Μεταθανάτια φωτογράφιση: Η εποχή που οι άνθρωποι φωτογραφίζονταν με τους νεκρούς συγγενείς τους
Καθώς πολλοί πέθαιναν χωρίς πορτρέτο εν ζωή, οι οικογένειες κρατούσαν τη φωτογραφία ως ενθύμιο, ιδιαίτερα για τα παιδιά· οι βάσεις δεν αποδείκνυαν θάνατο

Σήμερα, μια φωτογραφία δίπλα σε νεκρό συγγενή θεωρείται από πολλούς αμήχανη ή και ανατριχιαστική. Τον 19ο αιώνα, όμως, κυρίως στη Βρετανία και τις Ηνωμένες Πολιτείες, η μεταθανάτια φωτογράφιση ήταν ένας ξεχωριστός τρόπος αποχαιρετισμού. Οι οικογένειες προσκαλούσαν επαγγελματίες φωτογράφους στο σπίτι τους, ώστε να αποτυπώσουν τους αγαπημένους τους μετά τον θάνατό τους.
Από τη δεκαετία του 1840 η μεταθανάτια φωτογραφία εξαπλώθηκε, με τη μεγαλύτερη δημοφιλία της να καταγράφεται γύρω στο 1870. Πολλές οικογένειες δεν αντιμετώπιζαν την εικόνα του νεκρού ως κάτι τρομακτικό· την κρατούσαν ως πολύτιμο ενθύμιο, για να βλέπουν τη μορφή του και οι επόμενες γενιές.
Η πρώτη και η τελευταία φωτογραφία
Το 1839 παρουσιάστηκε η δαγκεροτυπία, σηματοδοτώντας τα πρώτα βήματα της φωτογραφίας. Η διαδικασία ήταν τότε ακριβή και η φωτογράφιση δεν είχε γίνει μέρος της καθημερινότητας.
Πολλοί άνθρωποι πέθαιναν χωρίς να έχουν φωτογραφηθεί ποτέ όσο βρίσκονταν στη ζωή. Σε αυτές τις περιπτώσεις, οι συγγενείς τους είχαν τη δυνατότητα να απευθυνθούν σε φωτογράφο, ώστε να δημιουργηθεί το μοναδικό πορτρέτο του αγαπημένου τους προσώπου.
Η μεταθανάτια φωτογράφιση αφορούσε ιδιαίτερα τα παιδιά. Η παιδική θνησιμότητα εξακολουθούσε να είναι υψηλή, εξαιτίας ασθενειών όπως η φυματίωση, η ιλαρά και η διφθερίτιδα.
Η διαδικασία των μεταθανάτιων φωτογραφίσεων
Συχνά, οι φωτογράφοι πήγαιναν στις κατοικίες των οικογενειών και προετοίμαζαν τον χώρο πριν τραβήξουν τη φωτογραφία.
Συνήθως, τα νεκρά παιδιά ξάπλωναν σε κρεβάτι ή καναπέ ή βρίσκονταν στην αγκαλιά των γονιών τους. Σε πολλές περιπτώσεις φορούσαν τα καλά τους ρούχα.
Λουλούδια, παιχνίδια και άλλα προσωπικά αντικείμενα συμπεριλαμβάνονταν σε ορισμένες λήψεις. Οι φωτογράφοι επιδίωκαν μια γαλήνια εικόνα, που παρέπεμπε περισσότερο σε ύπνο παρά στον θάνατο.
Ορισμένες φωτογραφίες υποβάλλονταν σε επεξεργασία, ώστε τα πρόσωπα να δείχνουν πιο ζωντανά. Μάλιστα, κάποιοι φωτογράφοι ζωγράφιζαν μάτια στα κλειστά βλέφαρα.
Οι νεκροί που στέκονταν όρθιοι: πώς γεννήθηκε ο μύθος
Εκατοντάδες παλιές φωτογραφίες κυκλοφορούν τα τελευταία χρόνια στο διαδίκτυο, συνοδευόμενες από τον ισχυρισμό ότι δείχνουν νεκρούς ανθρώπους να στηρίζονται σε μεταλλικούς μηχανισμούς.
Πολλές από τις εικόνες, ωστόσο, έχουν διαβαστεί λανθασμένα. Οι ειδικές βάσεις χρησίμευαν κυρίως για να διατηρούν ακίνητους τους ζωντανούς κατά τη λήψη, αφού οι παλιές μηχανές απαιτούσαν μεγάλο χρόνο έκθεσης.
Η ύπαρξη τέτοιας βάσης σε μια φωτογραφία δεν αποτελεί απόδειξη ότι το εικονιζόμενο πρόσωπο είχε πεθάνει.
Οι λόγοι που υποχώρησε το έθιμο
Από τα τέλη του 19ου αιώνα, η φωτογράφιση άρχισε να κοστίζει λιγότερο. Έτσι, περισσότερες οικογένειες μπορούσαν πλέον να αποκτούν πορτρέτα των μελών τους όσο αυτά ήταν ακόμη ζωντανά.
Την ίδια περίοδο, η μεταθανάτια φωτογράφιση περιορίστηκε και λόγω της καλύτερης υγιεινής, της υποχώρησης της παιδικής θνησιμότητας και των μεταβολών στις αντιλήψεις για τον θάνατο.
Το έθιμο εξακολούθησε να καταγράφεται σε κάποιες κοινωνίες και στη διάρκεια του 20ού αιώνα, αλλά δεν διατήρησε την παλιά του εξάπλωση.
Στις μέρες μας, οι συγκεκριμένες φωτογραφίες βρίσκονται σε μουσεία, αρχεία και ιδιωτικές συλλογές. Αν και στο σύγχρονο κοινό μπορεί να φαίνονται μακάβριες, δημιουργήθηκαν κυρίως για να κρατήσουν ζωντανή τη μνήμη ενός αγαπημένου προσώπου.
Μη χάνετε τίποτα από το ΔΕΔΟΜΕΝΟ
Ειδήσεις τη στιγμή που συμβαίνουν, αναλύσεις και reels κάθε μέρα.






































// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.