Προνόμια με πολλά μηδενικά, αποδείξεις με πολλά κενά

Τα πολιτικά προνόμια δεν γίνονται λιγότερο ενοχλητικά επειδή αλλάζει η κομματική ταυτότητα του προσώπου που ελέγχεται. Αλλά ούτε ένα εντυπωσιακό ποσό γίνεται τεκμηριωμένο επειδή συνοδεύεται από πολιτική οργή. Η υπόθεση της φερόμενης απόσπασης της συζύγου του Νικόλα Φαραντούρη στις Βρυξέλλες χρειάζεται έγγραφα, όρους και καθαρούς λογαριασμούς. Όχι άλλον έναν διαγωνισμό κομματικής αγνότητας.

Στο επίκεντρο βρίσκεται ο ισχυρισμός για επίδομα αλλοδαπής 245.000 ευρώ, μαζί με μια δεύτερη καταγγελία: ότι ο Στέφανος Κασσελάκης ζήτησε να υποβληθεί σχετική ερώτηση στη Βουλή, υπήρξε άρνηση και αυτή οδήγησε σε αποπομπή από το κόμμα. Πρόκειται για σοβαρούς ισχυρισμούς, όχι για διασταυρωμένα συμπεράσματα. Και η μεταξύ τους σύνδεση χρειάζεται εξίσου απόδειξη.

Τα μηδενικά θέλουν παραστατικά

Το πρώτο ερώτημα είναι απολύτως συγκεκριμένο: τι ακριβώς αντιπροσωπεύουν τα 245.000 ευρώ; Ετήσιο ποσό, συνολικό κόστος περισσότερων ετών, αποζημιώσεις ή κάτι άλλο; Το διαθέσιμο υλικό δεν το διευκρινίζει. Δεν παρέχει επίσης την απόφαση απόσπασης, τη διάρκειά της, τη νομική βάση ή αναλυτικό υπολογισμό του αναφερόμενου επιδόματος. Χωρίς αυτά, το ποσό προκαλεί εντύπωση, αλλά δεν επιτρέπει ασφαλή καταλογισμό.

Η διάκριση δεν είναι σχολαστικότητα. Άλλο μια νόμιμη υπηρεσιακή μετακίνηση με προβλεπόμενες απολαβές, άλλο μια προνομιακή διευθέτηση και άλλο μια παράτυπη διαδικασία. Καμία από αυτές τις εκδοχές δεν αποδεικνύεται από το υλικό. Η συγγένεια με πολιτικό δικαιολογεί αυξημένο δημόσιο ενδιαφέρον· δεν αποτελεί αυτοτελές τεκμήριο παρανομίας.

Η αποπομπή δεν αποδεικνύει

Το δεύτερο σκέλος αφορά τον Στέφανο Κασσελάκη. Ακόμη κι αν επιβεβαιωνόταν ότι ζήτησε κοινοβουλευτική ερώτηση, αυτό θα τεκμηρίωνε μια πολιτική πρωτοβουλία, όχι αυτομάτως το περιεχόμενο της καταγγελίας. Αντίστοιχα, μια άρνηση υποβολής ερώτησης δεν αποδεικνύει συναλλαγή, προσωπική συνεννόηση ή ιδιοτελές κίνητρο. Χρειάζονται στοιχεία για το αίτημα, την απάντηση και τους πραγματικούς λόγους της αποπομπής.

Εδώ ακριβώς η κριτική κινδυνεύει να μετατραπεί σε μηχανισμό κομματικής δικαίωσης: ο αρχηγός εμφανίζεται να γνωρίζει τα πάντα και κάθε διαφωνία να επιβεβαιώνει εκ των υστέρων την ορθότητά του. Μόνο που η αρχηγική βεβαιότητα δεν είναι αποδεικτικό υλικό. Ούτε οι απαξιωτικοί χαρακτηρισμοί καλύπτουν το κενό ανάμεσα στην υποψία και στο γεγονός.

Ο σοβαρός αντίλογος είναι απλός: μια απόσπαση μπορεί να είναι απολύτως νόμιμη. Αυτό, όμως, δεν αποκλείει τον έλεγχο των προϋποθέσεων και του κόστους της. Το ζητούμενο είναι διαφάνεια χωρίς κομματικές εκπτώσεις: να εξακριβωθούν το ποσό και οι όροι, πριν μοιραστούν ευθύνες ή συγχωροχάρτια. Γιατί τα προνόμια δεν ελέγχονται με κραυγές — και οι κραυγές δεν δικαιούνται να παριστάνουν τα παραστατικά.