Όταν ο υπουργός αμφισβητεί τους ανώτατους δικαστές

Ένας υπουργός Δικαιοσύνης που αμφισβητεί βούλευμα ανώτατων δικαστών δεν είναι λεπτομέρεια πρωτοκόλλου· είναι, κατά τον Μανώλη Κοττάκη, σήμα ότι κάτι ράγισε ανεπανόρθωτα στη σχέση της κυβέρνησης με τους θεσμούς. Η διατύπωσή του δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας: «πάει, τα έχουν χάσει οριστικώς».

Η κριτική έρχεται απευθείας, χωρίς διπλωματικές αποστάσεις, και εντάσσει το επεισόδιο σε μια ευρύτερη εικόνα παρακμής.

Η φθορά πάει στο Μαξίμου

Το κομβικό σημείο της ανάλυσης είναι η απόδοση ευθύνης σε συγκεκριμένη διεύθυνση: «το πού θα καταλήξει αφορά το Μαξίμου». Δεν πρόκειται για μεμονωμένη γκάφα υπουργού που διορθώνεται με ανακοίνωση· είναι πολιτική επιλογή που, αν δεν ανασχεθεί, καταλήγει στην κορυφή της εξουσίας. Ο Κοττάκης μιλά για «αυτοχειρία σε εξέλιξη» — όχι για ένα περιστατικό, αλλά για διαδικασία που προχωρά βήμα-βήμα, με την κυβέρνηση να μοιάζει να μην αντιλαμβάνεται το μέγεθος της ζημιάς που προκαλεί στον εαυτό της.

Η επιλογή της λέξης «αυτοχειρία» δεν είναι τυχαία: περιγράφει πράξη αυτοκαταστροφική, όχι επίθεση από έξω. Το Μαξίμου, με άλλα λόγια, δεν πέφτει θύμα συνωμοσίας· σκάβει μόνο του τον λάκκο της αξιοπιστίας του, αφήνοντας υπουργό να αμφισβητεί δικαστική κρίση ανώτατου επιπέδου.

Μια διαβολή που δεν διαλέγει κόμμα

Το πιο αιχμηρό σημείο της τοποθέτησης είναι η επέκταση της ευθύνης πέρα από το Μαξίμου: «η διαβολή κατά των θεσμών όμως αφορά τους πάντες». Εδώ ο Κοττάκης αρνείται τον βολικό διαχωρισμό «εμείς καλοί, αυτοί κακοί» και προειδοποιεί πως η υπονόμευση της δικαστικής εξουσίας δεν είναι εργαλείο που χρησιμοποιείται ατιμώρητα από μία πλευρά — επιστρέφει αργά ή γρήγορα σε όλο το πολιτικό σύστημα.

Πρόκειται για προειδοποίηση με διπλό αποδέκτη: στην κυβέρνηση, που νομιμοποιεί την αμφισβήτηση βουλεύματος μέσω υπουργού της, αλλά και σε όποιον στο μέλλον θα θελήσει να επικαλεστεί το προηγούμενο για δικό του όφελος.

Η ανάλυση δεν αφήνει περιθώριο αισιοδοξίας ή αναμονής διορθωτικών κινήσεων. Η διατύπωση «τα έχουν χάσει οριστικώς» λειτουργεί ως ταφόπλακα πολιτικής αφήγησης, όχι ως σχόλιο προς επεξεργασία. Όταν η θεσμική τάξη μετατρέπεται σε πεδίο αμφισβήτησης από τα ίδια τα όργανα που οφείλουν να την προστατεύουν, το ερώτημα δεν είναι πλέον ποιος θα πληρώσει πολιτικά το τίμημα, αλλά πόσο βαθιά θα φτάσει η ζημιά πριν κάποιος αποφασίσει να σταματήσει την αιμορραγία.