωστόσο πίσω από τη λογοτεχνική σύγκρουση ανάμεσα στον άνθρωπο και τη φάλαινα βρισκόταν μια αληθινή ιστορία.

Ήταν η ιστορία ανθρώπων που σώθηκαν από τον ωκεανό, αφού πρώτα βρέθηκαν αντιμέτωποι με τις πιο ακραίες συνέπειες της πείνας και του φόβου.

Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, τη στιγμή που συμβαίνουν, στο ΔΕΔΟΜΕΝΟ.

ΣΧΟΛΙΑ

Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.

Αφήστε ένα σχόλιο

Η διεύθυνση email σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *.

VIRAL Έσσεξ: Μια φάλαινα βύθισε το πλοίο