Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι έκρυψε στην αγκαλιά μιας 16χρονης ένα μυστικό που έμεινε κρυφό για αιώνες
Η λευκή ερμίνα κάλυπτε διακριτικά την εγκυμοσύνη της Σετσίλιας Γκαλεράνι, ερωμένης του Λουδοβίκου Σφόρτσα, ενώ εκείνος ετοιμαζόταν να παντρευτεί τη Βεατρίκη ντ’ Έστε για πολιτικές συμμαχίες

Στα τέσσερα γυναικεία πορτρέτα του Λεονάρντο ντα Βίντσι που έχουν σωθεί συγκαταλέγεται η «Κυρία με την Ερμίνα», μαζί με τη «Μόνα Λίζα», την «Τζινέβρα ντε Μπέντσι» και την «Ωραία Φερονιέρα».
Ο Λεονάρντο ζωγράφισε το έργο με λάδι σε ξύλο καρυδιάς, περίπου από το 1489 έως το 1491, όταν υπηρετούσε ως ζωγράφος στην αυλή των Σφόρτσα στο Μιλάνο. Στο πορτρέτο εικονίζεται η νεαρή Σετσίλια Γκαλεράνι, ερωμένη του Δούκα Λουδοβίκου Σφόρτσα («Il Moro»). Η σύνθεση, όπως και σε πολλά έργα του καλλιτέχνη, αναπτύσσεται σε πυραμιδική σπείρα και αποτυπώνει το ενδιαφέρον του για την κίνηση, δίνοντας στο έργο πρωτοποριακή ζωντάνια: τόσο η κοπέλα όσο και το ζώο κοιτούν προς την ίδια κατεύθυνση.
Η λευκή ερμίνα στην αγκαλιά της 16χρονης Σετσίλια παραπέμπει σε σκάνδαλο της αυλής, αλλά και σε έναν σύνθετο αναγεννησιακό συμβολισμό. Όταν δημιουργήθηκε ο πίνακας, η Γκαλεράνι κυοφορούσε το παιδί του Δούκα, ο οποίος την ίδια περίοδο ετοιμαζόταν να παντρευτεί τη Βεατρίκη ντ’ Έστε για να εξυπηρετήσει πολιτικές συμμαχίες. Το ζώο μπροστά στο σώμα της δεν έκρυβε μόνο διακριτικά την εγκυμοσύνη της· συμβόλιζε και την προστασία, καθώς οι ερμίνες και οι νυφίτσες θεωρούνταν στην αναγεννησιακή παράδοση προστάτιδες των εγκύων.
Η ερμίνα συνδεόταν άμεσα και με τον εραστή της Σετσίλιας: ο Λουδοβίκος Σφόρτσα είχε τιμηθεί από τον Βασιλιά της Νάπολης με τον τίτλο του Ιππότη του Τάγματος της Ερμίνας και είχε επιλέξει το ζώο ως προσωπικό έμβλημα. Στον πίνακα υπάρχει επίσης ένα έξυπνο λογοπαίγνιο, αφού η ελληνική λέξη «γαλή» για την ερμίνα θυμίζει ηχητικά το επώνυμο Γκαλεράνι. Το ζώο συμβόλιζε παράλληλα την αγνότητα και την καθαρότητα, καθώς πίστευαν ότι θα προτιμούσε να πεθάνει παρά να λερώσει το ολόλευκο τρίχωμά του.
Η πορεία του έργου μέσα στον χρόνο είναι εξίσου ενδιαφέρουσα με τους συμβολισμούς του, καθώς οι μελετητές δεν το γνώριζαν ευρέως μέχρι σχεδόν τον 20ό αιώνα. Για χρόνια επικρατούσε η άποψη ότι ο πίνακας είχε υποστεί σοβαρές ζημιές και είχε ξαναβαφτεί. Ωστόσο, τεχνική εξέταση που έγινε το 1992 στην Εθνική Πινακοθήκη Τέχνης της Ουάσινγκτον έδειξε ότι η φθορά εντοπιζόταν κυρίως στο φόντο, το οποίο πιθανότατα ήταν αρχικά μπλε-γκρι και στη συνέχεια βάφτηκε μαύρο.
Το 1939, κατά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ο πίνακας κλάπηκε από την οικογένεια Τσαρτόρισκι και πέρασε τα χρόνια του πολέμου μεταφερόμενος ανάμεσα σε μουσεία, κρυφές τοποθεσίες και ιδιωτικές κατοικίες. Βρέθηκε ακόμη και σε συνθήκες παγετού, προτού επιστρέψει στην Πολωνία. Σήμερα φυλάσσεται στο Μουσείο Τσαρτόρισκι της Κρακοβίας, θυμίζοντας τα λόγια του Ανατόλ Φρανς: «μέχρι να αγαπήσει κανείς ένα ζώο, η ψυχή του παραμένει ανεξίτηλη».
Δείτε τον περίφημο πίνακα ΕΔΩ και ΕΔΩ
photo AI: pixabay
Μη χάνετε τίποτα από το ΔΕΔΟΜΕΝΟ
Ειδήσεις τη στιγμή που συμβαίνουν, αναλύσεις και reels κάθε μέρα.






































// ΣΧΟΛΙΑ
Γίνετε ο πρώτος που θα σχολιάσει αυτό το άρθρο.