Το «μαγικό αίμα» της Μέδουσας βρέθηκε δίπλα στην Κελτική Πριγκίπισσα
Η επανεξέταση των χωμάτων της ανασκαφής του 1953 έφερε στο φως περίπου 2.000 παραλειφθέντα ευρήματα και τοποθέτησε την ταφή γύρω στο 470 π.Χ

Στην ιστορία της αρχαιολογίας, σημαντικές ανακαλύψεις μπορεί να κρύβονται όχι μόνο στα ευρήματα, αλλά και στο χώμα που οι πρώτοι επιστήμονες απομάκρυναν ή έθαψαν ξανά βιαστικά, όταν ολοκλήρωσαν τις ανασκαφές.
Σχεδόν επτά δεκαετίες μετά την ανασκαφή του 1953, αρχαιολόγοι επέστρεψαν στον γνωστό τύμβο της Κελτικής Πριγκίπισσας στο Vix, στη βόρεια Βουργουνδία της Γαλλίας. Αυτή τη φορά χρησιμοποίησαν ειδικές σήτες για να εξετάσουν προσεκτικά τα χώματα που είχαν απομείνει από τις εργασίες.
Από την αναζήτηση προέκυψε ένα απρόσμενο εύρημα: περίπου 2.000 κομμάτια που είχαν παραβλεφθεί. Ανάμεσά τους ξεχώρισε ένα μικροσκοπικό, ξεχασμένο θραύσμα κόκκινου κοραλλιού, σε σχήμα μισοφέγγαρου, με μήκος μόλις ένα εκατοστό. Το εύρημα βοήθησε να λυθεί ένα μυστήριο γύρω από τον μεγαλύτερο αρχαίο χάλκινο κρατήρα που έχει βρεθεί ποτέ, ένα γιγαντιαίο αγγείο ύψους 1,64 μέτρων, βάρους πάνω από 200 κιλών και χωρητικότητας έως 1.100 λίτρων.
Το μικρό κομμάτι κοραλλιού εφαρμόζει ακριβώς στις κυκλικές εσοχές γύρω από τις λαβές του αγγείου, όπου εμφανίζονται ανάγλυφες μορφές της συνοφρυωμένης Γοργόνας Μέδουσας. Η επιλογή του υλικού έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον: στον ρωμαϊκό μύθο του Οβιδίου, ο Περσέας τοποθετεί το αποκεφαλισμένο κεφάλι της Μέδουσας πάνω σε θαλάσσια φύκια και το αίμα της σκληραίνει, σχηματίζοντας κόκκινο κοράλλι. Με βάση αυτόν τον μύθο, οι ειδικοί θεωρούν βάσιμα ότι οι αρχαίοι τεχνίτες έβαλαν σκόπιμα το κοράλλι δίπλα στο πρόσωπο του μυθικού τέρατος, ως σύμβολο του απολιθωμένου αίματός της.
Η νέα, λεπτομερής εξέταση της ανασκαφικής περιοχής έφερε στο φως και επιπλέον χάλκινους συνδέσμους. Έτσι, ο αριθμός των γνωστών χάλκινων αρχαίων καρφιτσών-παραμάνων, που κρατούσαν ενωμένα τα ενδύματα, διπλασιάστηκε. Τα πρόσθετα ευρήματα οδήγησαν επίσης τους αρχαιολόγους σε αναθεώρηση της χρονολόγησης της ταφής: η κηδεία της πριγκίπισσας τοποθετείται πλέον περίπου στο 470 π.Χ., μία ολόκληρη γενιά αργότερα από την εκτίμηση του 500 π.Χ.
Παράλληλα, η εξέταση DNA στα δόντια της πριγκίπισσας έδειξε ότι δεν είχε συγγενική σχέση με τον ηγεμόνα που είχε ταφεί στον κοντινό πριγκιπικό τάφο του Lavau. Τα αποτελέσματα δείχνουν πώς η σύγχρονη επιστήμη μπορεί να ανατρέψει ιστορικές βεβαιότητες, βρίσκοντας απαντήσεις ακόμη και στα «σκουπίδια» του παρελθόντος.
Φωτογραφίες από τον τάφο ΕΔΩ κι ΕΔΩ και εικόνες από τον αμφορέα ΕΔΩ κι ΕΔΩ
Μη χάνετε τίποτα από το ΔΕΔΟΜΕΝΟ
Ειδήσεις τη στιγμή που συμβαίνουν, αναλύσεις και reels κάθε μέρα.






































// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.