Πολυτεχνείο: Είναι «Σύμβολο Δημοκρατίας» ή πολιτική απάτη;
Ο αρθρογράφος υποστηρίζει ότι τα γεγονότα ανέτρεψαν την κυβέρνηση Μαρκεζίνη και ματαίωσαν τις εκλογές του Φεβρουαρίου 1974, αμφισβητώντας ότι συνέβαλαν στην αποκατάσταση της Δημοκρατίας

Το Πολυτεχνείο τιμάται κάθε χρόνο ως «Σύμβολο της Δημοκρατίας». Πρόκειται πράγματι για αυτό ή για τη μεγαλύτερη πολιτική απάτη της Μεταπολίτευσης;
Χρειάζεται μια αντικειμενική εξέταση των γεγονότων, ώστε κάποτε να αποκατασταθεί η ιστορική αλήθεια. Πρόκειται για ένα αφήγημα που κόστισε πολύ ακριβά στη χώρα κατά τη Μεταπολίτευση.
Την πολιτική πορεία της Ελλάδας καθόρισε και την οδήγησε στην οικονομική καταστροφή η «γενιά του Πολυτεχνείου».
Στο Πολυτεχνείο βρίσκονταν πρόσωπα όπως η Μαρία Δαμανάκη, ο Κώστας Λαλιώτης, ο Χρήστος Παπουτσής, ο Μίμης Ανδρουλάκης και ο Στέφανος Τζουμάκας. Άλλοι, που ήταν «περαστικοί» ή δεν είχαν βρεθεί καθόλου εκεί, εμφανίστηκαν μετά τα γεγονότα και διεκδίκησαν τη «δόξα» τους. Στη συνέχεια έγιναν βουλευτές, υπουργοί ή αρχηγοί κομμάτων και οδήγησαν τη χώρα στα «βράχια», όπως, σύμφωνα με το κείμενο, αποδεικνύει το αποτέλεσμα.
Ελάχιστοι γνωρίζουν ή έχουν αντιληφθεί ότι το Πολυτεχνείο δεν έφερε την ανατροπή της… «χούντας». Αυτό που κατέρρευσε ήταν η πολιτική κυβέρνηση του Σπύρου Μαρκεζίνη, πρώην υπουργού Οικονομικών του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Ο Γεώργιος Παπαδόπουλος την είχε διορίσει τον Οκτώβριο, προκειμένου να προετοιμάσει την ομαλή μεταβίβαση της εξουσίας στο πολιτικό σύστημα μέσω εκλογών, που είχαν οριστεί για τις 10 Φεβρουαρίου 1974!
Ακόμη λιγότεροι γνωρίζουν ότι ο Σπύρος Μαρκεζίνης επρόκειτο να ανακοινώσει την επίσημη ημερομηνία στις… 17 Νοεμβρίου 1973, στις 11:00 το πρωί. Τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, όμως, δεν του επέτρεψαν να το κάνει!
Κατά συνέπεια, η ανακοίνωση των εκλογών και τελικά η διεξαγωγή τους ματαιώθηκαν από τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Με την ανατροπή της κυβέρνησης Μαρκεζίνη, ο Γ. Παπαδόπουλος, που επιδίωκε την επαναφορά των δημοκρατικών διαδικασιών, τέθηκε σε κατ’ οίκον περιορισμό στο σπίτι του στο Λαγονήσι Αττικής στις 25 Νοεμβρίου 1973. Τη θέση του πήρε ο Δημήτρης Ιωαννίδης, ο οποίος εγκαθίδρυσε δικτατορικό καθεστώς με τη βοήθεια των Αμερικανών και την επιδοκιμασία των Ισραηλινών.
Το φθινόπωρο του 1973, το Τελ Αβίβ και η Ουάσινγκτον ήταν έντονα δυσαρεστημένα με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο. Βασική αιτία ήταν ότι αρνήθηκε να διαθέσει ελληνικές βάσεις και τον εναέριο χώρο για τον ανεφοδιασμό του Ισραήλ στον Πόλεμο του Γιομ Κιπούρ, από τις 6 έως τις 26 Οκτωβρίου 1973.
