Η Γκίλφοϊλ έφυγε, η επιλεκτική ευαισθησία έμεινε στην Αθήνα

Η αποχώρηση της Κίμπερλι Γκίλφοϊλ από την αμερικανική πρεσβεία αφήνει πίσω της ένα ερώτημα που δεν αφορά μόνο τη διπλωματία. Αφορά την ενημέρωση: γιατί οι κοινωνικές εμφανίσεις της έβρισκαν τόσο εύκολα χώρο, ενώ οι πληροφορίες για τα προβλήματα και τα ερωτήματα γύρω από την παρουσία της στην Αθήνα αντιμετωπίστηκαν με τόσο περιορισμένο ενδιαφέρον;

Η καταγγελία για δεκαπενθήμερη δημοσιογραφική σιωπή στο μεγαλύτερο μέρος της εγχώριας ενημέρωσης είναι βαριά. Δεν αποτελεί, όμως, απόδειξη οργανωμένης συγκάλυψης. Αυτή η διάκριση έχει σημασία: άλλο η κριτική στην απουσία κάλυψης και άλλο η τεκμηρίωση ενός συντονισμένου μηχανισμού. Το πρώτο δεν χρειάζεται το δεύτερο για να είναι σοβαρό.

Περιέργεια μόνο για τα δείπνα

Όταν η Γκίλφοϊλ βρισκόταν σε εκδηλώσεις, δείπνα ή φωτογραφικά στιγμιότυπα δίπλα σε κυβερνητικά πρόσωπα, η προβολή δεν έμοιαζε δύσκολη υπόθεση. Όταν, αντιθέτως, η διεθνής ειδησεογραφία έφερνε ζητήματα προς εξέταση, η ίδια προθυμία δεν ήταν ορατή. Η δημοσιογραφική περιέργεια, φαίνεται, λειτουργούσε καλύτερα με προσκλήσεις παρά με ερωτήσεις.

Κανείς δεν οφείλει να παρουσιάζει μια ανεπιβεβαίωτη καταγγελία ως δεδομένο. Οφείλει να ελέγχει, να ζητά απαντήσεις και να δίνει χώρο στον αντίλογο. Η διασταύρωση δεν είναι άδεια αποσιώπησης. Η στοιχειώδης παρακολούθηση μιας υπόθεσης δημόσιου ενδιαφέροντος δεν μπορεί να θεωρείται δημοσιογραφικός ηρωισμός επειδή οι υπόλοιποι κοιτούν αλλού.

Οι επικριτές στο στόχαστρο

Στο ίδιο κάδρο μπαίνει η αιχμηρή καταγγελία του Φλώρου: υποστηρίζει ότι πρόσωπα που συνδέει με το Μαξίμου έχουν λάβει εντολή να επιτίθενται σε όσους ασκούν κριτική στην Γκίλφοϊλ, επιστρατεύοντας αναφορές στην Τουρκία και τη Ρωσία.

Ο Φλώρος αντιπαραβάλλει αυτή την υπεράσπιση με τη βαρύτητα που, όπως λέει, είχε αποκτήσει η υπόθεση στις ΗΠΑ και με δηλώσεις δυσαρέσκειας που αποδίδει στον Ντόναλντ Τραμπ. Ο ισχυρισμός περί εντολής από το Μαξίμου παραμένει καταγγελία, όχι τεκμηριωμένο γεγονός. Το πολιτικό ερώτημα, ωστόσο, είναι καθαρό: γιατί η κριτική σε μια ισχυρή δημόσια παρουσία πρέπει να απαντάται με υποψίες για τα κίνητρα των επικριτών;

Η επιλεκτική κάλυψη και η στοχοποίηση όσων ρωτούν είναι διαφορετικά ζητήματα, αλλά συναντώνται στο ίδιο όριο: στον έλεγχο της εξουσίας. Αν οι ισχυροί δικαιούνται προβολή χωρίς εξέταση, τότε δεν έχουμε ενημέρωση με επιφυλάξεις. Έχουμε δημόσιες σχέσεις με δημοσιογραφική υπογραφή.