ΣΥΡΙΖΑ και Νέα Αριστερά: δύο κόμματα, μία σκιά αρχηγού

Οι κομματικές αποστάσεις μπορούν να μικρύνουν. Το δύσκολο είναι να αλλάξει η συνήθεια να περιστρέφονται όλα γύρω από ένα πρόσωπο. Εκεί βρίσκεται η ουσιαστική δοκιμασία της προσέγγισης ανάμεσα στον ΣΥΡΙΖΑ και τη Νέα Αριστερά: όχι μόνο στο αν χωρούν ξανά μαζί οι παλιοί σύντροφοι, αλλά στο πολιτικό μοντέλο που θα τους στεγάσει.

Έφυγε ο πρόεδρος, έμεινε τι;

Περίπου δύο χρόνια μετά την αποχώρηση του Στέφανου Κασσελάκη, η συζήτηση για σύμπραξη επανέρχεται με διαφορετική κάθε φορά ένταση. Η επιμονή της δείχνει ότι, για μέρος των ιδρυτικών στελεχών της Νέας Αριστεράς, το αποφασιστικό σημείο ρήξης ήταν η δική του ηγεσία. Αν λοιπόν εξέλιπε το πρόσωπο, γιατί να παραμένει το κομματικό σύνορο;

Υπάρχει, βεβαίως, μια άβολη υποσημείωση: εκείνοι με τους οποίους εξετάζεται σήμερα η συνεργασία παρέμειναν στον ΣΥΡΙΖΑ και στήριξαν τον Κασσελάκη για περίπου έναν χρόνο μετά τη διάσπαση του φθινοπώρου του 2023. Αυτό δεν επιβάλλει ισόβιο πολιτικό διαζύγιο. Επιβάλλει όμως μια απάντηση: διορθώθηκε η αιτία ή απομακρύνθηκε μόνο το σύμπτωμα;

Η πρόσκληση δεν είναι εγγυημένη

Στην εξίσωση μπαίνει και ο Αλέξης Τσίπρας. Ένα ενδεχόμενο που βαραίνει τη συζήτηση είναι να συγκροτηθεί συνεργασία και στη συνέχεια βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να στραφούν προς την ΕΛΑΣ, το κόμμα του πρώην πρωθυπουργού, παραδίδοντας προηγουμένως τις έδρες τους.

Δεν αρκεί, ωστόσο, η εύκολη εξήγηση του εκλογικού υπολογισμού. Μια πιθανώς ευνοϊκότερη διαδρομή προς την επανεκλογή προϋποθέτει πρώτα θέση στο ψηφοδέλτιο. Και η υποψηφιότητα δεν είναι εξασφαλισμένη: ο Τσίπρας μπορεί να προτιμήσει όσους έχουν ήδη προσχωρήσει στο εγχείρημά του ή είχαν συνδεθεί μαζί του μέσω του Ινστιτούτου του.

Αυτή η αβεβαιότητα προσφέρει μια εξήγηση για το διπλό βλέμμα μέσα στον ΣΥΡΙΖΑ: άλλοι κοιτούν προς τον πρώην πρωθυπουργό, άλλοι προβάλλουν αποστάσεις. Η σημερινή αντιτσιπρική στάση, πάντως, δεν αποδεικνύει από μόνη της ρήξη με την προσωποκεντρική λειτουργία.

Συνεργασία με ποια εγγύηση;

Το κρίσιμο για τη Νέα Αριστερά δεν είναι να ζητήσει πιστοποιητικά μεταμέλειας. Είναι να διαπιστώσει αν ο πιθανός εταίρος έχει απομακρυνθεί από μια δομή που έκανε την ηγεσία υποκατάστατο της συλλογικής πολιτικής. Διαφορετικά, η ανασύνθεση κινδυνεύει να γίνει αναμονή για τον επόμενο αρχηγό. Και τότε τι ακριβώς θα έχει επανενωθεί: η Αριστερά ή η αίθουσα αναμονής της;