Τα επαγγέλματα που ήταν κάποτε απαραίτητα, αλλά σήμερα ακούγονται εξωφρενικά

Κάποτε, οι άνθρωποι μπορούσαν να πληρώνονται για να ξυπνούν τους κατοίκους χτυπώντας τα παράθυρά τους, να ανάβουν έναν έναν τους φανοστάτες ή να στήνουν με τα χέρια τις κορίνες σε μια αίθουσα μπόουλινγκ.

Πριν εμφανιστούν τα ξυπνητήρια, οι knocker-uppers αναλάμβαναν να ξυπνούν τον κόσμο. Τα χαράματα περνούσαν από πόλεις της Βρετανίας και χρησιμοποιούσαν μακριά κοντάρια για να χτυπούν τα παράθυρα των πελατών τους, ώστε εκείνοι να φτάνουν εγκαίρως στη δουλειά. Με άλλα λόγια, λειτουργούσαν ως ανθρώπινα ξυπνητήρια.

Κάθε απόγευμα ο φανοκόρος διέσχιζε τους δρόμους και άναβε τους λαμπτήρες αερίου, ενώ το πρωί επέστρεφε για να τους σβήσει. Με την ηλεκτροδότηση των πόλεων, το επάγγελμα άρχισε σταδιακά να χάνεται.

Στα μπόουλινγκ, οι pinsetters —συνήθως νεαροί εργαζόμενοι— τοποθετούσαν ξανά τις κορίνες μετά από κάθε βολή. Η έλευση των αυτόματων μηχανών οδήγησε σχεδόν ολοκληρωτικά στην αντικατάστασή τους.

Πριν εξαπλωθούν τα ηλεκτρικά ψυγεία, εργαζόμενοι μετέφεραν μεγάλες ποσότητες πάγου στα σπίτια. Παράλληλα, σε εργοστάσια προσλαμβάνονταν άνθρωποι για να διαβάζουν μεγαλόφωνα εφημερίδες ή βιβλία στους εργάτες.

Την εποχή εκείνη, αυτές οι δουλειές δεν προκαλούσαν έκπληξη ούτε θεωρούνταν παράξενες. Ανταποκρίνονταν σε πραγματικές ανάγκες μιας κοινωνίας που δεν διέθετε τη σημερινή τεχνολογία.

Μένει, λοιπόν, ένα ερώτημα που προκαλεί έναν παράξενο προβληματισμό: ποια από τα επαγγέλματα που κάνουμε σήμερα θα φαίνονται εξίσου αλλόκοτα σε εκατό χρόνια;