Τότε, σύμφωνα με το κείμενο, αποφασίστηκε η ανατροπή του. Επομένως, το Πολυτεχνείο δεν αποκατέστησε τη Δημοκρατία, όπως υποστηρίζεται αναληθώς, αλλά καθυστέρησε την αποκατάστασή της μέχρι να μεσολαβήσουν άλλα γεγονότα, όπως η τουρκική εισβολή στην Κύπρο.
Ο άνθρωπος πίσω από το πραξικόπημα εναντίον του Μακαρίου τον Ιούλιο του 1974 ήταν ο Δ. Ιωαννίδης. Η ενέργεια αυτή έδωσε στην Τουρκία την αφορμή να εισβάλει στην Κύπρο.
Η «μυθολογία» γύρω από το Πολυτεχνείο, σύμφωνα με το κείμενο, βασίστηκε στους νεκρούς, των οποίων ο αριθμός διογκώθηκε και πολλαπλασιάστηκε υπερβολικά, καθώς και στο σημείο όπου έχασαν τη ζωή τους.
Την πραγματική εικόνα, όπως αναφέρεται, δίνει μόνο το πόρισμα του εισαγγελέα Δημήτρη Τσεβά, του Οκτωβρίου 1974. Το pronews.gr έχει δημοσιεύσει στο παρελθόν το πόρισμα, το οποίο καταγράφει 18 επώνυμους νεκρούς που είχαν επιβεβαιωθεί και 16 ανώνυμες περιπτώσεις, δηλαδή συνολικά 34 θύματα από τα γεγονότα της εξέγερσης του Πολυτεχνείου.
Σύμφωνα με το πόρισμα, οι άνθρωποι σκοτώθηκαν σε δρόμους γύρω από το Πολυτεχνείο και στο κέντρο της Αθήνας. Δεν καταγράφηκε, κατά την είσοδο του άρματος, κανένας νεκρός μέσα στο προαύλιο του ιδρύματος.
Για τους συγκεκριμένους θανάτους, το κείμενο κάνει λόγο για εν ψυχρώ δολοφονίες από ελεύθερους σκοπευτές, οι οποίοι δεν ταυτοποιήθηκαν ποτέ. Υποστηρίζει ότι ο Δημήτρης Ιωαννίδης τούς είχε τοποθετήσει σε δρόμους της περιοχής και σε ταράτσες, με στόχο να προκαλέσουν χάος. Αυτό, στη συνέχεια, θα οδηγούσε στο τέλος του Γεώργιου Παπαδόπουλου και του Σπύρου Μαρκεζίνη.
Σύμφωνα με το κείμενο, επί δικτατορίας Παπαδόπουλου η χώρα δεν είχε ούτε δανεισμό ούτε χρέος.
Με την ενεργειακή κρίση του 1973, ο Γ. Παπαδόπουλος περιέκοψε πρώτα τα μετρητά που λάμβαναν οι στρατιωτικοί και τα σώματα ασφαλείας.
Οι αποδοχές τους δίνονταν κατά το ήμισυ σε μετρητά, ενώ το υπόλοιπο καταβαλλόταν με πενταετή ομόλογα.
Η απόφαση αυτή προκάλεσε δυσαρέσκεια, δημιουργώντας την αναγκαία βάση για να προχωρήσει ο Ιωαννίδης στην ανατροπή του, αλλά και να εντοπίσει τους «σκοπευτές».
Το πρόβλημα με το Πολυτεχνείο, σύμφωνα με το κείμενο, βρίσκεται στα ίδια τα γεγονότα: έφεραν την πτώση μιας μεταβατικής κυβέρνησης και άνοιξαν τον δρόμο για την εξουσία στους πραξικοπηματίες.
