Τριαντόπουλος στο Ειδικό Δικαστήριο: ποιος θα «αδειάσει» ποιον;

Η παραπομπή του Παναγιώτη (Λευτέρη) Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο για παράβαση καθήκοντος, λόγω του εσπευσμένου μπαζώματος στο σημείο της τραγωδίας των Τεμπών, δεν κλείνει φακέλους· ανοίγει καινούργιους. Το μπάζωμα εμπόδισε την επί τόπου έρευνα και την άντληση στοιχείων που θα φώτιζαν τις πραγματικές συνθήκες του δυστυχήματος. Και αν αυτή η πράξη αναγνωρίζεται πλέον ως αξιόποινη, τότε το ερώτημα δεν είναι μόνο τι έκανε ο υφυπουργός στον πρωθυπουργό, αλλά ποιος του το ζήτησε.

Οι εντολείς στο απυρόβλητο;

Ο Τριαντόπουλος, ως στέλεχος του Μαξίμου, δύσκολα κινήθηκε ερήμην των πολιτικών του προϊσταμένων. Κι αν δεν υπήρξε ρητή εντολή, δύσκολα υποστηρίζεται ότι δεν γνώριζαν —και δεν κάλυψαν πολιτικά— τη συγκεκριμένη ενέργεια. Το ερώτημα που μένει ανοιχτό είναι απλό: γίνεται να διώκεται ο κατώτερος στην αλυσίδα και οι ανώτεροι να μένουν απέξω;

Το ζήτημα περιπλέκεται με τα 800.000 ευρώ που καταβλήθηκαν από δημόσια ταμεία για την αποπληρωμή του παράνομου μπαζώματος. Αν η απόφαση αυτή είχε κυβερνητική σφραγίδα, τότε η συνενοχή δεν περιορίζεται στον υφυπουργό. Κι αν, αντίθετα, το Μαξίμου επιχειρήσει να του φορτώσει εξ ολοκλήρου την ευθύνη, ο ισχυρισμός μοιάζει εξίσου παράλογος όσο και ατεκμηρίωτος — με αποτέλεσμα να ανοίγει ο δρόμος για διευρυμένο κατηγορητήριο, ακόμη και για απιστία σε βαθμό κακουργήματος, δεδομένου του ύψους της δαπάνης.

Καπνός χωρίς φωτιά

Η μέχρι τώρα δικαστική πορεία της υπόθεσης αφήνει μια παράδοξη εικόνα: υπήρξε πυρόσφαιρα, αποδεδειγμένα θανατηφόρα, αλλά όχι καύσιμη ύλη που να την εξηγεί — ακριβώς επειδή το μπάζωμα εξαφάνισε τα ίχνη. Η ανάκριση κατέληξε έτσι σε μια επιστημονικά αδύναμη θεωρία περί ευθύνης ελαίων σιλικόνης της ηλεκτράμαξας, θεωρία που δεν επιβεβαιώνεται από κανένα αντίστοιχο προηγούμενο σιδηροδρομικό δυστύχημα διεθνώς.

Αν λοιπόν ο πρώην υφυπουργός διώκεται για το μπάζωμα, θα πρέπει λογικά να αντιμετωπίσει και την κατηγορία της συγκάλυψης των πραγματικών συνθηκών του δυστυχήματος. Η υπόθεση Τριαντόπουλου επιβεβαιώνει, έτσι, πως για την κυβέρνηση ενός κακού μύρια έπονται — το ερώτημα είναι πόσο ακόμα θα κρατήσει το «δεν ήξερα».