Δεν διερεύνησαν τις δολοφονίες των νεκρών του Πολυτεχνείου ούτε η κυβέρνηση εθνικής ενότητας ούτε οι κυβερνήσεις Καραμανλή που ακολούθησαν, αλλά ούτε και η κυβέρνηση του Ανδρέα Παπανδρέου. Καμία τους δεν αναζήτησε τους ελεύθερους σκοπευτές.
Ήταν δυνατό να εντοπιστούν; Ναι, και αν τους ανακάλυπταν, θα αποκάλυπταν ποιοι τους είχαν δώσει εντολές και για ποιον λόγο. Έτσι, θα αθωωνόταν η κυβέρνηση του Σπύρου Μαρκεζίνη, μαζί με τον Γεώργιο Παπαδόπουλο.
Με αυτόν τον τρόπο, ολόκληρο το αφήγημα θα κατέρρεε.
Ενδεικτική για το πόσο βαθιά είχε ριζώσει αυτό το αφήγημα στο συλλογικό ασυνείδητο είναι η «υπόθεση» της «Ηλένιας Ασημακοπούλου». Επρόκειτο για επινοημένη απάτη, φάρσα ή προβοκάτσια, που εμφανίστηκε τον Νοέμβριο του 1974, στην πρώτη επέτειο του Πολυτεχνείου.
Η υπόθεση εκτυλίχθηκε συγκεκριμένα ως εξής:
Στον πρώτο εορτασμό της επετείου μετά τη Μεταπολίτευση, ο νεαρός Γιάννης Ηλιόπουλος απευθύνθηκε σε δημοσιογράφους και κρέμασε στα κάγκελα του Πολυτεχνείου ένα σκίτσο νεαρής γυναίκας. Ισχυρίστηκε πως επρόκειτο για την αρραβωνιαστικιά του, την «Ηλένια Ασημακοπούλου», που είχε σκοτωθεί ή εξαφανιστεί μαζί με τους γονείς της κατά τη νύχτα της εισβολής του τανκ.
Οι εφημερίδες της εποχής φιλοξένησαν αυτή την «συγκινητική» ιστορία και το κοινό την αποδέχτηκε ως αληθινή.
Δεν πέρασε πολύς καιρός μέχρι να διαπιστωθεί ότι η εικόνα της γυναίκας που παρουσιαζόταν ως νεκρή είχε προέλευση από ξένη διαφήμιση σαμπουάν Breck. Ήταν φωτογραφία ή σκίτσο που είχε φιλοτεχνήσει ο Άγγλος ζωγράφος Νίκολας Ήγκον, με μοντέλο τη Νεοζηλανδή Νάνσι Κρίντλαντ, και είχε δημοσιευτεί σε διεθνή περιοδικά.
Οι έρευνες της αστυνομίας και της δικαιοσύνης επιβεβαίωσαν πως τέτοιο πρόσωπο δεν είχε υπάρξει. Ο Γιάννης Ηλιόπουλος συνελήφθη και ομολόγησε την απάτη, επικαλούμενος προσωπικούς και συναισθηματικούς λόγους ή την επιθυμία να γίνει γνωστός. Τον Φεβρουάριο του 1975, το δικαστήριο τού επέβαλε ποινή φυλάκισης οκτώ μηνών για διασπορά ψευδών ειδήσεων.
Κι όμως, παρότι η απάτη αποκαλύφθηκε, τα επόμενα χρόνια κύκλοι που αμφισβητούσαν συνολικά τα γεγονότα και τους πραγματικούς νεκρούς του Πολυτεχνείου επικαλούνταν συχνά την ανύπαρκτη «Ηλένια».
Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί, τόσο το χειρότερο για την πραγματικότητα…
Μη χάνετε τίποτα από το ΔΕΔΟΜΕΝΟ
Ειδήσεις τη στιγμή που συμβαίνουν, αναλύσεις και reels κάθε μέρα.







































// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.